Poto en Cabengo zijn de bijnamen die een lichtjes schizofrene tweeling in San Diego zichzelf gegeven hebben. Ze zijn bijzonder omwille van de eigen taal die ze gecreëerd hebben om onderling te communiceren waarbij zelfs de grootste kinderpsychiaters moeite hebben om ze te ontleden.
Het bijzondere van deze documentaire ligt ook in het bijzondere van de tweeling: hun eigen, unieke taal die tevens een lichaamstaal is zodat de signalen van de ene onmiddellijk door de andere begrepen worden en er i.p.v. een woordenwisseling een snelle, fysieke wisselwerking tussen beide plaatsgrijpt. De documentaire heeft gelukkig niet de bedoeling om die interactieve lichaamstaal wetenschappelijk uit te diepen zoals talrijke taalexperts zich voorwenden maar tracht vooral een cinematografisch probleem op te lossen. Hoe vermijdt men deze uitbundige, levenslustige tweeling in een te rigide en strakke linaire filmkader te duwen? Gorin lost dit op door de film te voorzien van zijn eigen nasale, Frans geaccentueerde Engelse commentaarstem waardoor het bevreemdend effect van het bizarre spreek-en lichaamstaal van de tweeling nog benadrukt wordt.
