Outer Space

Klassieke Amerikaanse SF zit veelal vol nauwelijks verbloemde communistenhaat - in deze DDR-productie daarentegen draait het om de vereniging van proletariërs aller planeten dankzij in krappe helgekleurde kosmonautenpakjes gestoken Oost-Duitsers! Vergezel een bonte schare goedlachse en seksueel bevrijde jan-en-allemans op hun reis naar een onbekende planeet nadat ze een noodsignaal oppikten. Ze worden er echter ontvangen als in een Romeins lusthof. Drank! Drugs! En de zwoele dans - met de slang! Pret voor tien, maar niets is wat het lijkt. Dat noodsignaal kwam natuurlijk niet van die decadente tietenflappers. Neen - ondergronds kreunt de oorspronkelijke bevolking als werkslaven onder het juk van de imperialistische zwijnen. Waarschijnlijk om de haarspoelingen van het opperzwijn te bekostigen want die verft zijn haar om de vijf minuten van lila naar groen naar blauw, terwijl hij onderuitgezakt zijn jengelend lichtorgel bepotelt, omringd door de kronkelende lichamen van een harem naaktdanseressen!

Jawel, u leest het goed, “Starcrash” is het Italiaanse antwoord op George Lucas’ grote klepper, inclusief laser sabels, hyperspace, een praatzieke robot, een keizer, een epische proloog, een groots finaal ruimtegevecht enzovoort. Alleen is de prins hier een prinses, is de heldin supersexy, zijn de sterren veelkleurig en is de keizer een brave goedzak. Kortom, “Starcrash” is het soort spaghetti space opera dat meer aanleunt bij Trinita dan bij Leone. De casting is even indrukwekkend als gevarieerd met Joe Spinell in de hoofdrol als ultieme snoodaard, maar ook de wulpse Caroline Munroe, hier nog schaarser gekleed dan in “Maniac”, het andere meesterwerk waarin ze samen spelen. Langs hun zijde vinden we Christopher Plummer, een jonge David Hasselhof (jawel!) en nog enkele lokale acteurs, met de meest waanzinnige kapsels. Andere opmerkelijke genodigde is John Barry die de muziek (uhum…) verzekert met behulp van veel blaasinstrumenten. De special effects zijn vanzelfsprekend navenant en de belichting eveneens. Regisseur Luigi Cozzi (alias Lewis Coates) zal aanwezig zijn voor de vertoning. Zonder twijfel een niet te missen film.

Deze knotsgekke Monty Python-eske sciencefiction-satire uit de USSR is één van de grootste ontdekkingen van deze editie! Als Vladimir moegewerkt thuiskomt van de fabriek, roept z’n vrouw vanuit de keuken dat hij nog om boodschappen moet. Op straat wordt hij aangesproken door een schijnbaar psychotische dakloze, die hem een vreemd apparaatje in de handen drukt. Vladimir drukt op een knopje en *poef* opeens staat hij in het midden van een uitgestrekte zandwoestijn. Eerst waant hij zich nog in Turkmenistan, maar als hij kennis maakt met de vreemde bewoners, moet hij onder ogen zien dat hij godweetwaar op godweetwelke planeet is terecht gekomen. Godmiljaar! Door de rare sociale omgangsregels en rigide kastenmaatschappij, zal hij dwaze dansjes moeten opvoeren, betalen met lucifers en rinkelende belletjes in z’n neus dragen. Maar zijn bizarre reis zal jou evenmin ongemoeid laten - "Koo!", dat zal je zeggen bij afloop. "Koo!" Neem het van ons aan. "KOO!!"

Een internationale expeditie van experten vliegt aan boord van de Kosmokrator naar Venus om er de vreemde fenomenen die zich daar afspelen te onderzoeken. De spanning is te snijden want er is gevaarlijke straling opgemeten en het lijkt wel alsof de catastrofe die zich enkele jaren eerder op de maan voordeed zich zou kunnen herhalen. The Silent Star was de eerste grote productie van DEFA, de Oost-Duitse studio, alsook de eerste film die gedraaid werd in TotalVision, de lokale versie van Cinemascope. Net als de impressionante sets, wordt de Kosmokrator dan ook op magnifieke wijze in beeld gebracht. Omdat de film moest dienen om de tiende verjaardag van het land te vieren, waren er talloze versies van het scenario nodig voordat studio en regering overeen kwamen. Silent Star is dan ook één grote verheerlijking van de communistische ideologie.

