€ ARGOS FESTIVAL

Jaarlijks biedt het argos festival een platform aan allerlei vormen van artistieke expressie in het domein van de audiovisuele media. Dit jaar wordt het festival gespreid over zes locaties in de Brusselse binnenstad: argos, het Filmmuseum, Recyclart, Matrix Art Project (MAP), de ABclub en Cinema Nova. In cinema Nova komt internationaal werk aan bod. Er zijn retrospectieves en thematische programma"s. "The World seen through nomadic I"s", het belangrijkste thematische programma, werd samengesteld door de Canadese curator Laura U. Marks. Voorwerp is het autobiografische gegeven in het werk van film- en videomakers uit de derde wereld, uit de diaspora of die deel uitmaken van etnische minderheden. Een tweede thematische programma, Œ1 + 1 = 1", is van de hand van de Franse curator Brent Klinkum. Het handelt over het koppel of duo in relatie tot de autobiografie. ŒDeux Je font-ils un nous?" luidt de spitse subtitel. Naast aandacht voor het autobiografische zijn er film- en video retrospectieves van vier vooraanstaande kunstenaars die vooral in de beeldende kunstwereld gekend zijn. Van de Canadese videomaker Steve Reinke wiens werk veel aandacht besteed aan taal is een vierdelig werkoverzicht te zien. Andere kunstenaars wier werk bijzondere aandacht krijgt zijn de Finse Eija-Liisa Ahitila, de Israëlier Uri Tzaig en de Duitser Christian Jankowski. Laura U. Marks, Brent Klinkum, Steve Reinke en Christian Jankowksi zijn tijdens het festival aanwezig om hun programmakeuze of hun werk toe te lichten. Naar aanleiding van het festival verschijnt een catalogus met beschrijvingen van de diverse programma-onderdelen, alsmede essays van onder andere Laura U. Marks, Brent Klinkum, Wouter Koelman (over Eija-Liisa Ahtila), Edwin Carels (over Uri Tzaig) en Ivanmaria Vele (over Christian Jankowski). Gedetailleerde festivalinformatie is te vinden op www.argosarts.org. Info en reserveringen: argos, werfstraat 13 rue du chantier, 1000 B tel. 02 229 00 03 fax 02 223 73 31 info@argosarts.org

Gedurende het Argosfestival van 19 t.e.m. 26/10 is een reeks films in verband met dit programma te zien op twee monitoren in de foyer van Nova, tijdens en na de voorstellingen.

Laura U. Marks (Canada) > 19/10 - 20:00 Steve Reinke (Canada) > 19/10 - 22:00 Brent Klinkum (France) > 25/10 - 20:00

Voor het festival stelde de Canadese curator Laura U. Marks het meest belangrijke programma binnen het film- en videoluik samen. Een serie van vier programma"s omvat film- en videowerk over mensen die tussen verschillende culturen bewegen. De programma"s focussen op de moeilijkste migraties: die van de derde- naar de eerste- wereld landen, van arm naar rijk en van zuid naar noord. Het niet gebonden zijn aan een plaats, resulteert in een Œeigen-zinnigheid" die de vorming van een identiteit niet in de weg staat maar ze net bevrucht. Het nomadisch individu is het knooppunt van de vele culturele netwerken: steeds in beweging, wordt het individu door de parate kennis van de locale condities bepaald. In deze reeks blijkt hoe film- en videomakers uit de derde wereld het autobiografische genre ten dienste stellen van een collectief verhaal en niet, zoals in het westers model, in het teken van een individueel onderbewustzijn. Marks" programma omvat werk van onder meer Ximena Cuevas, Aliya Syed, Mona Hatoum en vele anderen.

De oorspronkelijke nomaden, inlandse volkeren maken al twintig jaar gebruik van video. Voor deze groepen is het een goedkoop en toegankelijk medium om hun gemeenschappen te versterken en te hervormen in de confrontatie met de koloniale overheersing. Het is ook een collectief uitdrukkingsmiddel: individuele levens vervatten in deze werken de ervaring van de hele groep.

