prog: 538
squelettes/rubrique-3.html

P.Kowald

Peter Kowald was de eerste om zijn medewerking te verlenen aan het Free Jazz programma. Onverwacht echter heeft hij Jimmy Garrison ­ zijn favoriete contrabassist ­ vervoegd in het paradijs der contrabassen. Wij brengen hem hulde met twee films en een tentoonstelling van zijn Œmuziektekeningen".



Afgezien van de piano, is de contrabas allicht één van de minst transporteerbare basisinstrumenten van de jazz. Nomadische contrabassisten hebben dan ook al heel wat fraaie foto"s opgeleverd: William Parker die geladen als een ezeltje op een festival aankomt, vastgelegd door Jacques Bisceglia; of Peter Kowald, gefotografeerd door Nicole Aders, wanneer hij zijn contrabas meezeult op de fiets. Laurence Petit Jouvet heeft van het onderwerp een aangrijpende "road movie" musical gemaakt. Van maart tot mei 2000 volgde zij Peter Kowald van nabij terwijl die zijn jongerendroom sinds de jaren vijftig realiseerde: de Verenigde Staten doorkruisen van Nashville tot New York en van New Orleans tot San Fransisco op zoek naar de bronnen van zijn kunst: de zwarte Noord-Amerikaanse muziek. Ook al kan een film niet meer tonen dan enkele fragmenten van een dergelijke expeditie, blinkt de cineaste uit in het registreren van gevoelige emotionele momenten en van ontmoetingen: op het podium (naast o.a. Hamid Drake, William Parker en Fred Anderson), dan weer in het midden van de sociale realiteit van de Verenigde Staten, in een archiefcentrum van de indiaanse cultuur en aan de zijde van Californische zwarten die strijden tegen de "gentrification" van hun wijken.

10.04 > 20:00 + 22.04 > 20:00


Muziek & Woord komen ruim aan bod in dit dubbelportret van de stad New York en de "New Jazz" rond 1985. Als heuse film geconcipieerd en niet als televisiereportage, laat deze prent een drietal musici uitgebreid aan het woord: de saxofonist-autodidact Charles Gayle, de contrabassist-activist William Parker en Peter Kowald, van wie Ebba Jahn hier de "sedentaire" versie presenteert van diens zoektocht naar Afro-Amerikaanse wortels in zijn muziek. Alle drie schetsen ze een (vaak schrijnend) beeld van de socio-economische structuur waarbinnen de artiest tracht te overleven.
En dan is er natuurlijk ook de muziek. We krijgen lange fragmenten te horen uit een tiental concerten. Een veertigtal grote namen passeert de revue (zie hiernaast), met als hoogtepunt de optredens van de drie gerenommeerde groepen rond resp. William Parker, Don Cherry en Peter Brötzmann.

10.04 > 22:00


squelettes/rubrique-3.html
lang: nl
id_rubrique: 544
prog: 538
pos: aval