prog: 995
squelettes/rubrique-3.html

Old Joy-Mad(e) in USA

Kelly Reichardt, 2006, US, video, ov fr ond,, 76'

"Old Joy", bekroond met een Tiger Award op het filmfestival van Rotterdam, wordt omschreven als één van de meest interessante en meest verbazende films uit "Indiewood" sinds jaren. Het gebeurt dus wel eens dat er een verrassing ten tonele verschijnt ondanks het feit dat de meeste "independent" films terugvallen op automatismen in de hoop op een mainstream-succesje. Bewijs hiervan: op het Sundance festival (nochtans het Mekka van de Amerikaanse independent filmfestivals) werd deze film ingedeeld in de sectie "experimenteel"! Nochtans is "Old Joy"een eenvoudige film die op klassieke leest geschoeid is. En het is ook net die eenvoud die de grote kracht van de film is. Het subtiele ritme, de sfeerschepping (het idyllische kader en de muziek van Yo La Tengo) en het acteursspel maken er een pakkende film van, een minimalistische en melancholieke roadmovie.

Twee vrienden die elkaar uit het oog verloren waren, besluiten samen te gaan kamperen in het bos. Beiden vertegenwoordigen ze een levensloop waar ze niet voor gekozen hebben. Mark (Daniel London) is getrouwd, toekomstig vader en heeft zich neergelegd bij het rustige leven dat hij leidt, terwijl Kurts leven (singer/songwriter Will Oldham) vol avontuur, omzwervingen en onzekerheid is.
Een zeer mooie film over communicatie en onvrede, nostalgie en mannenvriendschap.

+

American Nutria
Matt McCormick, USA, 2003, video ov/vo 10’
Matt McCormick ("The Subconscious Art of Graffiti Removal", reeds meerdere malen in Nova vertoond) is een spilfiguur in de wereld van de hedendaagse underground (als je goed kijkt merk je hem misschien op in Old Joy!). Hij maakt grappige, originele en onthullende films over de staat van de US of A , maar ook ligt hij aan de basis van twee sleutelorganisaties: het label Peripheral Produce en Portland Documantery and eXperimental (PDX) filmfestival, een platform voor vertoning en ontmoeting. American Nutria, verteld door Calvin Johnson en van muziek voorzien van The Postal Service, gaat over de vernietigende rol van het kapitalisme via het verhaal van de "nutria’s", een soort bevers die zestig jaar geleden in Noord-Amerika ingevoerd werd, en die op het punt staat het gehele continent te verslinden...

13.09 > 20:00 + 15.09 > 22:00 + 23.09 > 22:00 + 30.09 > 18:00


Als een verlengstuk van de gelijknamige programmering in januari 2003 over de zelfkant van "the American Dream", stellen we een drieluik van onafhankelijke en eigenzinnige producties voor die zich bevragen over zin en waanzin van de hedendaagse Amerikaanse en bij uitbreiding Westerse samenleving.



Todd Haynes, 1995, US, 35mm, ov nl ond,, 119'

Julianne Moore ("Short Cuts", "Children Of men", "The Hours") zet een unieke vertolking neer als Carol White, een Californische modelhuisvrouw uit de gegoede voorstedelijke middenklasse wiens perfecte, idyllische jaren’80 leventje van zweetloze aerobics en zielloze seks door een vreemde ziekte wordt getroffen. Het lijkt of ze plotseling allergisch is voor quasi onschuldige doordeweekse chemicaliën: van waspoeder en schoonmaakmiddelen tot deodorant en haarlak. Haar omgeving wordt een vijand, haar dagdagelijkse leven een terreur. Geobsedeerd door deze (ingebeelde) ziekte vlucht ze de stad uit naar een smetvrije alternatieve gemeenschap in New Mexico, waar New Age therapieën haar steeds verder isoleren van de werkelijkheid.
Regisseur Todd Haynes ("Far From Heaven", "Velvet Goldmine") behandelt in Safe de obsessie voor ecologie, netheid en controle als uiting van het hedendaagse onvermogen om onzuiverheid, chaos en gevaar te beschouwen als een onderdeel van het leven. Carol White wordt letterlijk ziek van de twintigste eeuw, zodanig overladen met het puin van de moderne wereld dat ze fysiek instort. Haynes tracht op subversieve wijze de cordon sanitaire van een passieve maatschappij te doorbreken. De hyperrealistische mise-en-scene maakt van Safe een hoogst bevreemdende maar onvergetelijke kijkervaring.

