> Enzo G. Castellari & Sergio Martino

Enzo G. Castellari

Enzo G. Castellari (1938) s’est fait un nom grâce à ses nombreux westerns spaghetti et films d’action. Il maniait à merveille les règles des films italiens de série B et d’exploitation et se distinguait par une approche personnelle du montage et une utilisation généreuse des ralentis (en tournant les scènes d’action sous trois angles à des vitesses différentes). A l’heure actuelle, Enzo G. Castellari doit en grande partie sa renommée à Quentin Tarantino, qui s’est basé sur le film de guerre “Inglorious Bastards” (1978) de Castellari pour son film du même nom de 2009, bien que le résultat s’éloigne en tout de l’original. Il perça dans les années 60 avec des westerns spaghetti, genre qu’il honora d’un dernier film culte intitulé “Keoma” (1976),
mais il sera à jamais associé à son cinéma de science-fiction post-apocalyptique et à ses polars ou néo-polars violents (“Street Law”, “The Big Racket”).
Et si chaque film a sa particularité et sa saveur particulière , cette sélection permettra de plonger, en salle, dans l’aspect "troupe" qui se dégage de cette série de films où l’on retrouve les mêmes têtes et silhouettes (Joshua Sinclair, Massimo Vanni, Franco Nero, etc) jusqu’à Carla Brait, présente dans les deux Bronx Warriors et le "Torso" de Martino.


Enzo G. Catsellari

Enzo G. Castellari (°1938) maakte naam met een reeks genrefilms waarmee hij virtuoos met de regels van de B-film speelde. Hij onderscheidde zich door een persoonlijk gevoel voor montage en het gebruik van slow motion in actiescenes (verkregen door het draaien met drie camera’s die op verschillende snelheden opnamen). Castellari is vandaag vooral bekend omdat Tarantino zich voor zijn “Inglorious Basterds” baseerde op Castellari’s gelijknamige oorlogsfilm, hoewel het resultaat in niets op
het origineel leek. Eind jaren ‘60 brak Castellari door met spaghettiwesterns, een genre dat hij met “Keoma” (1976) een laatste klassieker bezorgde. Maar hij zal voor altijd verbonden blijven met gewelddadige politiefilms of poliziotteschi die treffend het politieke klimaat van de Italiaanse “Anni di piombo” (Loden Jaren) ventileerden. Bovendien was hij de vader van de postapocalyptische science fiction à l’italienne met
guilty pleasures als “1990 : The Bronx Warriors” en “Escape from the Bronx”.


Sergio Martino

Aux côtés de Mario Bava et de Dario Argento, Sergio Martino (1938) mérite sa place au sein du panthéon des maîtres du giallo, des thrillers italiens violents qui se distinguent par des trames alambiquées, une fascination pour l’aliénation, la paranoïa et la psychose, des touches d’érotisme et un jeu de caméra hyper-stylisé. Il aborde également avec brio le “filone”, terme utilisé pour désigner l’hybridation entre les diverses traditions filmiques, mouvements et tendances. Dans cet esprit, tout est exploitable, et s’exprime par la comédie érotique, le western, le documentaire "mondo", le cop movie et propose, en creux, une vision violente de l’Italie des années de plomb, à contre-courant des tendances progressistes et libertaires de l’époque.
Cet éventail très large de films de genre lui permet de doser l’humour, le suspense, la violence, l’érotisme, en actionnant plus ou moins ces leviers selon le genre désiré.
Une façon de faire du cinéma inhérente à son époque, à son mode de production et de diffusion, et qui marque le chant du cygne décadent de l’âge d’or du cinéma Italien.


Sergio Martino

Sergio Martino (°1938) is samen met Mario Bava en Dario Argento een onbetwiste smaakmaker van de giallo, een Italiaans thriller genre dat wordt getypeerd door brutale moorden, ingewikkelde verhaallijnen, een portie erotiek, gestileerde cameravoering/beelcompositie en een fascinatie met vervreemding, paranoia en psychose. “Giallo” is Italiaans voor “geel” en verwijst naar de flashy covers van de pulp detectiveromans waarop het genre is gebaseerd. Tussen 1971 en 1973 regisseerde Martino niet minder dan vijf gialli, waaronder “Tutti i colori del buio” en “Torso”. Een moordmysterie, een paranoïde thriller of proto-slasher : het zijn allen prachtige stijloefeningen met opmerkelijk soundtracks en meer dan eens met zijn toenmalige muze, Edwige Fenech, in de hoofdrol. Martino ontpopt zich verder tot de meester van de “filone” want naast de giallo, bekwaamt hij zich ook in het draaien van sexy komedies, documentaires, politiefilms en zelfs een kannibalenfilm.


