In 1962 maakten journalist Jacopetti en antropoloog Prosperi hun debuut met "Mondo Cane", waarbij zij de documentaire neorealistische principes opzij zetten in het voordeel van een hyperrealisme. Het resultaat was een "shockumentary", zo genoemd omwille van de brutale montage, snelle zooms, extreme close-ups, intensiverende postproductie geluidseffecten en scherp contrast tussen mise-en-scène en soundtrack. Daarbovenop kwamen Jacopetti"s sarcastische en amusante commentaren, vaak bekommerd en soms doorspekt met een zweem van wanhoop en minachting voor het menselijke falen. De impact op een publiek, nog niet verleid door goedkope vliegreizen en exotische vakantiebestemmingen en onvoorbereid op Technicolor National Geographic-achtige montages van "primitieve" rituelen en "geciviliseerde" wantoestanden, was zo groot dat een ware rage volgde: de "mondo film" stond aan de wieg van een serie sensationele pseudo-documentaires genre "Faces of Death" en de hedendaagse voyeuristische tendens van reality tv. Het internationale succes van "Mondo Cane" resulteerde in verschillende vervolgen en gaf Jacopetti de vrijheid om een meer ambitieus project op poten te zetten: "Africa Addio". Dit portret van een continent dat zucht en steunt onder de doodstrijd van de kolonisatie was zo ongezouten dat beschuldigingen van racisme en medeplichtigheid en een heuse rechtszaak Jacopetti"s reputatie be-schadigden. Toch blijft dit brutaal relaas over de dekolonisatie in Afrika één van de meest schokkende en enig overgebleven tijdsdocumenten van deze beschaamde periode uit de twintigste eeuw. Zowel een sombere aanklacht van de Europese (post)koloniale ideologie als een sensationele mix van raciale karikaturen, Afrika Addio confronteert het publiek tot op vandaag met de vooroordelen over het Œdonkere continent".
3,50 / 2,50 zeuro