Video Cannibalism Vincent Carelli/Centro Trabalho Indigenista, Brazil, video, English subtitles, 17", 1994 Eén van vele werken die gemaakt werden door inheemse Braziliaanse stammen met behulp van het Centro Trabalho Indigenista. Ze zijn de getuigenis van een zoektocht naar collectieve identiteit aan de hand van video. "In een cultureel uitwisselingsproject stelt de ploeg van het CTI het medium video voor aan de Euanuene. Het project wil hen informeren over de buitenwereld, en tegelijk vastleggen wat ze willen delen met anderen over hun eigen cultuur. (Š)."" (Latin American Video Archives)

Hopiit Victor Masayesva, Jr., USA, Video, Hopi spoken, 15", 1982 Een jaar in het leven van een Hopi gemeenschap dat draait rond de levenscyclus van graan en uitmondt in het vieren van de oogst. Hopiit is een portret waarin individuen onlosmakelijk verbonden zijn met de web van het gemeenschapsleven. Om de gemeenschap te beschermen voor bemoeizuchtige ogen van buitenaf werd de Hopi achtergrondstem onvertaald gelaten.

Anaana (Mother) Arnait Video Productions, Canada, video, Inuktitut spoken, French/English subtitles, 60", 2001 "Een documentaire van Arnait Video Productions (Women"s Video Workshop of Igloolik). Verlaten door hun vader, een blanke RCMP officier, werd Vivi Kunuk geadopteerd door de Inuk familie van haar moeder, die haar opvoedden als jongen. Dit is maar één van de opmerkelijke hoofdstukken uit haar leven. (...). De geschiedenis van de veranderingen waar de Inuit de laatste zestig jaar mee te maken kregen is vervat in het het verhaal van Vivi Kunuk ­ een gewone vrouw met een buitengewoon leven." (V Tape)

Dit programma met kort werk legt de nadruk op het groeiproces van de identiteit van individuen die heen en weer bewegen tussen verschillende culturen en soorten van levenswandel.

Destino Ximena Cuevas, Mexico, Video, Spanish spoken with Eng sub, 2", 1999 In Destino, baant een banaal moment uit het slome leven van de Mexicaanse bourgeoisie de weg voor een verpletterend besef.

Contemporary Artist Mexico, Video, Spanish spoken, Eng sub, 5", 1999 In Contemporary Artist onderneemt Cuevas verwoede pogingen om een inleiding tot de machtige video curator John Hanhardt in te studeren in de toiletten van het Whitney Museum, dat voor onze ogen in een derde wereld verandert. Turistas Mexico, Video, Spanish spoken, Eng sub, 5", 2002 Moments capturés par l’artiste pour nous faire rire de l’insignifiance de la condition humaine. "Tourist" gaat over de afknapper van een wereld die gepremediatiseerd en post-verteerd is. De gevangen momenten van Cuevas nemen een loopje met de onbeduidendheid van de mens in de ogen van buitenstaanders.

January 10 Nabil Kojok, Lebanon, Video, Arabic spoken, 10", 2002 Nabil Kojok maakte dit werk tijdens de week voor hij ingelijfd werd in de verplichte legerdienst van Libanon. Hij oefent om soldaat te worden door het uitvoeren van allerlei disciplinaire handelingen. Alleen, ironie en sensualiteit blijven de mannelijke zelfverloochening van de soldaat ondermijnen, van de speelgoedsoldaatjes die overgaan tot nutteloze heldendaden tot het steeds terugkerende motief van eetbare afgeronde voorwerpen.

The Middle Distance Yudi Sewraj, Canada, Video, English spoken, 9", 2000 Sewraj"s oeuvre keert obsessief terug naar fysieke uithoudingsproeven die een gevoel van thuisloosheid moeten bezweren. In The Middle Distance, legt een man van middelbare leeftijd een grot bloot onder zijn achtertuin in de randstad, een bewuste daad die de drang beklemtoont om een plaats te vinden in deze wereld die als een thuis kan beschouwd worden.

