3 Concerts Mythsche

E. Pinotti (listening to Kawabata"s CD-R box): "Wow! Why not start a unique record label... Vinyls only!?"
 Kawabata: "OK, no problem"
 E. Pinotti: "I can pay you with that and the other"
 Kawabata: "OK, no problem"
 E. Pinotti: "I"ll print 300 copies"
 Kawabata: "OK, no problem" The rest is my-story-his-story-yr-story"

ŒA fearless label for the fearless listener" : met die slagzin stelt het Milanese micro-label Qbico zich voor.

Kleine labels dragen we veelal een groot hart toe. Zo ook het Milanese micro-label Qbico. Micro, klein dus, althans wat middelen en oplage betreft, maar GROOT gezien hun enthousiasme, hun energie en eigenheid. Doordat Makoto Kawabata van Acid Mother Temple ervoor open-stond, konden Emmanuele Pinotti en Roberto Castellli hun eerste salvo afvuren, dat al een goed beeld gaf waar ze naar toe wilden met hun label, zo ergens tussen radicale pschychedelie en free jazz (Arthur Doyle, Hamid Drake, Andrew Barker).

ARTHUR DOYLE Deze saxofonist, fluitist, voice-o-fonist en post-Ayleriaanse vocalist werd letterlijk opgehemeld door Thurston Moore van Sonic Youth die de song "The Mariah Carey and Arthur Doyle Handcream" aan hem opdroeg, zijn album "The Songwriter" uitbracht op zijn label Ecstatic Peace, en daarenboven "Alhabama Feeling" van Arthur Doyle plaatst op de derde plaats in zijn free jazz hitparade aller tijden! Hij is afkomstig uit de New York scène van de jaren "70 en nauwelijks door het leven gespaard (gevangenis, dakloosheid). De vaak miskende Arthur Doyle legde zijn muzikale ziel bloot, keer op keer revolterend en toch weer berustend, aan de zijde van Noah Howard, Rudolph Grey, Milford Graves, Hamid Drake. Te zien en te horen in Nova ter gelegenheid van de release van zijn nieuwe plaat op het Qbico-label!

VIBRACATHEDRAL ORCHESTRA Dit Œorkest" uit Leeds ontstond medio jaren "90 rond Neil Campbell, Julian Bradley en Bridget Hayden. Ze gaan erg ver in hun improvisaties en live performances, die ze zien als zoekmiddelen naar hypnotisch bewustzijn d.m.v. langdurende geluidsstructuren ("drone" of gegons). Vibracathedral Orchestra staat, net als hun spirituele vaders van de free folk van het ESP-label, dichter bij folklore (in de zin van gemeenschap, ceremonie en uitwisseling) dan bij spektakel.

+MIX EMMANUELLE PINOTTI

+Microboutiek

Noah Howard, geboren te New Orleans in 1943, zingt van kindsbeen af in kerken en ontwikkelt gedurende zijn ganse kindertijd vaardigheden in de jazz en het gospel. Zijn Neworleanse roots en de plaats die de blues en spirituals binnen zijn parcours innemen, zijn van bepalende invloed geweest op zijn werk, ook toen hij de meest avant-gardistische stromingen in de jaren zestig en zeventig vertegenwoordigde. Zijn eerste twee LP"s bij ESP behoren tot de bakens van de "free" beweging. Parallel aan zijn muzikale activiteiten, ontwikkelt hij een eigen label, Altsax Music, waarop het merendeel van zijn platen worden uitgebracht. In Nova zal hij samen met zijn kompaan Bobby Few spelen, die hem reeds vergezelde in de jaren Œ70 ten tijde van het mythische kwartet van Frank Wright... Ja ja, zij waren het die van Chinnnaaaaa, wat Thurston, onze sonische jongeling, deed dromen. Verwoestend Aziatisch thema onder de impuls van razende saxen, onstuimige kreten en vrijmoedige percussie. Wheeeooooooooowwwwww!

Noah Howard + Bobby Few + Harry Swift +Calyer Duncan

"Peter Brötzmann is my favourite sax player!" Bill Clinton.

Peter Brötzmann is één van de grootste blazers uit de jazzgeschiedenis. Zijn saxofoon maakt intense reizenŠ Als onvoorwaardelijke adept van dit instrument, noemt hij zijn eerste album "For Adolphe Sax" (BRÖ1/ FMP0080). Dan, in mei "68, neemt hij met een achtkoppige band "Machine Gun" op (BRÖ2/FMP0090), een waar manifest van de Europese Free Jazz, een ongehoord krachtige plaat. Het is ook de periode waarin hij samen met enkele anderen het label Free Music Production (FMP) opricht, wat hem in staat stelt de ene na de andere plaat uit te brengen, waaronder het sublieme "Schwarzwaldfahrt" (FMP, 1077) opgenomen in "77 in het Zwarte Woud met Han Benninck, waaruit een onweerstaanbare symbiose met de natuur spreektŠ. Hij speelt en neemt op met achtereenvolgens Milford Graves, Andrew Cyrille en Cecil Taylor. Als kwartet brengt hij in "93 hulde aan Albert Ayler met "Die Like a Dog" (FMP CD64) en legt hijzelf een ontroerende parallel tussen zijn muziek en die van Ayler. Opnieuw: symbiose! Op concerten blaast Peter Brötzmann harder dan de maalstroom ! Bij het beluisteren van zijn optredens wellen de woorden "energie", "geweld" en "schoonheid" spontaan bij je op.