Wanneer Russische astronauten terugkeren naar de aarde met de jonge vrouwelijke humanoïde Niya aan boord, wordt deze onaardse schone in het gezin van één van de wetenschappers opgenomen. Haar wereldvreemd gedrag en uitzonderlijke krachten botsen keer op keer met de mensenwereld. Terwijl ze zich probeert aan te passen aan het leven op aarde tracht ze ook de betekenis te ontcijferen van de fragmentarische herinneringen die haar achtervolgen. Het verhaal is opgehangen aan haar zoektocht om mens te worden: haar verleden in het licht van een vreemde wetenschappelijke ontdekking, haar heden te midden van de mensen en haar toekomst op Dessa, vernietigd door een industriële catastrofe en bestuurd door de despotische Turanchoks. Superbe psychedelische scènes en een surreële atmosfeer, in combinatie met de diepmetafysische toon, resulteren in een verbazingwekkende film die ten onrechte weinig gekend is. Een ware ontdekking!

De eerste bemande missie naar Venus draait uit op een ramp wanneer een regen van meteorieten een Russisch ruimteschip vernietigt. Twee bemanningsleden die erin slagen naar de planeet af te dalen, vergezeld door een robot genaamd John, worden er het slachtoffer van de gruwelijke omstandigheden waarmee ze geconfronteerd worden. De reddingsmissie die volgt staat centraal in deze miskende parel van het sciencefiction-genre, die tevens aan de basis lag van een hele reeks Amerikaanse imitaties zoals "Voyage to the Prehistoric Planet", “Queen of Blood” en "Voyage to the Planet of Prehistoric Women" van producent Roger Corman waarin bepaalde beelden uit dit origineel hergebruikt werden. Gebaseerd op een boek van Alexander Kasantsev, blijft “Planeta Bur” een unicum onder de ruimteexploratie-films van de jaren ’60, al was het maar omwille van de filosoferende kosmonauten die speculeren over de mogelijkheden van het ruimtetijdperk en de oorsprong van het universum. Inventieve speciale effecten maken van dit avontuur een waar kosmisch festijn!

De "Dark Star" is een ruimteschip dat als opdracht heeft planeten te vernietigen die uit hun baan dreigen te raken. De bemanning is al twintig jaar bezig met deze missie en verveling is dan ook deel geworen van hun routine. Om de tijd te doden luisteren ze naar rockmuziek, halen ze flauwe grapjes uit en staren ze naar voorbijvliegende sterren vanuit een observatiekoepel bovenop het schip. Zo gaan de dagen voorbij tot het moment waarop ze bezoek krijgen van een bizar ruimtewezen (dat verdacht veel lijkt op een strandbal met klauwtjes) en één van hun ‘intelligente’ bommen een existentiële crisis krijgt. Dark Star begon in 1970 als een studentenproject van de nu legendarische John Carpenter ("Halloween", "Escape From New York", "The Thing") en Dan O’ Bannon (later scenarist van o.a. "Alien", "Lifeforce" en "Total Recall") maar groeide geleidelijk uit tot een volwaardige langspeelfilm met een heuse cult-reputatie.

Attention, people of Earth. Brace yourselves, for tonight we are launching a manned mission to Uranus! Our rocketship will smoothly approach Uranus’ atmosphere and do a soft landing on its cracked surface. For your pleasure, our mighty crew will be exploring the wonders and mysteries of the dark side of Uranus. We will first discover the danger lurking in the hostile caves inside Uranus with the film "Journey To The Seventh Planet". Then, we will be graced by the visit of a local inhabitant, the Man from Uranus, who will perform live music from the traditional repertoire of Uranus. Finally, party will take over, invite all your friends and Uranus will shine until dawn!

