prog: 1035
squelettes/rubrique-3.html

Stakingen in de cinema...

*Drie verhalen over sociale conflicten. Wat deze verhalen onderling bindt is het feit dat ze alledrie verfilmd zijn. Maar alledrie raken ze de wortels en de limieten van de werking van de democratie van vertegenwoordiging zoals wij die kennen.
We moeten de zin van een staking terug leren. Of die nu leidt naar directe democratie, naar sociale verworvenheden, naar welwillende consensus of naar verraad en overgave, laten we ons enkele momenten buigen over wat onze levens direct raakt. Met enkele filmvoorstellingen gevolgd door ontmoetingen trachten we in te zien welke inzetten deze films vertegenwoordigen.
"Grèves à la chaîne" is slachtoffer van een consensuele blockage, niemand wil er van weten en dus is de film op zoek naar plekken waar ie vertoond kan worden.
"LIP" herinnert ons eraan dat we nog veel kunnen leren van arbeidersstrijd zelfs al wordt die nu meestal als "voorbijgestreefd" beschouwd.
Van het schouwspel van sociale conflicten op televisiejournaals tot de vertoning (en censuur) van filmwerken die de democratie en macht in vraag durven stellen, het debat is open, het woord is aan u, via de bijzondere weg die deze regisseurs afleggen door actief te getuigen van sociale conflicten en als doorgeefluik te functioneren.*

In samenwerking met Le P’tit Ciné / Regards sur le travail.
http://www.leptitcine.be
http://www.regardssurletravail.be



1969, FR, 16mm, fr ov 38'

"L’épreuve de force" is een korte pedagogische film bestemd voor militanten, instructief en hoogst verbazend, over stakingstechnieken en de verschillende manieren om weerwerk te bieden aan het partonaat. Net na mei ’68 was dit filmpje allesbehalve gericht op compromis zoals de syndicaten vandaag de dag. Unieke en gratis voorstelling. Men zegge het voort, kameraden!

[ GRATIS ]

08.12 > 19:00


Christian Rouaud, 2006, FR, video, ov , 118'

"Les LIP, l’imagination au pouvoir" geeft het woord aan de mannen en vrouwen die deel hadden aan wat de meest tot de verbeelding sprekende arbeidersstaking ná 1968 zou worden: die van de uurwerkfabriek LIP te Besançon. Een ongelooflijk strijdvaardige beweging die meerdere jaren aanhield, tot ver buiten Frankrijk een menigte op de been bracht en een vloed aan illegale akties genereerde, evenwel zonder te zwichten voor de verleiding tot geweld. Directe democratie en verbeelding op kruissnelheid: het is mogelijk, de LIP’s zijn er het bewijs van! Eén van de vroegere arbeiders en lid van het LIP-actiecomité haalt herinneringen op: "Binnen de arbeidersstrijd of welke strijd dan ook, werd zelden zoveel verbeelding aan de dag gelegd. Wij zijn erin geslaagd om het ludieke element naar voor te schuiven en meteen de fatalistische angel uit de soms zwaarmoedige gebeurtenissen te verwijderen". De film beschrijft het relaas aan de hand van elkaar kruisende vertellingen, portretten en archiefbeelden. Een collectieve geschiedenis die in het geheugen van de afgelopen decennia staat geboekstaafd als een hoogtepunt van Europese syndicale en politieke aktie. "Reflexie leidt tot aktie"; het zijn gevleugelde woorden en volgens Christian Rouaud "toont elk moment uit de LIP-strijd aan dat die dialectiek bezwaarlijk kan onderschat worden: diegene die het risico neemt om dingen in beweging te zetten, kan rekenen op aangename verrassingen. Het opstellen van dit portret is ook een poging om te begrijpen wat mensen als u en ik aanzet om zich in een radicale, collectieve strijd te werpen. Het is ook zaak om de bespiegelingen, interventie- en organisatiewijzen van 30 jaar geleden weerklank te laten vinden vandaag, want ik ben overtuigd, omwille van heel wat redenen, dat deze gebeurtenissen ons heel wat vertellen over onze situatie, hier en nu." De regisseur heeft er altijd van gedroomd een film te maken die in bioscopen zou vertoond worden. "Ik dacht dat de lijfelijke nabijheid en de gezamenlijke huiveringen in een filmzaal wezenlijk waren. Dit collectief document veronderstelt een gedeelde ervaring; samen kijken en luisteren, aanwezig zijn. Op die manier kunnen wij een reeks onafwendbare thema’s aansnijden: democratie, solidariteit, de strijd voor rechtvaardigheid, de mogelijkheid om samen te leven. Grote woorden misschien, maar woorden waarvan wij telkens opnieuw de betekenis moeten afwegen, woorden die wij ons onophoudelijk moeten toeëigenen. Politieke rêverieën? Ik hoop dat dit onbetamelijk anachronisme de film doordrenkt: LIP ís het nastreven van een collectieve droom. Een geschiedenis met epische allures, maar geschraagd door het verlangen om ideeën te kneden en te vertalen naar handelingen, steeds vanuit het plezier om te creëren, her uit te vinden."

