prog: 638
squelettes/rubrique-3.html

Concerten

Quentin werd geboren met een mentale en fysieke handicap maar dat weerhield hem niet om te leren zingen. Samen met grote broer Anton speelt hij enkele akoestische balades waarin de rauwe gitaar antwoordt op gemompel en klanknabootsingen, als was het blues recht uit de ziel. Een concert waarin je dat wat het verschil maakt als een plezier ervaart.

*In de Nova bar.

Gratis.*

14.11 > 19:00


Deze ongewone avond neemt je op sleeptouw naar verre horizonten, naar Afrika. Het traditionele Afrika stoot gekken niet uit de maatschappij. Integendeel, ze maken er deel van uit, en om hen te verzorgen zijn er rituelen. De behandeling van waanzin is een groepsproces waarin representaties en lichamelijke uitdrukkingen een belangrijke rol spelen. De betrokkenen nemen deel aan een ceremonie om voorouderlijke geesten te ontmoeten. Met offers, rituelen en dansen bereiken ze een tranceniveau waar ze zich volledig aan overgeven. Een therapie die nogal wat Westerse artsen versteld doet staan.

*> 20:00 :

+ Les maîtres fous

Jean Rouch, 1955, FR, video, fr ov , 36'

In Ghana bezielen de "houaka" (letterlijk "meesters van de waanzin") uitdrijvingsrituelen. In 1953, dus voor de onafhankelijkheid, filmde Jean Rouch zo’n houaka-ceremonie. De deelnemers zijn bezeten door wel zeer onaangename geesten, die van de koloniale bezetter, en zodoende beginnen ze de blanke man (en zijn vrouw) te imiteren. Dit etnografisch monument viel in goede aarde bij de Franse surrealisten omwille van de beelden van geëxalteerde rituelen, die destijds als shockerend beschouwd werden, en omwille van de Marxistische analyse van de situatie in de koloniën. Met de camera in de hand realiseerde Rouch, die in februari na een ongeval in Afrika overleed, een bijtend portret van verdraaide rituelen, een wrede parodie op de militaire parades van de kolonisator. In Ghana werd de film gecensureerd door de Britten omwille van smaad aan de koningin. De houakas zouden het ongetwijfeld op prijs gesteld hebben moest de film vertoond worden tijdens één van hun tranceceremonieën. Deze gespletenheid zou zeker in aanmerking komen voor een uitzonderlijke ontmoeting met de geesten... zouden ze vannacht onder ons zijn?

+ Le n’doep

Michel Meignant, 1967, FR, video, fr ov , 45'

De meest spectaculaire rite in Afrika is er één van zeven dagen en zeven nachten lang in de buitenwijken van Dakar. De "n’doep" is een magische ceremonie bestemd voor de genezing van gekken, afkomstig van de Lebous, een volksgroep uit Senegal. De ceremonie speelt zich af in de familiekring van de zieke. Een diagnose dringt zich op vanaf het moment een familielid een abnormaal gedrag vertoond dat tot in de puntjes gecodeerd is: rillingen, melancholie, extreme passiviteit, verlies van eetlust. Omdat ze de ziekte niet kunnen verzorgen met antidepressiva, verwijzen artsen met een westerse opleiding deze "op z’n Afrikaans gedeprimeerden" door naar traditionele behandelingsmethoden. N’doep wordt uitgeoefend door "geneesters": de n’doep-rite behoort toe aan vrouwen, en enkel aan hen. Een ontmoeting tussen westerse geneeskunde en het therapeutische ritueel van de n’doep.

+ Ontmoeting :
Deze twee filmdocumenten worden voorgesteld door twee rituelenexperten in zwart Afrika: Michel Meignant, vriend van Jean Rouch, regisseur van medische films en therapeut, en Philippe Woitchik, etnotherapeut en psycholoog. Ze zullen het hebben over ceremonieën als therapie, wat het betekent voor Afrikanen en hun rol in de westerse etnopsychiatrische benadering.

