Megacities

In deze tijd waar publieke plaatsen meer en meer tot "niet-plaatsen" herleidt worden, legt de Oostenrijkse regisseur Michael Glawogger ons een verrassende documentaire voor. Twaalf overlevingsverhalen in vier grootsteden: Bombay, Mexico-City, Moskow en New-York.
Zonder goed te kunnen begrijpen hoe Glawogger zijn personages heeft ontmoet en waarom ze ons hun verhaal willen (en durven) tonen, lukt het hem om een illusie te scheppen waarin elke getuigenis zijn plaats heeft en onderling verbonden is met de andere. De meeste personages moeten vechten om aan de kost te komen, maar elk van hen heeft zijn eigen strategie uitgestippeld. De essentie van Megacities schuilt in wat ze beleven en hoe ze werken in deze absurde wereld, hoe de regisseur erin slaagt ze te filmen en te laten vertellen alsof hij er niet naast stond met een camera. Er zijn onvergetelijke beelden van de kippenpotenhandelaar, de Mexicaanse hoer, de Indische kleurpigmentenzever of ook nog de Amerikaanse junkie, die weliswaar shockerend zijn, maar er zijn ook ontroerende beelden waarin personages dansen, over hun dromen vertellen of door een viewer naar Bollywooddansers kijken. Megacities toont hoe groot het aanpassingsvermogen van de mens in deze wereld soms wel kan of moet zijn. En dat de relatie tussen de kijker, camera en personage soms moeilijk of aanvallend is, maakt integraal deel uit waarom dit een "straffe" documentaire is.