Yawmeyat A’her (Diary of a Male Whore) Tawfik Abu Wael, Palestine, video, Arabic with Eng sub, 14", 2000-2001 Deze video vat op briljante wijze de reis samen van jongere tot volwassene en van onafhankelijke landbouwer tot de hoer uit de titel: het ervaren van een anders-worden in seksueel opzicht. Voor de Palestijnse hoofdrolspeler is het verlies van seksuele zelfbeschikking niet alleen een metafoor voor de Israëlische kolonisatie, maar het effectieve, ambigue gevolg ervan

Portrait of a Young Man Drowning Teboho Malatsi, South Africa, 35mm, English spoken, 11", 1999 De Zuid-Afrikaanse Commissie voor Waarheid en Verzoening probeerde de wonden van het land te helen door vergiffenis te schenken aan zij die naar voren kwamen om hun aandeel in de gruwelen van de apartheid op te biechten. Maar in deze surrealistische en krachtige kortfilm wordt aan een man die door zijn dorp in de rol van moordenaar geduwd werd niet toegestaan om zijn handen te wassen in onschuld.

Changing Parts Mona Hatoum, Lebanon, Video, Eng spoken, 24", 1985 Changing Parts is Hatoums antwoord op haar machteloosheid, ver weg van de bommen die op de stad vallen waar haar ouders wonen. In een schrijnend omkeringproces worden de beelden van vredig Londen op hol gebracht, terwijl de beelden uit Beiroet kalm zijn.... Wie Hatoums befaamde Measures of Distance gezien heeft zal het motief van afstand ten opzichte van een thuis en een vrouwenlichaam, zeker herkennen.

De Canadese film- en videomaker Steve Reinke is een meester in het tegen de stroom zwemmen van gangbare overeenkomsten binnen het visuele idioom. Met toegeëigende beelden uit film- en videowerken ­ onder meer uit animatie, talk shows, home movies, porno en educatieve films ­ creëert hij fictie die barst van de zwarte humor. Het werk van Reinke spaart zelden het medium noch de kijker van de ontnuchterende toets van de realiteit. Zijn uitgesproken lowbudget esthetiek ­ schokkende camerabewegingen, slechte belichting en onscherpe beelden incluis ­ weerspiegelt de imperfectie van de seksueel geladen werkelijkheid waarin we leven. Daaruit valt ook Reinke"s ambivalente relatie met conventionele schoonheid te verklaren: die lijkt hij bewust te willen ondermijnen door ze aan banale thema’s te koppelen.

Eeuwig inspelend op de ijdelheden van de kunstwereld, verklaarde Steve Reinke dat het zijn bedoeling was om "honderd video"s te maken voor het jaar 2000 en mijn 36e verjaardag. Dit zal mijn oeuvre als een jong kunstenaar uitmaken." In 1997 had Reinke zijn honderd video"s al af, ruim voor op schema. De meeste van Reinke"s videobanden zijn kort. Ze lijken gemaakt te zijn voor de MTV generatie. Het oeuvre van Reinke wordt bevolkt door kinderen en kleine dieren (of andere organismen), geesten en de doden. Eigenlijk wordt er in de banden van Reinke geen onderscheid meer gemaakt tussen de levenden en de doden; het lijkt meer op een continuüm van voor-doden, doden en on-doden, die allemaal aan het woord komen. Zoals de verteller van een van de banden zegt, "er mag dan misschien geen liefde bestaan onder lijken, conversaties zijn er wel degelijk", dus deze banden bevatten een massa van stemmen. Deze stemmen lijken uit een schrijfmachine te komen ­ ze zijn gemaakt om zinnen voort te brengen. De taal die in deze banden gebruikt wordt weerspiegelt soms het klinische protocol van wetenschappelijke methoden die deze dingen als het ware tot leven Œbeschrijven"Š In deze monologen van lichaamloosheid vormt wat bepaalde toestanden van elkaar onderscheidt en met elkaar verbindt een soort huid, al dan niet menselijkŠ (Philip Monk)

1. Excuse of the Real 3. Watermelon Box 6. Emergence of Democratic Memory 7. Speculative Anthropology 13. Joke (Version One) 15. Walking the Dog 16. After Eve 21. Squeezing Sorrow From an Ashtray 25. Pus Girl 26. Wish 29. Little Faggot 31. Lonely Boy 32. I Love You, Too 33. Charming Mutt 34. Ice Cream 35. Instructions for Recovering Forgotten Memories 36. Request 37. Jason 43. Vision (with birds) 46. Sleep 47. Dream Work 48. Artifact 49. Monologue(with Provocation) 50. Child 51. Windy Morning in April