Gevolgd door een ontmoeting met Christian Rouaud, regisseur, en Raymond Burgy, ex-arbeider bij Lip.

http://www.liplefilm.com

[ 5 / 3,5 EURO ]

08.12 > 20:00


Ken Loach, 1984, GB, video, ov fr ond,, 53'

Tony Blair verklaarde aan het congres van de socialisten in 1996: "De patroons tegen de werkers, dat is verleden tijd. We staan allemaal aan dezelfde kant....". De dockers van Liverpool antwoordden "Which side are you on, Tony Blair?" Dit was ook de titel van een televisiefilm die Ken Loach twaalf jaar eerder maakte uit woede tegen de allesverwoestende neoliberale politiek van Margaret Thatcher. Prachtig gefotografeerd door Chris Menges raakt de film de boosheid en de wanhoop van de slachtoffers van de "onzichtbare hand", weggeworpen na gebruik als onnuttig overschot. De staking van de mijnwerkers in het Noorden, de langste die het land ooit gekend heeft, wordt doorheen de hele film verhaald aan de hand van gedichten, liederen, karikaturen en sketches die deze mannen en vrouwen hebben gemaakt om hun solidariteit en hun lijden dat het verlies van de industrie veroorzaakte. Kunst als tegenantwoord op de liberale mechaniek van "the iron lady". Kunst als testament van een klasse onder de matrak van de politie, die de arbeiders er onder hield met buitensporig geweld, symptoom van de houding van de regering in Londen die het gewone volk aan de kant liet ten voordele van de grote ondernemingen.
"Which Side Are You On?" werd gemaakt voor de Britse televisie die er eerst niets van wilde weten, omdat deze film "a highly partial view on a controversial subject" zou zijn. Inderdaad, Loach filmt vanuit het standpunt van de mijnwerkers in staking. Destijds toonden de Engelse media de stakers als gevaarlijke elementen en ze beschuldigden hun leider, Arthur Scargill, geld te ontvangen van Moskou, iets wat achteraf niet waar bleek te zijn. De film werd uiteindelijk met enige vertraging vertoond in januari 1985 toen de staking ten dode opgeschreven was.

[ 3,5 / 2,5 EURO ]

09.12 > 18:00


Thierry Nouel, 2006, FR, video, fr ov , 95'

Democratie en Televisie, we zijn er allemaal bij betrokken! Deze documentaire verhaalt twee stakingen, met een tussentijd van 5 jaar; beiden bij de (vooralsnog) openbare dienst France 3. Thierry Nouel, zelf monteur bij de zender, filmt van binnen uit, fijntjes laverend, wars van militantisme, tussen het emotionele en de analyse, "om het sociaal conflict te volgen achter de coulissen van een communicatiebedrijf, zijn licht te laten schijnen over de ontregelingen van het vakbondsmandaat; om de journalistieke omzwervingen en het bizarre circuleren van informatie onder de loep te nemen". De eerste staking van 1997 loopt uit op een verraad: de syndicale vertegenwoordigers tekenen een protocolakkoord, tegen het advies van de achterban in. Vijf jaar later ontvlamt de staking opnieuw, de eisen zijn min of meer dezelfde: de werknemers zijn bezorgd over hun toekomst, botsen op een directie die hun autonomie, middelen en mogelijkheden tot reflexie kortwiekt. Maar de omstandigheden zijn niet meer dezelfde. Zoals Nouel het stelt: "De paritaire instanties raken gefragmenteerd; we zien een revolte die in dovenmansoren valt en hardnekkig opbokst tegen arrogante machten die de openbare omroep discreet ontmantelen, een schreeuw van 22 dagen strijd en voor andere sociale verhoudingen, nieuwe vormen van solidariteit". De vakbondsafgevaardigden van ’97 zijn in 2002 geëvolueerd tot kaderleden. Vanuit hun panoptische controlekamers, de nieuwe lokalen van France Télévision, staren ze meewarrig naar de agitatie van hun vroegere collega’s, zonder er nog deel van uit te maken. Het spektakel is bedroevend theatraal: middenin het gebouw, op het laagste niveau, zijn we getuige van het gedebatteer van de arbeidersvergadering, dat mijlenver verwijderd lijkt van wat zich op de andere verdiepingen bekokstooft. Het schouwspel baadt in ruw licht en zelfs de architectuur is medeplichtig aan de leugen. Een plek waarvan de transparantie (een gebouw vol beglazing, zonder afscheiding tussen de verschillende verdiepingen) wordt opgedreven om de duistere mechanismen van machtsverdeling beter te verhullen. De eerste staking weekte een intense mediatieke belangstelling los. In 2002 is dat niet langer het geval. Wat is er in tussentijd gebeurd? De vlijmscherpe kijk van Thierry Nouel roept meer vragen op dan aanvankelijk lijkt, vragen "die een impact hebben op ons leven", wat ongetwijfeld ten dele de vrees van verdelers om deze film op het brede publiek los te laten verklaart.

Gevolgd door een debat met Thierry Nouel, regisseur, en Mateo Alaluf, doctor in sociale wetenschappen en prof aan de ULB. Hij publiceerde o.a. "Dictionnaire du prêt-à-penser" in 2000 en "Changer la société sans prendre le pouvoir - Syndicalisme d’action directe et renardisme en Belgique" in 2005.

[ 5 / 3,5 EURO ]

09.12 > 20:00


squelettes/rubrique-3.html
lang: nl
id_rubrique: 1037
prog: 1035
pos: aval