*> 22:00 :

Ontmoeting :*
In het tweede deel onthalen we Olivier Ralet, filosoof en specialist van rituelen in Noord-Afrika, die ons fragmenten toont van een ceremonie van de Hamadchas (Marokko), gefilmd door Tony Gatlif ("Exil") . Hij verklaart de verschillende rites van de ceremonie, die sterk lijkt op die van de Gnawa’s, en hun therapeutische effecten.

+ Concert Gnawa: Oualad Bambara
"De onzichtbare wereld van de moslims wordt net als die van de joden en de christenen bevolkt met engelen, profeten, heiligen en demonen, met dit verschil dat er ook spirituele entiteiten zijn die zoals mensen balanceren tussen Goed en Kwaad: de djinns. Ze hebben als eigenschap dat ze menselijke wezens bewonen, wat we "bezetenheid"noemen. Dit kan problemen zoals steriliteit, impotentie, verlammingen of gewoonweg angsten en slapeloosheid veroorzaken. Deze onzichtbare wezens hebben een geliefkoosde kleur en geur, en elk heeft ook een favoriet muziekje waar ze niet aan kunnen weerstaan. Reeds in het vroege stadium van de Islam, ontwikkelde zich een mystieke tendens, het soefisme, geörganiseerd in verschillende broederschappen waarin je toenadering tot God kan zoeken. Gnawa en Hamadcha zijn populaire broederschappen. Ze zijn gespecialiseerd in rituelen waar kleuren, geuren en vooral muziek een belangrijke rol spelen - men provoceert bezetenheidtrances om met de djinns in contact te komen opdat deze ophouden de mensen die ze bewonen te kwellen". (Olivier Ralet).

Geuren en kleuren, onweerstaanbare muziek... hier is "Oulad Bambara"! Deze Gnawagroep met wortels in Marokko en met hun guembri (een soort van percussie-instrument( met snaren), hun krakebs (metalen castagnetten) en hun trommels spelen rituele muziek: "La Lila"(de nacht). Arabische gezangen op repetitieve Afrikaanse ritmes, dans en vibraties... Eindeloos, de hele nacht lang. Deze trancemuziek maakt gegarandeerd de onzichtbaren wakker. Niet te missen!

http://www.membres.lycos.fr/ouladbambara

03.12 > 20:00 + 03.12 > 22:00


prog: 0
Sorry, no Dutch version for this article.
French [fr] or English [en] page.
01.12 > 21:00


(Bratko Bibic, accordion/ Marjan Stanic, percussions/ Matjaz Sekne, violin, viola, sampler/ Vasko Atanasovski, alto, soprano, sax, flute)

In 1999 start Bratko Bibic het vierdelige sonore-visuele project "In the family garden". Juister: in vier etappes. Want Bratko nam de tijd om zowel muzikale als visuele aspecten van deze creatie te laten evolueren. Het startpunt van dit project is het voorstel van het Sloveense filmarchief om "iets" te doen met een reeks films gerealiseerd tussen 1905 en de jaren ’60. Bratko neemt de montage in handen en komt te voorschijn met een gedurfde visuele compositie: één waarin niet de historische waarheid primeert, maar waar de geschiedenis wordt herverteld aan de hand van filmbeelden. Dit alles ondersteund door een voortdurend evoluerende soundtrack. De derde etappe van dit project, vanavond te zien en horen in Nova, dekt de periode van eind jaren ’40 tot de jaren ’60, met verwijzingen naar de vorige etappes.

De Sloveen Bratko Bibic is één van de opvallendste en belangrijkste accordeonisten in Europa, omdat hij bewust het folkachtige aspect van zijn geliefkoosde instrument negeert, waardoor hij verbazende geluidsklanken en klankkleuren uitvindt. De Live Soundtrack in Nova wordt verzorgd door een vierkoppige band.

01.12 > 21:00


squelettes/rubrique-3.html
lang: nl
id_rubrique: 657
prog: 638
pos: aval