16.09 > 20:00 + 22.09 > 22:00 + 30.09 > 20:00


James Marsh, 1999, US-GB, 35mm, ov , 76'

De film is gebaseerd op het gelijknamige boek waarin historicus Michael Lesy een reeks foto’s uit het Midwesten van de jaren 1890 naast uittreksels van een plaatselijke gazet plaatst. De beelden tonen wat de niet al te fotogenieke kolonisten van het wilde westen zo al deden voor de camera: poseren met een jachttrofee, een dodenwake, een doopsel, een dronken danspasje. De tekst heeft het over hun eigenaardige sterfgevallen en vreemde psychosen. In de film laat regisseur James Marsh de foto’s tot leven komen met behulp van lokale acteurs die een aantal van die bizarre gebeurtenissen uitbeelden: zelfmoorden, verwaarloosde kinderen, brandstichting, overspel, faillissementen, epidemieën, massahysterie, hekserij... De zwart-wit taferelen van het 19de eeuwse landelijke leven worden afgewisseld met beelden van hetzelfde godvergeten gat, de Black River Falls gemeente, maar dan anno 2000 en in kleur.
Zo is de film niet alleen een demystificatie van één van de grondleggende mythes van de Verenigde Staten van Amerika, die van de pioniers, de "founding fathers", maar ook een analyse van de malaise in het hart van het moderne Amerikaanse leven, waarbij Marsh het brutale heden tracht te verklaren door naar het gewelddadige verleden te kijken.

+

+ Roswell

Bill Brown, 1994, US, 16mm, ov , 19'

Een buitenaards wezen dat in 1947 te pletter viel op onze aardbol, in Roswell. Wat gebeurde er? Was hij vergeten waar hij naar toe wilde? De weg kwijt? Bill Brown zoekt antwoorden in andere mysteries. Wie was hij? Of beter, wat kwam hij hier doen? Wat trok hem aan in dit vreemde landschap, afgezien van enkele legendes uit het verleden?

16.09 > 22:00 + 23.09 > 20:00 + 27.09 > 22:00


Lodge Kerrigan, 1993, US, 35mn, ov fr ond,, 79'

De debuut film van Lodge Kerrigan is een minimalistisch meesterwerkje dat ons meevoert op een helletocht door de psyche van een schizofrene man, op zoek naar zijn dochter nadat hij uit een instelling is ontslagen. Net zoals in zijn latere, meer bekende films, "Claire Dolan" en "Keane", schetst de regisseur een compromisloos portret van een eenzame, marginale en (mentaal) afwijkende figuur. Ook hier is de beeldvoering sober maar niet afstandelijk. Integendeel, Kerrigan zit op de huid van zijn personages en dwingt de kijker letterlijk tot empathie. Op briljante wijze zet hij geluid en beeld naar zijn hand om de toeschouwer in een angstaanjagende mentale subjectiviteit onder te dompelen. Hij vertaalt manifestaties van schizofrenie zoals auditieve hallucinaties, pijnlijke alertheid voor stimuli, en oncontroleerbare impulsen in een grimmige en heldere beeldtaal, waarbij hij gebruik maakt van subjectief sounddesign, visuele abstracties, narratieve discontinuïteit en experimentele avant-garde technieken. Het resultaat is ronduit ijzingwekkend, sommige sequenties zijn pure horror zonder daarom sensationeel te zijn. Deze alchemie van klinisch detail en rauwe poëzie, plaatst Kerrigan bovendien in de politieke dimensie van de vergeten industriële grijszones van een minimum-wage Americana, waarbij het hem meer over de onbestendigheid van het gezonde verstand in een meedogenloze, bruuskerende moderne wereld dan over de waanzin zelf te doen is.

+

+ Urine Man

Greta Snider, 2000, US, video, ov , 6'

Greta Snider interviewt de Messias die naast haar woont, die op onstuimige wijze zijn kosmische visie op het bestaan toelicht. Een les die ... interessant is.

30.09 > 22:00 + 07.10 > 22:00 + 12.10 > 20:00


squelettes/rubrique-3.html
lang: nl
id_rubrique: 997
prog: 995
pos: aval