En nog meer...

Op 23 november is het je ultieme kans om deel te nemen aan de laatste Open Screen van 2006, zeker als dit figureerde in je lijstje van "goede voornemens" voor het nieuwe jaar! Breng NU je film (docu, fictie, clip, animatie...) van 15 minuten of minder mee, op eender welk formaat. Anders moet je je goede voornemen alweer uitstellen naar volgend jaar, en niemand zal je nog geloven, iedereen lacht je uit, je verliest je zelfvertrouwen, en uiteindelijk ben je alleen en gedeprimeerd. Je bent gewaarschuwd.

Saravah is een term van de Joruba-etnie. Het is ook de naam van een buitengewoon label dat net veertig jaar geleden werd opgericht in Frankrijk en dat nauw verbonden is met het parcours van Pierre Barouh. Deze sportjournalist, rugbyman en drama-auteur ontdekte in de jaren ’60 het Braziliaanse lied, en het is eveneens in Brazilië waar hij zijn documentaire "Saravah" realiseerde. Hij werd ook acteur (we kunnen hem te paard in de Camargue bewonderen aan de zijde van een piepjonge Johnny Halliday in "Où vas-tu, Johnny?"), componist en liedjesvertolker van Franse klassiekers. Zo componeerde hij in 1966 het liedje van de film van Claude Lelouch "Un homme et une femme". Zijn "chabadabada" gaat de wereld rond en staat hem toe zijn eigen label op te richten, Saravah, waarvan de sprekende slogan ontleend is aan Salvador Dali "Er zijn jaren dat men zin heeft om niets te doen". Want de filosofie van Saravah is gebaseerd op ontmoetingen, de mix van muzikanten en stijlen, en "op de prioriteit van het plezier dat je put uit het vervullen van dingen". Net zoals Pierre Akendengue, pionier van het Afrikaanse lied, Jacques Higelin, Brigitte Fontaine en Areski Belkacem, The Art Ensemble of Chicago, dichter en dramaturg Alfred Panou, maar ook David McNeil, Jean-Roger Caussimon en nog vele anderen bevestigen, voedt Saravah zich met het pré-"world music" eclectisme van Franse chansons over free jazz tot poëzie en bossa nova. Nu is Pierre Barouh 72 jaar en hij woont in Japan (waar hij o. a. werkt met Ryuichi Sakamoto), Canada en Brazilië. Zijn zoon Benjamin zet vanuit Nantes het werk van Saravah verder, zoals de viering van de veertigste verjaardag van het label, en de release van twee mooie compilaties vol zeldzame pareltjes. Radio Panik nodigt Benjamin Barouh uit die enkele dagen in Brussel blijft voor een reeks radioprogramma’s op Panik en een avondje in Nova.

http://www.saravah.fr http://www.radiopanik.org

*> 22:00 Rushes Saravah* Enkele spoelen rushes, recht uit de zolder van Saravah. Meestal dateren ze van begin jaren ’70, gedraaid in Vaison-la-romaine/Carpentras, en je kan er Brigitte Fontaine en Areski, Jacques Higelin, Nana Vasconcelos, Jean-Roger Caussimon en anderen zien. Er zijn ook filmfragmenten en recentere clips te zien waaronder die van Fred Poulet, gedraaid in Japan met Takao Nakano als regisseur.

Een mix door Benjamin Barouh (Saravah) en Henri Landré (van Jet Fm, vrije radio van Nantes) waarvan het eerste deel put uit de platen uit de kelder van Saravah, vooraleer te transformeren in "Orixas & vauduns symphony" en op verkenning te gaan naar de vertakkingen van Afrikaanse rites in West- Caraiben, Brazilië en de VS, en de transatlantische uitwisselingen die hier uit voortkomen: voodoo, santerria, bossa-nova, rumba, salsa, calypso, jazz, funk, afro-beat, rap, hip-hop...