55. Symposium 57. Ghost Production 58. Minnesota Inventory 60. Three Examples 61. Sparky 67. Assplay 68. Love Among Corpses 70. Dr. Asselbergs 71. Corey 72. My Fear 78. Treehouse 79. The Boxers 80. Talk Show 82. I have already 81. The Hand 84. Stentor 85. New York Loves Me 86. Seventeen Descriptions 87. Children’s Video Collective 89. 24 Jokes 91. Falling 94. Ants and Bees 96.Camouflage 97. Underwear 100. Why I’ve Decided to Become a Painter

Everybody Loves Nothing (Empathic Exercises) Video, English spoken, 12", 1996 Afgewerkt tijdens een periode als residerend artiest bij Video In. Reinke maakt gebruik van archiefbeelden uit de Prelinger Archieven - films over de integratie van psychiatrische verplegers in grote ziekenhuizen, dermatologie, het inplanten van testosteron bolletjes, een variatie aan nieuwsbeelden en amateurfilmpjes uit de jaren "30 en "40 ­ om zeven discrete maar aan elkaar verbonden "oefeningen" die allerlei verhoudingen tussen auteur/publiek en de onderwerpen uit de beelden.

Echo Valley Video, English spoken, 7"15"", 1998 Een echo is de terugkeer van een oorspronkelijke stem, vervormd en afgezwakt. In ŒEcho Valley" zijn er enkel eindeloze, onverzwakte echo"s. Deze kleine, speelse videoband slaagt erin om uitdrukkingen uit hoge en lage cultuur naast elkaar te plaatsen.

Incidents of Travel Video, English text, 10", 1998 Incidents of Travel is een avonturenverhaal waarin elke opwindende gebeurtenis of episode doorgegeven wordt als een titel. De titels komen uit Incidents of Travel in Yucatan, de roman van John Stephens uit 1853. De geluidsband, die erg traag vooruitglijdt, is een uitgerekte versie van Popcorn door Hot Butter. Het is, misschien, ook een hommage aan (of parodie van) een structuralistische film.

Fireball Video, English spoken, 5", 1999 "Binnenkort zal een bal van vuur neerdalen over de stad, die alles zal vernietigen. Ik zal bij diegenen zijn die het langst en het felst zullen branden."

Spiritual Animal Kingdom Video, English spoken, 27", 1998 Reinke"s alternatief voor een televisieprogramma, met komische parodieën, muzikale intermezzo"s en kleine geanimeerde aforismen die dienst doen als reclameblokken of bumpers. Reinke parodieert, analyseert en speelt de verhalen en beeldentaal van de massacultuur uit ­ zonder ook maar iets al te ernstig te nemen.

Afternoon (March 22, 1999) Video, English spoken, 23", 1999 De artiest brengt de namiddag door in zijn piepkleine flat, hij luistert naar muziek die hij haat en denkt na over wat het betekent om een kunstenaar te zijn. De montage gebeurde volledig in de camera en de monologen liedjes zijn grotendeels geïmproviseerd.

Sad Disco Fantasia Video, English spoken, 24", 2001 "Sad Disco Fantasia is Reinke’s episodische tournee door de leegte van L.A., missers uit de popcultuur en Reinke"s eigen stelpende eigendunk. Ondanks de vlagen van droge humor en de hoopvolle omarming van homo porno is dit een aanklacht.

Andy Video, English spoken, 8"50"", 1997 "Andy" is een combinatie van een documentair portret en een amateuristische pornofilm. Terwijl Andy masturbeert in zijn schitterende flat beschrijft zijn achtergrond-stem het denkproces en de beweegredenen achter de manier waarop hij zijn flat heeft ingericht. Antropologie, levenskunst.

J.-P. Video, colour, English spoken, 7", 2002 Een remix van de 20 minuten durende "Tuesday and I" door de jonge Canadese kunstenaar Jean-Paul Kelly.

Amsterdam Camera Vacation Video, colour, English spoken, 11", 2001 Gemaakt als residerend kunstenaar in de Smart Project Space in Amsterdam. De kunstenaar weigert om de bezienswaardigheden te bezichtigen en verlaat nauwelijks het verlaten onderzoeksziekenhuis waar hij verblijft, maar spreekt in dwangmatige en hectische monologen.