Luc Merenda

Luc Merenda (1943) est un acteur français d’origine italienne. Il fut une des figures de proue du néo-polar italien et collabora à plusieurs reprises avec Sergio Martino, notamment sur “Torso”, “Polices parallèles – Rue de la Violence”, et " L’accusé" montrés en sa présence, dans cette sélection. Il tint également le premier rôle dans “Salut les pourris” de Fernando Di Leo, dans “L’homme sans mémoire” de Duccio Tessari, et dans la série française culte "Châteauvallon".


Luc Merenda

Luc Merenda (°1943) is een Frans filmacteur met Italiaanse roots. Hij was één vande meest prominente gezichten van het “poliziotteschi” genre en werkte verschillende keren samen met Sergio Martino (zoals “Torso” en “The Violent Professionals”). Hij speelde ook de hoofdrol in o.a. Fernando Di Leo’s “Shoot First, Die Later” en Duccio Tessari’s “Puzzle”.


High Crime La polizia incrimina la legge assolve

L’un des poliziottesci de Castellari les plus réputés, pourtant rarement visible en salle et en pellicule. Le film est inspiré de "Bullit", ce qui explique le titre français "Un témoin à abattre", et par "French Connection" ce qui donne son titre anglais "The Marseille Connection ". La mise en scène est plus nerveuse que celle de Peter Yates, mais on retrouve bien Fernando Rey, comme dans le film de Friedkin.
Franco Nero y campe un policier tenace, tentant de démasquer un Fernando Rey repeint en paisible jardinier, bien que gangster notoire. Lorsque sa fille est assassinée, Nero radicalise sérieusement ses méthodes. La violence et le style de Castellari permirent au film un succès certain qui lança véritablement le poliziottesco internationalement, et en précisa les codes avec ses poursuites, ses valeurs familiales, ses héros flics/justiciers réacs au grand coeur.
Première apparition officielle à l’écran de Massimo Vanni !

08.03 > 21:30
High Crime La polizia incrimina la legge assolve

Een van de vermaardste poliziottesci van Castellari, al wordt hij zelden openbaar vertoond, en nog minder op pellicule. De film is geïnspireerd op "Bullitt", wat de Franse titel "Un témoin à abattre" verklaart, en op "The French Connection" waar de Engelstalige titel "The Marseille Connection" de mosterd haalde. De mise en scene is nerveuzer dan die van Peter Yates, maar Fernando Rey blijft dezelfde als in de film van Friedkin.
Franco Nero vertolkt een verbeten politieagent die Fernando Rey tracht te ontmaskeren, die zijn gangsterpraktijken verhult door zich voor te doen als vreedzame tuinier. Wanneer zijn dochter wordt vermoord schakelt Nero enkele versnellingen hoger. Het geweld en de typische Castellari-stijl maakten van de film een voltreffer die de politziottesco internationaal op de kaart zette als blauwdruk voor achtervolgingen, familiewaarden en reactionaire flikken met het hart op de juiste plaats.
Officiële debuut op het grote scherm voor Massimo Vanni !

08.03 > 21:30
Street Law Il cittadino si ribella

Franco Nero donne ici une véritable épaisseur à ce film, pour le coup vraiment réac, typique du genre justicier 70/80’s. Il sort la même année que le premier "Death Wish" avec Charles Bronson, et trois ans après "Les Chiens de paille".
Un citoyen sans histoire se retrouve au milieu d’un holp up, devient otage lors de la fuite des malfrats, est malmené puis abandonné. Traumatisé, il est enragé par la prise en main assez molle de la police. Bien que consolé par sa petite amie (Barbara Bach !) qui lui conseille de s’en tenir là, il décide de mener peu à peu l’enquête. Mais ne sachant pas comment s’y prendre, sa gaucherie le conduit bientôt à prendre d’autres coups...
L’originalité tient ici à la froideur, voire même à une tendance "réaliste" du traitement, qui n’exclut pas des fantaisies de mise en scène comme l’anthologique scène de corrida entre une Ford Mustang et Franco Nero piéton, ou une fusillade finale pas piquée des hannetons.
Avec entre autres, Massimo Vanni.