Hoewel de aanslagen van 11 september ("2001" wordt er allang niet meer bij vermeld) duurzaam de wereld hebben veranderd, is het nog altijd wachten op de bewijzen die de regering-Bush had beloofd. Bewijzen dat Osama Bin Laden inderdaad het brein achter de aanslagen was, bewijzen dat het enige logische gevolg ervan een imperialistische buitenlandse en een repressieve binnenlandse politiek was, die de VS in naam van de "war on terrorism" voeren. Normaal had de zwaarste misdaad in de geschiedenis van het land moeten leiden tot het grootste onderzoek ooit. Toch besteedde de Amerikaanse justitie meer middelen aan het onderzoek naar een blow job door een stagiaire van het Witte Huis dan aan de moord op 3000 VS-burgers. De officiële onderzoekscommissie, die de nabestaanden nipt in de wacht wisten te slepen in weerwil van Bush’s tegenspartelen, schreef een verslag dat zo vol met gaten zat dat er heelder boeken over werden volgeschreven. Sinds de dag van de aanslagen heeft de VS-regering zich zo vreemd en krampachtig gedragen dat men zich logischerwijs de vraag stelt of er dan toch iets te verbergen valt. Wie de gebeurtenissen van «9.11» opnieuw onder de loep neemt, riskeert een schok. Plots realiseert men zich dat het beeld dat er sindsdien van werd opgehangen, onder andere door de media, niet overeenkomt met het onmiddelijke spontane relaas dat er op de dag zelf van werd gegeven. De opeenvolgende, en dikwijls tegenstrijdige, officiële verklaringen wijken duidelijk af van de werkelijkheid. Sommige gebeurtenissen, die blijkbaar onverenigbaar waren met het officiële scenario, werden bijna volledig doodgezwegen. Vreemd genoeg worden degenen die het democratische recht op het stellen van onbeantwoorde vragen trachten uit te oefenen behandeld als staatsgevaarlijk tuig, paranoïde aanhangers van complottheorieën, tot zelfs verwerpelijke negationisten. Toch zijn er meer dan genoeg van die onbeantwoorde vragen. Vanavond gaan we resoluut de subversieve toer op.

Geen enkele film of debat zal uitsluitsel brengen over de centrale vragen (Wie is het brein achter 11/9? Wie heeft de aanslagen georganiseerd? Wie heeft ze uitgevoerd?), zoveel is duidelijk. Daarom gaat het debat na de film in op vragen die eerder geopolitiek, strategisch en politiek-psychologisch van aard zijn. Drie sprekers zullen hun analyse uiteenzetten en vragen uit het publiek beantwoorden:Giulietto Chiesa, Italiaans europarlementslid, schrijver en journalist. Philippe Grasset, uitgever en redactiedirecteur van de Lettre d’Analyse dedefensa en van dedefensa.org, auteur van o.a. ’Le monde malade de l’Amérique’ (1999). Paul Lannoye, gewezen europarlementslid voor Ecolo, bestuurder van de Groupe de Réflexion et d’Action Pour une Politique Ecologique (Grappe).

Eerste deel van een drieluik (de twee volgende delen zijn nog in de maak) dat ingaat op alle onopgehelderde punten van de aanslagen van 11/9. Dit eerste luik focust op de ineenstorting van de drie wolkenkrabbers: de Twin Towers, die in ieders geheugen gegrift staan, en het meestal vergeten WTC 7, dat zowat zonder aanwijsbare reden instortte. Hoewel er in de drie gevallen vele aanwijzingen, getuigenissen en wetenschappelijke analyses bestaan die wijzen in de richting van een gecontroleerde afbraak dmv springladingen, is dit vooral duidelijk voor gebouw nummer 7. Als die torens inderdaad met springstoffen werden neergehaald, moet nog uitgemaakt worden wie die daar kon plaatsen, en ook hoe en waarom.

Met het jaareinde schijnen er schemerlichtjes op de Belgische filmschermen. «Laitakaupungin Valot» of «Lights in the Dusk» is de jongste film van Aki Kaurismaki, de Finse regisseur van wie wij reeds "Calamari Union" op ons zomerfestival PleinOpenAir konden smaken. Ook dit keer dompelt hij ons onder in zijn intriest maar oh zo menselijk universum, gefilmd in zijn gekende tussentinten. Nova nodigt u tijdens één avond uit om Aki’s wereld te (her)ontdekken. Op het programma staat een compilatie van zijn kortfilms en een documentaire die een blik gunt op de werkwijze van deze cineast/producent/scenarist. Daarna volgt nog "For the Living and the Dead", geproduceerd door Sputnik Oy, het productiehuis van Kaurismaki.

> 20:30

+ Kortfilms Eind jaren 1980 draaide Kaurismaki een aantal kortfilms waarin film en muziek, twee van zijn grote passies, samenkomen. De aanpak is eenvoudig en benadert die van videoclips. Een muziekstuk met de duur van een eenakter. Dit alles met de typische Kaurismaki flavour natuurlijk.