Anal Masturbation and Object Loss Video, English spoken, 5", 2002 De kunstenaar besluit zijn eigen kunstschool te stichten en begint met het verzamelen van materiaal voor de bibliotheek. Er blijken teveel worden beschikbaar te zijn, dus kleeft hij de overbodige pagina"s van boeken aan elkaar.

Vegetative States: An attempt to Instil and Measure Altered States of Consciousness in Household Plants John Marriott, Animations by Steve Reinke, Video, English spoken, 9"30"", 2002 Een leugendetector wordt bevestigd aan een lelie om uit te maken of visuele stimuli (een reeks animaties) het bewustzijn van een plant veranderen.

The Chocolate Factory Video, English spoken, 28", 2002 Ingesproken met de stem van de Amerikaanse seriemoordenaar Jeffrey Dahmer, met de soundtrack van een uiteengehaalde song van Black Sabbath. Dahmer heeft een monoloog in petto voor elk van zijn zeventien slachtoffers. Een zelfportret van de kunstenaar als seriemoordenaar.

Final Thoughts, Part One Video, English spoken, approx. 30", 2002 (work-in-progress) Als zijn ultieme werk verzamelt Reinke een reeks "laatste gedachten" ­ reflecties en beelden die, als ze al niet definitief zijn, toch een einde betekenen. Over de jaren heen zal hij materiaal blijven toevoegen aan het werk, pas wanneer de kunstenaar sterft zal het af zijn.

Verdeeld over twee programma"s van elk om en bij de 100 minuten, toont de Franse curator Brent Klinkum een zevental video"s die nauwe samenwerkingsverbanden tussen kunstenaars, filmmakers en acteurs diepgaand doorlichten. Uit visuele autobiografische verslagen van kunstenaarsduo"s over het artistieke proces blijkt vaak een broze samensmelting van de ene met de andere. Bestaat iemand zonder de blik van de ander? Maken twee Œik-ken" een Œwij"? Of is het koppel louter de ultieme projectie van zichzelf?

3 Legged John Wood, Paul Harrison, UK, video, non spoken, 3", 1998 Twee mannen zijn met één been aan elkaar vastgebonden en moeten bijgevolg hun bewegingen afstemmen op elkaar. De camera is frontaal opgesteld, achter een werpmachine voor tennisballen..

No Sex Last Night Sophie Calle & Greg Shephard, France, 35 mm, French/English spoken, 72", 1995 Deze film vertrekt van een liefdesverhaal. Wanneer Sophie voelt dat haar relatie met Greg in gevaar is, stelt zij voor om samen door Amerika te trekken en er een film te maken, elkeen met een eigen camera: wat volgt, is een reeks vaste cameraopstellingen, een afwisseling van innerlijke monologen, dekadrages, herkadragesŠ Een procédé dat de kijker een voortdurend beeld-tegenbeeld van de intimiteit toont van dit koppel.

What You Mean We? Laurie Anderson, USA, Video, Eng spoken, 20", 1986 Lijdend aan een chronisch tijdsgebrek door haar drukke agenda vol persoonlijke optredens creëert Anderson een kloon die er nogal onbeholpen uitziet om haar artistieke productie over te nemen en op peil te houden. Anderson speelt haar kettingrokende, productieve mannelijke helft uit tegen haar ontspannen, vrouwelijke wederhelft. Uiteindelijk verwekt de ene, succesvolle kloon een andere kloon, een situatie die de opkomst en de val van de ster-kunstenaar uit de jaren "80 parodieert.

China Ring Nederland, Video, non spoken, 15" (fragment), 1988 "China Ring" is een onverknipt video aantekenboekje van de reis van de kunstenaars naar de Chinese Muur. Elke kunstenaar zou alleen de hele lengte van de muur afwandelen - de ene beginnend in het Oosten, de andere in het Westen ­ om elkaar in het midden te ontmoeten.

L"Un contre l"autre Emmanuel Brillard, Isabelle Froment, France, video, non spoken, 5"33"", 2000 Van bij het begin ligt het décor al vast: een sofa vanuit een vast camerastandpunt, een rode rok en een paar benen. Een man komt bij de vrouw in de zetel zitten. Hun gezichten blijven buiten beeld. Er komt actie in de scène. Een beetje plagen, wat onenigheid, een voet die zijn prooi bespiedt, een liefdesspel dat uiteindelijk overslaat in een hardnekkig gevecht, alleen maar om te zien wie zijn plaats in de sofa weet te behouden. Beiden verdedigen hun territorium met groeiende verbetenheid.

