De hoop op een waardig leven zet arme mensen er toe aan uit te wijken van naburige streken naar de rand van Bombay. Regelmatig komen politie en bulldozers langs om de bamboewoningen van deze arme immigranten plat te rijden, waarna ze even snel weer teruggroeien. Als protest logeren de inwoners van de sloppenwijk op de stoep van de grootstad. De camera van Anand legt op gevoelige wijze vast hoe deze mensen overleven met enkele roepie"s. Met deze dramatische situatie in beeld, verzet de regisseur zich tegen het "legalistische" discours van de administratie, de beschuldigende vinger van de ordediensten en de liefdadigheidswerken van de burgerij. Want om de ware redenen van de vastberadenheid van administratie en politie te kennen, moet je verder zoeken. Straattheater en volkliedjes verklappen met humor de electorale doelwitten en de corruptie van de overheid. Deze film kreeg de speciale prijs van de jury op het festival "Cinéma du Réel" evenals de "National Award for Best Non-Fiction".—
+
+ New
Op beelden van het dagelijkse leven in New Delhi, schrijft een weduwe een brief aan de administratie om te protesteren tegen haar uitzetting uit een onbewoonbaar verklaarde woning. Een drama zoals zovele andere in de sloppenwijken, verteld met minimale middelen en met maximaal effect.—
—