09.03 > 21:30
Street Law Il cittadino si ribella

Franco Nero neemt deze film helemaal op zich, voor de verandering uiterst reactionair, typisch voor politiefilms uit de jaren 70 en 80. Hij kwam uit in hetzelfde jaar als "Death Wish" met Charles Bronson, en drie jaar na "Straw Dogs".
Een vredelievende burger raakt betrokken bij een hold-up, wordt gegijzeld wanneer de schurken op de vlucht slaan en wordt gemolesteerd achtergelaten. Hij is getraumatiseerd en woedend op de politie voor hun makke optreden. Tegen de raad van zijn vriendin (Barbara Bach !) om het daarbij te laten in, gaat hij zelf op onderzoek uit. Even onervaren als onhandig krijgt hij al gauw het deksel op de neus...
De kille afstandelijkheid – misschien zelfs ’realistisch’ – van de benadering is vernieuwend, maar staat een ongebruikelijke mise-en-scène niet in de weg, zoals de klassieke showdown tussen een Ford Mustang en Franco Nero te voet, of een finale shootout om duimen en vingers bij af te likken.
Massimo Vanni deed ook nog eens mee, onder andere.

09.03 > 21:30
The Last Shark L’ultimo squalo

Forcément, à force de succédanés, de jouer avec les lignes, on finit par en franchir une. "La Mort au large", copie éhontée des "Dents de la Mer" I et II, fut interdite pour plagiat aux États-Unis. Tant pis pour le public américain, ainsi privé d’un spectacle effarant et jouissif.
Les personnages, du loup de mer bourru au politicien véreux (interprété par Joshua Sinclair en grande forme) refusant de fermer la plage, sont vraiment la copie conforme de l’illustre film de Spielberg.
Et que dire de cet étrange plan aux contours flous où un jeune homme sérénade une jeune fille sur la plage avant un dézoom d’anthologie qui passe par les trous d’un barbecue, saucisses en amorce, s’achevant dans un mouvement de grue ascendant, découvrant la plage peuplée de jeunes insouciants. Ou ce panoramique de la même plage, passant par un stand de glace vintage, qui s’échoue sur un Jukebox humain barbu.
Massimo Vanni est là, bien sûr, sous le pseudonyme de Max Vanders.
Seuls verront tout cela celles et ceux qui survivront à la scène d’ouverture, démonstration virtuose de planche à voile 80’s, à mourir de rire.

09.03 > 23:30
The Last Shark L’ultimo squalo

Hoe meer de grenzen opgezocht worden bij imitaties, des te gemakkelijker wordt het om zijn boekje te buiten te gaan. "The Last Shark" is een schaamteloze kopie van "Jaws" I en II, en werd verboden voor plagiaat in de Verenigde Staten. Pech voor het Amerikaanse publiek, dat daarmee dit onthutsend speelse spektakel moest missen.
De personages zijn een identieke kopie van Spielbergs klassieker, van de bezopen zeebonk tot de malafide politieagent (gespeeld door Joshua Sinclair in goede doen). En wat te zeggen van het beeld waar een jongeman in flou artistique een serenade brengt aan een meisje op het strand, waarna de camera uitzoomt langs een gat in een barbecue en langs de knisperende worstjes met een kraanshot het hele strand in beeld brengt vol jongelingen die zich van geen kwaad bewust zijn ? Of een traveling op hetzelfde strand, langs een vintage ijsjesbar om te eindigen op een menselijke Jukebox met een baard...?
Massimi Vanni duikt ook op, natuurlijk, onder het pseudoniem Max Vanders. Dat en meer is enkel voorbehouden aan wie die de openingsscène weet te overleven : een virtuoze windsurfdemonstratie in eighties-style. Om je dood te lachen.