Soft and Hard (A Soft Conversation on Hard Subjects) Jean-Luc Godard & A-M. Miéville, France, Video, French spoken, Eng sub, 48"11"", 1985 Het sociale, het culturele en het huiselijke met elkaar vermengend in een uitdagend en grappig onderzoek naar het maken van film, televisie en beelden, focust ŒSoft and Hard" op het dagelijkse leven en werk van Godard en Miéville in hun huis in Rolle, Zwitserland. Deze wrange maar prikkelende Œhome video" draait rond een uitgebreid, intiem gesprek tussen Godard en Miéville over hun persoonlijke verhoudingen tot het creëren en ontvangen van beelden.

Erratic Angel Donigan Cumming, Canada, Video, English spoken, 50", 1998 "Ik ben nog niet klaar. Ik weet niet hoeveel tijd nog nodig is. Wat mij betreft ben ik officieel dood." Tijdens zijn vijftigste levensjaar blikt Colin terug op een leven vol drug- en alcoholmisbruik. Na een herstelperiode van vier jaar is hij kwaad en expliciet over verslaving, behandeling en de romantiek van de straat. Tijdens de chaos en de claustrofobie van een ijsstorm wacht Colin op zijn wedergeboorte. Zijn dwalende engel is te laat.

Het argos festival laat vijf belangrijke films zien uit het oeuvre van de Finse kunstenares Eija-Liisa Ahtila. Zelf beschrijft Ahtila haar films als Œmenselijke drama"s". Met een fijngevoelig en hoogst precies gebruik van de visuele taal waarin beeldopbouw, verhaalstructuur en fysische ruimte centraal staan, registreert ze met uiterste nauwgezetheid de psychologische condities en emoties die ten grondslag liggen aan menselijke relaties. Het proces van emotionele verzoening is een wederkerend motief in Ahtila"s werk. Haar personages bewegen zich tussen verleden en heden zonder terug te vallen op de conventionele flashback, maar eerder volgens de niet-lineaire werking van de menselijke psyche.

ME/WE, OKAY, GRAY 35 mm, Finnish spoken, Eng sub, 3x90"", 1993 Deze drie kortfilms werden oorspronkelijk vertoond op de Finse televisie tijdens de onderbrekingen tussen de mainstream programma’s. Ze behandelen onderwerpen als identiteit, seks, controle en de grenzen van het ik. Op het eerste gezicht lijken het reclame spots, met hun spitse dialogen en flitsende visuele technieken - jump-cut montage, camerabewegingen die de stappen van hoofdrolspeler op de voet volgen. Toch staan ze door hun verontrustende emotionele gelaagdheid mijlenver verwijderd van de opgeklopte reclamewereld.

IF 6 WAS 9 35 mm, Finnish spoken, Eng sub, 10’, 1995 Female desire and sexuality are examined through a series of frank declarations and confessions by a group of adolescent girls. On the brink of womanhood, their sentiments appear to fluctuate between childishness and precocity. They switch from reminiscences of fairy tales to candid admissions of the intimate exploration of their own bodies. Despite its objective, documentary approach, the film is ultimately a complex fiction. Split across three adjacent screens, the narrative evolves in a non-linear way, giving as much precedence to background movement and sounds as to the ’story’ of the teenagers. Eventually, a girl discloses that she is really a 38-year-old woman, with a sexually mature body and appetites, raising the possibility that the entire account is a construct of the past.

TODAY 35 mm, Finnish spoken, Eng sub, 10", 1996/7 "Today" is een korte film in drie hoofdstukken. Onderwerp is de verhouding tussen een vader en een dochter, en de vorming en verschuivingen van persoonlijkheden binnen een gezin. Op een zomeravond overlijdt de grootvader in een ongeluk. Het gebeuren wordt getoond vanuit het oogpunt van drie verschillende personages. De drie episodes zijn thematisch aan elkaar gebonden, en ook via de dialogen, beelden, geluidselementen en de acteurs. Samen vormen de verschillende delen het verhaal van de gezinsleden tijdens verschillende periodes.