Een meesterwerk van goedkope kitsch, ingeblikt door de Amerikaanse regisseur Sidney Pink ("Reptilicus") die eind jaren vijftig om de één of andere reden in Kopenhagen verzeilt en er een aantal Deense supersterren weet te overhalen de hoofdrollen in zijn B-films te vertolken. In deze prent geven ze gestalte aan een groep ontdekkingsreizigers van de Verenigde Naties die landt op de planeet Uranus. Hoe moet Pink het buitenaardse landschap namaken als hij maar beschikt over een beperkt budget? Wat als een mysterieuze levensvorm de herinneringen van de bemanning kan lezen en deze gebruikt om hun vertrouwde aardse omgeving te materialiseren? Zo komt het dat een groot gedeelte van de film zich afspeelt in een landelijk Deens dorpje! Bevolkt dan nog wel met bloedmooie en voluptueuze Deense deernen! De producenten vinden dan nog dat het resultaat te weinig actie bevat en beslissen extra scènes te draaien met monsters die uit de dozen met rekwisieten komen van naburige studio’s... Sommige beelden die in de final cut belanden, zijn gewoon rushes uit een andere film! Al dit knutselwerk maakt nu net de charme uit van deze psychedelische sciencefiction-trip.

Na de film en een kleine pauze hernemen we de festiviteiten met een live optreden van Man From Uranus, Phil voor de vrienden. Deze knotsgekke buitenaardse wetenschapper-kunstenaar uit Florida stichtte in Cambridge een labo voor onderzoek naar kosmische muziek, het Advanced Centre for Outer Music. Onmogelijk te zeggen of deze bizarre geluiden opgevangen werden in de kosmos of op aarde gecreëerd werden met vreemde technologiën en instrumenten zoals Moog, Theremin, Walkman, verschillende soorten oscillators en synthesizers. Wat het ook mag zijn, deze prettig gestoorde electro-vintage muziek, tijdloze space-jazz of moonbase muzak dompelt je onder in een onbekende wereld waar de geesten van de Residents, Jean-Jacques Perrey, Raymond Scott, Sun Ra en Stockhausen rondwaren. Kruisten reeds zijn pad: Felix Kubin, Faust, Pram, Broadcast en Ann Shenton (Add N to X). Tijdens deze avond neemt Man From Uranus ons mee op een audiovisuele trip tussen Uranus en Jupiter, alvorens ons met een supernova terug te brengen voor een intergalactische Outer Space Party. To Uranus and beyond !

Twee intergalactische ruimteschepen, de Argos en de Galliot, ontvangen een noodoproep afkomstig van de mysterieuze planeet Aura. Nadat ze het contact met de Galliot verliezen probeert de Argos op Aura te landen. De gebeurtenissen nemen een vreemde wending als de crewleden bevangen worden door aanvallen van waanzin die hen ertoe aanzetten elkaar uit te moorden. De kapitein kan gelukkig ontkomen en krijgt de situatie terug onder controle. Hij verdenkt een donkere kracht ervan iets te maken te hebben met de noodoproep en met de verdwijning van de Galliot. De overlevenden van de Argos, nog steeds geteisterd door opflakkeringen van waanzin, doen dan een reeks schrikbarende ontdekkingen... Mario Bava, beter gekend voor zijn Italiaanse horrorfilms, maakt van zijn uitstapje naar het scifi-genre een memorabele en hypnotiserende ervaring in een bijzonder kleurrijke stijl.

We bevinden ons in het jaar 1980 en wat de zoveelste routineruimtevlucht had moeten zijn loopt grondig fout wanneer een Amerikaans schip onverwacht in het zwaartekrachtsveld getrokken wordt van een gigantische asteroïde. Een crew onder leiding van kapitein Frank Chapman wordt in allerijl uitgezonden om meer te weten te komen over het lot van het verloren gewaande schip. Een reeks slechte keuzes en problemen met de input van de vluchtcoördinaten resulteren in een space soap opera te midden van de minuscule inwoners van Rheton. Gedwongen om als miniatuurgevangene op de planeet te blijven, schakelt de kapitein Zeta in, een donkere schone, en Liara, de prinses van Rheton. Maar een invasie door de monsterlijke Solarites verhindert Frank’s ontsnappingsplannen. Een kitschy B-klassieker vol wacko wetenschappelijke hersenspinsels.