> 22:00

"Tangon Kotimaa" , genaamd naar een album van de Finse zigeunermuzikant Markus Allen, toont ons de visie van twee fotografen (de Belg Philippe Debroe en de Fin Ari Ellert) op de wereld van danspaviljoenen in Finland. Allan’s lied beschrijft de reis van een Finse zeeman die naar Argentinië zeilt om er de tango te introduceren. Deze verdraaiing van de geschiedenis van de Argentijnse tango is een hommage aan de Finse tango en aan de manier waarop deze muziek, vermengd met volkse melodieën, een cultuur van danspaviljoenen in de jaren 1950-60 heeft geïnitieerd. Na een terugval in de jaren 1970, is het succes van deze danspaviljoenen alleen maar toegenomen. Het zijn deze paviljoenen die Ari Ellert en Philippe Debroe hebben bezocht sinds 2003. Hun rondreis toont hoe de Koningen en Koninginnen van de Tango, eenmaal verkozen, het circuit van de paviljoenen vervoegen samen met een groep muzikanten met een uitgebreid repertoire (wals, rock’n’roll, tango, humpa, jenkka, polka enz.). De vernissage van deze expo is een uitgelezen moment om een typisch Finse muzikale sfeer in de bar van de Nova binnen te loodsen, verzorgd door DJ Eddy & Patrick, kenner van de zaak. Hyvää Päivää indeed.

van 14 tot 17.12 Vernissage op 14.12 om 19u

http://www.tangonkotimaa.com

Recht uit Zwitserland komen Les Reines Prochaines met hun nieuwe voorstelling "Fest der Organe", een anatomische performance over de zin van het leven en het bestaan, kortom "alle dingen die u altijd al wilde weten zonder er iets van te snappen". Al sinds hun eerste k7-release in 1988 maken deze vijf zwitserse madammen een soort folkloristisch en kleurrijk cabaret met allerlei klankkleuren gaande van rock tot wals en tango. Michèle Fuchs, Fränzi Madörin, Muda Mathis, Barbara Naegelin en Sus Zwick zijn de Reines Prochaines die om de beurt zangeres, dichteres, videaste en performance-artieste zijn. Ze wisselen hun instrumenten uit volgens hun (meestal zeer zonnig) humeur. Zot gekostumeerd zingen deze gewiekste koninginnen even goed in het engels, duits, italiaans als frans. Hun doel is om echte sterren met alles erop en eraan te worden, maar helaas zijn ze net iets te lui. Hun teksten zijn lichtelijk geschift en hun liedjes vol spottende humor: een majestueuze atmosfeer voor een uitbundig spektakel!

http://www.reinesprochaines.ch

Jeffrey Lewis uitnodigen in een bioscoop is niet noodzakelijk minder gepast dan het ontvangen van zijn hilarische bijna-homoniem Jerry... De jonge bard Jeffrey maakt namelijk films... zonder camera weliswaar, maar met een gitaar, een microfoon, een potlood, een aantal stiften en vellen papier. Als zanger en tekenaar, op het kruispunt tussen folk (respect voor de spirituele voorgangers) en punk (elektriciteit en brutaliteit) boogt hij op een hoogst zonderling en verbluffend songwriterstalent. Hij slaagt er bijvoorbeeld in om zijn eigen honderdjarige levensloop binnen één enkele song te projecteren of, op een ander moment, de klok tot de prehistorie terug te draaien. Of nog: met "Complete History of the Development of Punk on the Lower Eastside, 1950-1975" geeft hij een soort gezongen doctoraatsthesis over de prehistorie van de punk ten beste, grappig en erudiet tegelijk; van haar wortels in de outsider folk, via een bloemlezing van Harry Smith tot Suicide, tot en met de buitenissigheden van labels als ESP of Silver Apples... Laverend tussen documentaire en fictie zijn Jeffrey’s liedjes een soort van «akoestische clips» met een aaneenrijging van tekeningen en een soort talkin’ blues waarmee hij het tekenverhaal uit de doeken doet. En dat kan gaan van het muzikale parcours van Mark E. Smith van The Fall, tot de geschiedenis van het label Rough Trade of de bloederige ontmoetingen van een afgehakte hand en een bus nonnetjes...

A Kino-Trotter party.

20:00 > Gastentafel. 22:00 > Selectie kortfilms. 24:00 > Concerten: Cabaret Eve / Lem. > DJ’s: Athome, K1000, DJohn, Ekla, Coeur vert...

Ingang: 5 euro