CONSOLATION SERVICE 35 mm, Finnish spoken, Eng sub, 24", 1999 Het einde van een huwelijk vormt de basis voor dit werk, dat een van Ahtila’s meest rechtlijnige verhalen is. Het verhaal is gesitueerd in de vroege lente in Helsinki, met haar bevroren landschap dat op het punt staat te ontdooien. Er hangt een sfeer alsof een einde onvermijdelijk is en er tegelijk en een mogelijkheid is tot een nieuw begin.

LOVE IS A TREASURE 35 mm, Finnish spoken, Eng sub, 55", 2002 ŒLove is a treasure" bestaat uit vijf episodes over vrouwen die een psychose hebben ontwikkeld. Er werd gebruik gemaakt van speciale filmtechnieken om verbeelde situaties naadloos om te zetten in een realistische omgeving. Het is gebaseerd op onderzoek en interviews met verschillende vrouwen, maar de verhalen en dialogen zijn een fictieve combinatie van verschillende elementen. In de eerste episode blijft een vrouw liever onder haar bed liggen om de ingebeelde moordenaars te ontwijken. In nummer twee wordt een tienermeisje de handlangster van UFO"s. In nummer drie kruipt een vrouw over een brug omdat alles labiel geworden is. De vierde episode toont hoe woede de vorm aanneemt van een wind in een flat. In de vijfde episode begint een vrouw geluiden te horen die elders vandaan komen.

Met zijn multimediale praktijk ontwikkelt de Israëlische kunstenaar Uri Tzaig technieken die de aandacht van de kijker decentraliseren en steeds opnieuw het verwachtingspatroon uitdagen. Door verhaalelementen zonder een samenhangend plot episodisch aan te reiken en door het ordinaire met het magische te vermengen, verslaat zijn werk elke narratieve conventie. Onder zijn meest opmerkelijke projecten hoort een videoreeks waar hij, door in voetbal- en basketbalwedstrijden een tweede bal te introduceren, de aandacht van het publiek schaamteloos ontwricht.

Tempo Video, non spoken, 60", 1998, music by Arto Lindsay Tempo is opgebouwd uit zestig statische opnames, of om meer precies te zijn, uit 59 minuten en 1 minuut extra die aansluit bij de rest. Dit is de minuut die de film opent nog voor de titel verschijnt: een nieuwe gereconstrueerde versie, willekeurig gefilmd door een fotograaf - misschien door een amateur, misschien per toeval - , van de film die de moord op Izhak Rabin vastlegde. Dit is de enige minuut waarin de camera apathisch en statisch blijft. Zelfs het laatste segment van de film wijkt zodanig af van zijn continuïteit dat enkel de tekst verschijnt. Deze tekst, die spreekt over iemands bevrijding uit een onderdrukkend systeem, wordt het onderwerp van de reis en zelfs het einddoel. (Ninio Moshe, Herzilya Museum of Art Publication)

ƒ (Infinity) Video, non spoken, 20’, 1998 Uri Tzaig nodigt dansers van het Montpellier City Centre for Dance uit om een spel te spelen. In dit spel is er geen scheidsrechter, twee gemengde ploegen (vrouwen en mannen) die dezelfde rode kleding dragen en een constant krimpend en zich uitzettend veld dat de spelers hun relatie tot de ruimte doet herdefiniëren. Van tijd tot tijd kleeft één van de spelers een gekleurde sticker op zijn/haar lichaam.

Allah Akbar Video, non spoken, 7’30", 2001 Allah Akbar staat voor een gedicht over de creatie en de universele kwaliteiten van de natuur, gebruikmakend van archetypische vormen. Allah Akbar volgt de objecten en materialen door een proces van transformatie, van vloeibaar naar vast, vormen van sublimatie de kloof illustreren tussen het rituele en het virtuele, de sensualiteit van het reële en het aanwezige en de conceptuele manier waarop het op het scherm wordt voorgesteld.

Fin Fin Video, non spoken, 5’, 2002 Deze korte video werd gemaakt voor de Israelische TV als een 5 minuten durende documentaire over de Dode Zee. Tzaig typeert de film als een gebalde variatie op ŒTempo", deze keer met uitsluitend beelden van de omgeving van de Dode Zee.