09.03 > 23:30
Keoma

A son retour de la guerre de Sécession, Keoma (Franco Nero), enfant indien, retrouve le village adoptif de son enfance ravagé par la peste et sous la domination d’une milice à la solde d’un riche propriétaire. Ce dernier a recruté les trois fils de son père de substitution, qui le haïssent. Chant du cygne du Western spaghetti à l’ambiance crépusculaire, "Keoma" ("Django rides again" en anglais) rappelle parfois le film de Corbuci. Et s’il débute lui aussi par une irritante chanson, il s’épanouit grâce aux effets parfois 70’s ludiques : ralentis, zooms éhontés, caméra à l’épaule, éclairage et traitement sonore. Castellari s’amuse aussi avec des scènes à gimmick, comme celle de la séance de tir avec le père retrouvé, ou la célèbre "the price of 4 bullets" avec les 4 doigts en amorce.
Outre la performance torse nu et capillairement riche de Nero, on retrouve le toujours impeccable Woody Strode ("Il était une fois dans l’Ouest"), William Berger ("Faccia a Faccia"). Joshua Sinclair co-écrit les dialogues et campe l’un des fils maléfiques, tandis que Massimo Vanni se balade dans un coin.

10.03 > 19:30
Keoma

Keoma (Franco Nero), een indiaan van geboorte, keert na de burgeroorlog terug naar het dorp waar hij als adoptiekind opgroeide. Hij treft het verwoest door de pest aan, en onder het juk van een militie huursoldaten van een rijke grondbezitter die de drie zonen van zijn adoptievader heeft gerekruteerd. Zij dragen hem een kwaad hart toe. Als zwanenzang van de duistere spaghettiwestern doet "Keoma" (in het Engels "Django rides again") nu en dan denken aan de film van Corbucci. Hoewel hij ook begint met irritante muziek, komt de film gaandeweg goed tot zijn recht met zijn ludieke seventies-effecten : slowmotion, drieste zooms, schoudercamera, typische belichting en geluid... Castellari vermaakt zich met gimmicks, zoals het schietkraam met de verloren vader, of het bekende “the price of four bullets” met vier vingers in de rand van het scherm.
Naast de halfnaakte maar hoogst behaarde vertolking van Nero, zijn er ook de immer volmaakte Woody Strode ("Once upon a time in the West") en William Berger ("Faccia a faccia"). Joshua Sinclair schreef mee aan de dialogen en neemt een van de boosaardige zonen voor zijn rekening. En Massimo Vanni ? Die duikt geregeld ergens in een hoekje op.

10.03 > 19:30
The Bronx Warriors 1990 : I guerrieri del Bronx

Le titre nous aide à déceler quel est ici le sujet de démarquage. Soit un mix entre "The Warriors", "Mad Max", et "Escape from New York". C’est un "classique" post-apocalyptique italien (on les reconnaît à la présence obligatoire de Fred Williamson et/ou George Eastman), où Castellari s’amuse à soigner ses extérieurs et à styliser les scènes. Ici l’une des toutes premières, où l’on découvre le gang et les rivages du Bronx, Manhattan et ses ponts en arrières plans, au rythme d’un batteur d’époque, avec un découpage "cool".
Encore une fois, Joshua Sainclair, Massimo Vanni, Angelo Ragusa jouent les utilités avec brio, autour d’un Mark Gregory à la dégaine adéquate. Stephanie Geronami Goodwin, réalisatrice de seconde équipe sur le prochain "Keoma Rises" (2018), y débute même en tant qu’actrice.
Une énième variation autour de l’individu, du groupe, de la société, des corporations, qui s’avère très divertissante et marqua suffisamment les esprits pour que la bande embarque pour une suite, visible cette année dans notre sélection à la Cinémathèque.

10.03 > 21:30
The Bronx Warriors 1990 : I guerrieri del Bronx

De titel helpt al om het onderscheid te maken met andere films. Laten we het houden op een hilarische rip-off van "The Warriors", "Mad Max", en "Escape from New York". Het is een postapocalyptische klassieker (te herkennen aan de verplichte aanwezigheid van Fred Williamson en George Eastman) waarin Castellari zich vermaakt met het verzorgen van het campy uitzicht en de stijl. Dit is een van de eerste van dergelijke films waarin we kennis maken met de gangs van hellegat Bronx en Manhattan met zijn bruggen op de achtergrond, op het ritme van een slagwerker van toen met een supercoole montage.
Joshua Sainclair, Massimo Vanni en Angelo Ragusa spelen met brio de figuranten van dienst rond een doeltreffend komische Mark Gregory. Een debuutrol is weggelegd voor Stephanie Geronami Goodwin die de regisseur bijstaat in het komende "Keoma Rises" (2018). Een zoveelste variatie op het individu, de groep, de maatschappij.... die zeer ontspannen oogt en het publiek voldoende beroert om er een vervolg aan te breien, te zien in de selectie in Cinematek.

