"De figuur van de werknemer is nauw verbonden met de opkomst van het burgerschap. Door de werknemer te zien als een burger kon de slavernij worden afgeschaft. Maar de markt is niet meer afhankelijk van de vraag van het terrein. Het werk organiseert zichzelf. Wij zien de selectieve heropening van de grenzen als een fundamentele kloof. De plannen voor een statuut van geïmmigreerde werknemer of internationale uitzendkracht (een specifieke werkgever voor een bepaalde periode) die in Laken werden besproken, openen de weg naar een hele reeks onaanvaardbare onderstatuten. Dit unilaterale migratiebeleid hanteert een strikt instrumentale logica... door zorgvuldig de vaardigheden en profielen te selecteren. Arbeid legt een buitenwettelijke insluitingsnorm op. Zo’n soort beleid zal nooit de verbreiding van de illegaliteit tegengaan en leiden tot de criminalisering van buitenlanders in hun geheel".
(Uit: Verklaring Universele Ambassade, Brussel, 12/12/2001)
"Wat het individu in de moderne arbeidsmaatschappij tegenover zich vindt, is dus een systeem, een mechanisme waarin het zich moet inschakelen volgens de modus van het beginsel van de arbeidsverdeling. Slechts door zich te schikken naar de beginselen, de wetmatigheden en ordeningen die eigen zijn aan de producerende-consumerende maatschappij, kan het individu zijn bijzondere doelstellingen realiseren. Het moet zijn eigen bijzonderheid zo bewerken dat ze de vorm van de algemeenheid krijgtŠ Dat is de reden waarom wij zo spontaan slechts die activiteiten als arbeid beschouwen die aansluiten op het systeem, en waarom de leden van de arbeidsmaatschappijen zich spontaan identificeren als leden van het systeem".
(Van de Putte, A., 1997, "Burgerschap, arbeidsbestel en recht op arbeid", Tijdschrift voor Filosofie, 59/4)