2 Balls Video, French spoken, 10’, 2002 De video is een herwerkte versie van 2 belangrijke werken van Tzaig: ŒUniversal Square", een voetbalwedstrijd en ŒDesert", een basketbalwedstrijd, beide gespeeld met twee ballen. Men hoort door elkaar de stemmen van twee verslaggevers die het spel becommentariëren. Net zoals in het spel ondermijnt Tzaig ook in de verslaggeving onze tendens om naar het centrum te staren, alsook onze conceptie van beweging die zich ontvouwt volgens een vastgelegde narratieve structuur.

In dit overzicht op het werk van de Berlijnse videokunstenaar Christian Jankowski staat een denken over mogelijke intersecties tussen schijnbaar disparate werelden centraal. Door de narratieve structuur van de film te behouden en de context ervan te verdraaien, transformeert hij het gewone gesprek of de gedeelde ervaring naar parallelle realiteiten. Zichzelf vaak op een vaak hilarische manier exploiterend, verbreedt Jankowski"s werk de dialoog over het artistieke en over de rol van de kunstenaar. (stuk geknipt!) Zo vraagt hij zich af wat er gebeurt indien kunst het werk van tovenaars, douaneagenten en kinderen wordt. Met zijn speelse werk, gedreven door individuele reflecties en intenties van de kunstenaar, biedt Jankowski ongewone perspectieven op de hedendaagse consumptie- en entertainment-realiteit.

The Hunt Video, non spoken, 71", 1992 Een week lang wordt op dagelijkse consumptiegoederen (kruidenierswaren, toiletpapier, enz.) gejaagd met pijl en boog.

My life as a dove Video, Dutch spoken, 5"41", 1996 Ter gelegenheid van deze tentoonstelling transformeerde meester-magiër Wim Brando Jankowski in een duif. De toeschouwers reageerden op Jankowski als duif, gaven hem voedsel, maakten foto"s en video materiaal en documenteerden zijn leven als duif in een gastenboek. Na een voorstelling van drie weken kwam de magiër terug naar de galerie en toverde Jankowski terug in een man.

Rosa Video, German spoken, Eng sub , 18"54"", 2001 Jankowski"s werk bevraagt de verhouding tussen commerciële film en kunstzinnige film. In tegenstelling tot de meeste films over kunstenaars wordt de artiest geen object dat overgeleverd is aan de genade van de wensen van populistische filmregisseurs. Aan de hand van een zeer precies geformuleerd contract stelt Jankowski eisen aan de filmindustrie, die hem vervolgens toelaten om een eigen werk te maken. Bij hem wordt de visuele artiest geen mainstreamregisseur, maar balanceert vaardig tussen ŒHigh and Low".

Telemistica Video, Italian spoken, Eng sub , 22", 1999 Dit werk gaat over het fenomeen van de waarzeggerij en een aantal fundamentele vragen die de artiest zich stelt terwijl hij zijn werken maakt. Waarzeggers zijn erg populair op de Italiaanse televisie. Voor de video ŒTelemistica" belde Christian Jankowski vijf verschillende waarzeggers tijdens hun show en stelde elk van hen een andere vraag over zijn werken. Dit alles werd direct opgenomen door Jankowski vanuit zijn Italiaanse hotelkamer en samengebracht in een video.

The Holy Artwork Video, english spoken, 15" 52"", 2001 Jankowski wil het begrip van een perfect eigentijds kunstwerk uitdrukken met de woorden van een priester. De priester oefent een grote invloed uit op het proces van dit werk. Dit werk moet zowel getoond en geïnterpreteerd wordt binnen een religieuze context als in de wereld van de hedendaagse kunst.

Commercial Landscape Video, colour, Italian spoken, Eng sub, 13"25"", 2000 In Italië is er sinds 1999 een debat aan de gang over de mogelijkheid om een auteursrecht te deponeren op het Toscaanse landschap. In "Commercial Landscape", vraagt Jankowski verschillende groepen uit de bevolking om commentaar te geven op de voor- en nadelen van zo"n beslissing. Elke discussie wordt ingeleid door een stilstaand beeld van een Toscaans landschap van een minuut.