10.03 > 21:30
All the Colors of the Dark Tutti i colori del buio

Fort du succès de "L’ étrange vice de Mrs Ward", Sergio Martino utilise à nouveau son casting de choc : Edwig Fenech, George Hilton et Ivan Rassimov. Cette fois-ci, Edwig Fenech joue le rôle de Jane. Elle vit à Londres et vient de perdre un enfant en gestation lors d’un accident de voiture. Des cauchemards récurrents, remplis de visions étranges, et invoquant un passé lui aussi d’une extrême violence, ne la lâchent plus. Elle se tourne bientôt vers l’analyse puis les messes noires, censées exorciser ses peurs. Dans cet environnement propice, peurs et réels menaces s’intensifient...
Dans ce Giallo particulièrement psychédélique, Sergio Martino utilise tout à fond : la photo, les couleurs, l’exploration "camp" des milieux satanistes, le montage, les focales marrantes, et commande à Bruno Nicolai une bande son maximaliste où l’orientalisme de bazar jouissif joue pleinement son rôle.
Le trip visuel immersif et extravagant de la sélection !

15.03 > 19:30
All the Colors of the Dark Tutti i colori del buio

Een jaar na het success van “The Strange Vice of Mrs. Wardh” roept Sergio Martino zijn oude cast van Edwige Fenech, George Hilton en Ivan Rassimov opnieuw bij elkaar voor een thriller die zich afspeelt in Londen. Edwige Fenech speelt nu in de rol van Jane, een vrouw die haar ongeboren kind verloor tijdens een auto-ongeluk. Ten gevolge van dit trauma heeft Jane terugkerende nachtmerries waarin ze zich een traumatische ervaring uit het verleden herinnert. In de hoop deze nare dromen van zich af te kunnen zetten, roept ze de hulp in van een psychiater, maar ze wordt op een zijspoor gezet door een buurvrouw die er andere ideeën op nahoudt en haar meeneemt naar een zwarte mis. Intussen blijft een vreemde belager haar achtervolgen…
Voor deze beklijvende, psychedelische giallo haalde Sergio Martino alles uit de kast om ons mee te laten voelen met de angsten van het hoofdpersonage : bizarre lenzen die het beeld vertekenen, flashy kleuren waar je ze niet verwacht, grimmige sekteleden,... Ook de hypnotiserende soundtrack met oosterse invloeden van Bruno Nicolai is de moeite waard. Een niet te missen immersieve headtrip !

15.03 > 19:30
Torso I corpi presentano tracce di violenza carnale

"Torso" résonne aujourd’hui bien curieusement, puisque tous les hommes y sont lubriques et d’éventuels agresseurs, tandis que les filles sont d’espiègles déesses de l’amour en perpétuelle demande charnelle. Moins psychédélique que d’autres Gialli de Martino, il est superbement photographié et, en whodunnit fort bien mené, apparaît comme précurseur des slashers à l’américaine.
Son casting féminin, à tomber par terre, hypnotise personnages (Luc Merenda pas en reste) et spectateurs. Tout ce petit monde évolue dans un premier temps autour de l’université de Perugia (et son squat de zonards hilarants) avant que l’action ne se resserre dans un petit village et une villa, puis autour de la seule survivante, enfermée dans la maison. Après la ruche stimulante du début, la solitude de la reine semble aller de soi. L’atmosphère estivale, les remarques sexistes incessantes voire racistes (-tu as vu les cuisses de celle là ? -ouais, on croirait retrouver la source du Nil), les rapports hommes/femmes viciés, l’ambiance chaleureuse de Perugia, puis du village, décrivent une drôle d’Italie 70’s, décidément ambiguë.

16.03 > 21:30
Torso I corpi presentano tracce di violenza carnale

Een proto-slasher waarin haast alle mannen onfatsoenlijke gluiperds zijn en vrouwen de seksuele valuta om hun lusten te bevredigen. Minder ‘psychedelisch’ dan de andere Martino’s op het programma maar desondanks kundig in beeld gebracht als uiterst spannend moordmysterie op een universiteitscampus.
De vrouwelijke cast bestaat uit mooie schepsels zoals Tina Aumont en Suzy Kendall en ook Luc Merenda is van de partij. De gebeurtenissen ontwikkelen zich eerst in de omgeving van de universiteit maar verplaatsen zich daarna naar een klein dorpje en een enkele, afgelegen villa waarin de slachtoffers één voor één worden omgebracht door een gehandschoende engerd met een bivakmuts. De gezellige, zomerse sfeer van de film staat enigszins in contrast met de verontrustende hoeveelheid seksistische opmerkingen die de meisjes onophoudelijk te verduren krijgen en een voorbode zijn van de dodelijke agressie waarmee ze later in contact zullen komen. “Torso” heeft ook een vroege verschijning van het fenomeen van de ‘final girl’ dat je gegarandeerd tot aan het eind op het puntje van je stoel zal houden.

