Deze televisie-uitzending is een deel uit een reeks van 4 documentaires die een portret schetsen van Bruno Bettelheim (1903-1990), Amerikaans psychoanalyticus van Oostenrijkse afkomst. De reeks werd uitgezonden onder de titel "Een andere blik op de waanzin" ("Un autre regard sur la folie"). Met Marcia ontdekken we de wereld van een klein autistisch meisje, opgesloten in haar stilzwijgen, en van het therapeutische proces van de ploeg rond Bettelheim, de "orthogenetische school van (de universiteit van) Chicago" - een poging om met haar in contact te treden. We komen meer te weten over de geprivilegieerde affectieve relatie die Marcia met haar pedagoge zal onderhouden. De orthogenetische school van Chicago zag in 1947 het licht. Ze biedt autistische kinderen een "totaal therapeutisch milieu", waarvan het levenskader en de solidariteit die verzorgers en patiënten verenigt, de geest en het "cement" uitmaken. De behandeling berust op een basisprincipe: het kind een op elk moment gunstige omgeving verschaffen. Het dagelijkse leven van het instituut is aan geen enkele disciplinaire maatregel onderworpen, waarbij het personeel alles wat het kind doet, moet respecteren. De zeldzame tussenkomsten hebben tot doel het kind te beschermen en gerust te stellen, en de enige verboden die worden ingesteld, zijn die waarvan men denkt dat ze een therapeutisch effect zullen hebben.
+ Seuls
De onbestendigheid der dingen, hier ontkend door de dwangbewegingen van autistische kinderen, als ultieme bekkentrekkerij naar de dood.
