Peter Watkins raakt bekend in Groot Brittanië als de BBC in 1965 "Culloden" uitzendt. Het jaar daarop stelt Watkins het gebrek aan debat aan de kaak rond het nucleaire wapenarsenaal in "The War Game". Zijn tegenstanders slagen er echter zijn mond te snoeren en de film wordt van het tv-scherm gebannen. De kracht van zijn volgende politiek geïnspireerde films neemt echter alleen maar toe. "Privilege" is één van de eerste films die het wereldje achter de rock evoceert, "Gladiators" evoceert de onvoorwaardelijke liefde van het volk voor spelen allerhande, "Punishment Park" uit 1967 laat een geweldadig Amerika zien dat een loopje neemt met de mensenrechten. In "Edvard Munch, la danse de la vie" uit 1976 vernieuwt Watkins zijn filmtaal door een nieuwe dimensie toe te voegen aan het genre waarmee hij één van de sterkste en intelligentste artiestenbiografiÎen ooit schetst. De film wordt echter bijzonder slecht verdeeld en blijft onzichtbaar voor het grote publiek. Een lot dat ook "The Journey" zal ondergaan. Deze pacifistische film laat mensen aan het woord uit 12 landen tussen 1983 en 1986 maar geen enkele mediaketen blijkt geïnteresseerd. "Freethinker" (1992-1994), een biografie van de dramaturg August Strindberg en zijn vrouw, de actrice Siri von Essen werd door even veel of liever even weinig mensen gezien. En nochtans: de weinigen die de kans hadden om één van Watkins films te bekijken zullen het iconoclastische, kritische en rebelse aspect van zijn werk onthouden hebben.
Sociale controle en de heerschappij van de macht zijn belangrijke thema’s in Watkins werk. "De Noorse samenleving die Munch tracht te verdrukken of de Zweedse die Strindberg wil doen vergeten, de samenleving wil steeds diegenen monddood maken die zich willen uitdrukken, gelijk waar en op gelijk welke manier. Er bestaat meer dan alleen maar een verleden, een verleden zonder band met het heden. Culloden of Munch zijn tegelijk verleden, heden en toekomst. Dat is de reden waarom ik alles graag wil vermengen en verbindingen leggen. Het hebben over gisteren is eveneens praten over vandaag. Idem voor de Commune. We moeten af van het idee dat wij de tijd bepalen."
"Een filmmaker die zich de dag van vandaag niet onderwerpt aan de ideologie van de massacultuur die zich baseert op het misprijzen van het publiek en die zich niet wil aanpassen aan een samenspel van simplistische verhaallijnen, geweld, lawaai, actie, kortom een filmmaker die de wat ik "monovorm" noem afwijst, kan niet in normale omstandigheden werken. Onmogelijk! De opgedrongen massacultuur die vulgair, beperkend en brutaal is, die het moet hebben van simplisme en voyeurisme, die bulkt van sexistische en chauvinistische stereotiepen, gewijd aan de cultuur van het geld, moet verantwoordelijk worden gehouden voor een serieuze reeks rampen." Peter Watkins
http://www.peterwatkins.lt/ : een website die het werk van Peter Watkins weergeeft sinds de jaren `60 met fragmenten uit zijn werk over de rol van de audiovisuele massamedia binnen de hedendaagse samenleving.