16.03 > 21:30
2019 : After the Fall of New York 2019 : Dopo la caduta di New York

Sergio Martino réalise ici le "Star Crash" du film post-apocalypse. Un grand mélange des succès du genre, puisqu’on repense forcément à un "Mad Max" du pauvre avec des courses de voitures pas très impressionnantes, mais aussi à "Escape from New York" où Kurt Russell serait divisé en deux (un personnage a le bandeau, l’autre le cache œil).
New York est en ruine, et un mercenaire, Parsifal (sic), est envoyé en mission par la machiavélique Fédération dans un Manhattan aux mains des sauvages Euraks, devenu ultra dangereux. Il doit y enlever la seule femme fertile survivante... Des motos, des voitures, de la testostérone, de la musique électro cheap post-Carpenter, des effets spéciaux vintage colorés, des décors osés, des extérieurs tournés bien loin de la Grosse Pomme, des costumes carnavalesque, des personnages dans tous les sens, et surtout, une troupe d’acteurs qui s’en donne à cœur joie, George Eastman en tête en inoubliable "Big Ape" .
Évidemment divertissant, surtout en salle, en pellicule et en nocturne !

16.03 > 23:30
2019 : After the Fall of New York 2019 : Dopo la caduta di New York

Sergio Martino’s “After the Fall of New York” is voor de post-apocalyptische genrefilm wat “Starcrash” van Luigi Cozzi voor “Star Wars” was : een sympathiek samenraapsel van de troeven van een filmische voorganger die geld had opgebracht en nu als voorbeeld diende voor de kopieerwoede van de Italianen. In “2019” vinden we zowel elementen uit “Mad Max” en “Escape from New York”. De befaamde accessoires van Snake Plissken (een bandana en een ooglapje) werden hier wel over twee personages verdeeld.
In een bouwvallig en extreem gevaarlijk Manhattan moet Parsifal de enige nog vruchtbare vrouw op aarde zien terug te vinden. Met de binnenstad in handen van de meedogenloze Euraks, is dat een hachelijke onderneming. “2019 : After the Fall of New York” heeft een ruim aanbod aan twijfelachtige schatten : motorfietsen, auto’s, testosteron, goedkope synthesizermuziek, verouderde special effects, opzichtige decors, buitenopnames op locaties die niet eens in de buurt van de Big Apple liggen, carnavaleske kostuums, karikaturale personages, en, misschien nog het verdienstelijkst, een stel enthousiaste acteurs die de stoet gaande houden (George Eastman als ‘Big Ape’). Vermakelijke superkitsch die smaakt te midden van een toegeeflijk publiek !

16.03 > 23:30
The Violent Professionals Milano Trema

L’occasion de voyager à travers différentes couches de la société milanaise 70’s déviante, en compagnie de Luc Merenda, beau gosse viril, parfaitement taillé pour le rôle. Il interprète ici un flic têtu, sorte de réponse au héros individualiste à la "Dirty Harry", qui devra mener son enquête de manière clandestine, reprenant une logique de malfrat. Ainsi, il va devenir lui même proxénète et faire du grabuge auprès de petites frappes, dans le but de se faire remarquer par les gros bonnets, qu’il pourra dès lors combattre pour venger son chef tué par la pègre.
Si le film a du paraître trépidant à l’époque, force est de constater que c’est toujours le cas. En partie grâce à la présence et au dynamisme de Luc Merenda mais aussi par le métier évident de Martino, qui propose des scène maîtrisées et haletantes, telle l’initiale présentant l’évasion d’un prisonnier d’un train et sa courte cavale, ou les scènes avec des voitures...
La photo du film, chaleureuse, ajoute un charme désuet au film, qui y gagne sans conteste.

17.03 > 19:30
The Violent Professionals Milano Trema

Eén blik op deze film is even goed als tijdreizen naar het corrupte Milaan van de jaren ’70. Gelukkig vertoeven we in het gezelschap van Luc Merenda die hier de rol van de Italiaanse “Dirty Harry” voor zijn rekening neemt. In “Milano trema” is hij een flik die er niet voor terugschrikt om het even vuil te spelen als de boeven die zijn overste vermoordden. Hij wil zich wreken en gaat undercover als pooier om zo het schorriemorrie van binnenuit te liquideren.
Als deze film anno 1973 al schokkend moet hebben geleken, is hij dat naar hedendaagse maatstaven niet minder. Dat hebben we deels te danken aan het charisma en de bikkelharde attitude van Luc Merenda op zijn niet te stuiten éénmansmissie, maar ook aan de directoriale know-how van Martino die de actiescènes inblikte. De openingsscène waarin twee smoezelige gevangenen uit een treinstel ontsnappen door zich met een kogelregen een weg naar hun kortstondige vrijheid te schieten, is er sowieso al één om niet meer te vergeten.

17.03 > 19:30
The Suspicious Death of a Minor Morte sospetta di una minorenne

Sans aucun doute l’ovni de la sélection Martino au Nova cette année !
Le film est une improbable mixture à base de Giallo,de poliziottesco et de comédie à l’italienne.
Il débute par une longue séquence à la mise en scène très tenue, lors d’un bal de plein air où une jeune prostituée est coursée puis assassinée comme dans un pur Giallo. L’un des personnages de cette scène s’avère être un flic sous couverture, aux agissements étranges et peu orthodoxes. Claudio Cassinelli apporte son jeu physique, ambigu, emportant l’adhésion du spectateur à ses péripéties au ton si varié. Les fameuses courses poursuites, aux cascades improbables pas si loin de Benny Hill, ou les prostituées d’opérette lui courent derrière pour récupérer leurs sacs, nous rappellent que tout cela date d’un autre temps.
Malgré ses farces, ses tiroirs, le film prend le temps de développer des personnages et les rapports entre eux, de manière d’autant plus étonnante si l’on a vu "Milano Trema" ou d’autres poliziottesci.

17.03 > 21:30
The Suspicious Death of a Minor Morte sospetta di una minorenne

De vreemdste contributie die we dit jaar van Martino in Nova te zien krijgen, is een roerbak van genres die hij construeerde op basis van de giallo, de poliziottesco en de typisch Italiaanse komedie. Met de regels van de giallo in het achterhoofd, opent “The Suspicious Death of a Minor” met een goed georchestreerde achtervolgingsscène op een openluchtfeest. Een jonge prostituee wordt er op de hielen gezeten door een moordenaar. Eén van de figuren op de achtergrond blijkt een flik in burger die er ongewone methodes op nahoudt. Claudio Cassinelli speelt de bewuste flik die het scherm inpakt met zijn kolderieke vorm van physical comedy en toeren uithaalt die zowel lachwekkend als intrigerend zijn. Ondanks zijn farcicale elementen neemt “The Suspicious Death of a Minor” de tijd om zijn personages uit te diepen en met elkaar in verband te brengen, op een manier die je niet snel in soortgelijke films (zoals “Milano trema”) terugziet.

17.03 > 21:30
Conference : Italian Genre Cinema The Land of Imitation ? The Curious Case of Italian Genre Cinema

Dans les années 60 et 70, l’industrie cinématographique italienne s’est lancée dans les films d’exploitation, faisant primer la ressemblance à des block busters américains sur la qualité du scénario, ce qui leur donna la réputation de plagiats de piètre qualité. Ceux-ci ont toutefois acquis, au fil du temps, un statut de films cultes. Leur charme réside dans leur caractère extravagant et absurde, mais aussi dans leur photographie d’une étonnante beauté, leur inventivité, et ce malgré de médiocres budgets. Leur nombre est également considérable, avec une productivité record de plus de 250 films par an. Russ Hunter (“Italian Horror Cinema”) présentera un aperçu du cinéma de genre italien et de sa diversité. Alexia Kannas (“Deep Red”) examinera quant à elle les principales caractéristiques du giallo. Ensuite, Jamie Sexton (“Cult Cinema”) se penchera sur la contribution cruciale de deux compositeurs phares (Ennio Morricone et Bruno Nicolai). Enfin, Louis Bayman(“Italian Popular Cinema”) abordera le thème des poliziotteschi. Ces présentations seront suivies d’une table ronde sur le cinéma de genre italien avec le réalisateur Sergio Martino et Manlio Gomarasca (auteur, éditeur et journaliste pour “Nocturno”).

17.03 > 13:30
Conference : Italian Genre Cinema The Land of Imitation ? The Curious Case of Italian Genre Cinema

In de jaren ’60 en ’70 toonde de Italiaanse filmindustrie talrijke overeenkomsten met de exploitation film. Zolang je een film met een andere kon vergelijken, deed het verhaal er niet toe. Zo was Italië het land van “Zombi 2” maar niet van “Zombi 1” en van “The Last Shark” in plaats van “Jaws”. Die perceptie van de Italiaanse genrecinema als imitatief is blijven plakken ; velen zagen er niets anders in dan goedkope rip-offs.
Vele van deze films worden intussen echter als cult bestempeld, geliefd voor hun overdaad en absurditeit, maar ook voor hun verrassende schoonheid en inventiviteit. Het was een productieve periode waarin Italië meer dan 250 films per jaar maakte. Dr. Russ Hunter (“Italian Horror Cinema”) geeft een overzicht van de Italiaanse genrefilm terwijl Alexia Kannas (“Deep Red”) de belangrijkste functies van de giallo bespreekt. Vervolgens exploreert Dr. Jamie Sexton (“Cult Cinema”) de bijdrage die de
iconische componisten Ennio Morricone en Bruno Nicolai leverden aan de Italiaanse cinema en praat Dr. Louis Bayman (“Italian Popular Cinema”) over de poliziotteschi. Dit alles wordt gevolgd door een ronde tafel over Italiaanse genrefilms met regisseur Sergio Martino en Manlio Gomarasca (auteur, uitgever en filmjournalist bij “Nocturno”).

17.03 > 13:30
Conference : Italian Genre Cinema The Land of Imitation ? The Curious Case of Italian Genre Cinema

Famously director and writer Luigi Cozzi observed that the Italian film industry during the 1960s and 1970s took on the traits of the exploitation film, in that movie producers did not ask what your film was like, they asked what film your film was like. In this way, he argued, Italy could produce Zombi 2, but never Zombi 1. It was positioned as the land that made The Last Shark but not Jaws. This perception of Italian genre cinema as imitative has stuck and many have viewed Italian genre films as nothing but cheap rip-offs with little redeeming value. However, increasingly the seemingly frenetic mix of genres and sub-genres that made up much of cinema in this period has been reassessed. Many of the films have become cult hits and have been celebrated for all their excess and absurdity as well as their surprising beauty and inventiveness. This was a truly dynamic period of production, with Italy making more than 250 films a year at the height of the industry : the truly absurd, such as Andrea Bianchi’s Burial Ground (where actress Mariangela Giordano has her breast munched off by her zombified son) could sit alongside the mesmerizingly trippy "All the Colours of the Dark". This may have been, in large part, a cinema of imitation but it was one where a number of talented practitioners, such as Mario Bava, Sergio Martino, Enzo G Castellari could work with small budgets to create some of genre cinema’s most truly memorable films.
Dr Russ Hunter (co-editor of Italian Horror Cinema) will provide an overview of the Italian genre film, looking at the dynamics behind an industry that variously produced spy thrillers, funky hardboiled cop films, hyper-violent thrillers, goredrenched horrors, spaghetti westerns, zany sci-fi cinema as well as bawdy comedies. Alexia Kannas (author of Deep Red) examines the key features of the giallo, a uniquely Italian blend of lurid violence, inventive set-piece murders, pulsating soundtracks and sitting alongside often beautifully realised visuals. Dr Jamie Sexton (author of Cult Cinema) will look at the contribution that two iconic composers, Ennio Morricone and Bruno Nicolai, made to the success of Italian genre films. Their soundtracks have, somewhat unusually, taken on cult status and contributed hugely to making Italian genre cinema both successful and memorable to the ear. Finally, Dr Louis Bayman (co-editor of Italian Popular Cinema) explores the polizieschi, a series of gritty police dramas that mixed up high-speed car chases, kidnappings, bank robberies, high-powered shootouts and angry lone wolf protagonists with a sense of style that was distinctly Italian. Followed by a roundtable with director Sergio Martino and Manlio Gomarasca (author, editor, and journalist at “Nocturno”).

17.03 > 13:30
http://www.nova-cinema.org/spip.php?page=print&id_rubrique=2282