> BRIK

Les villes discrètes

Qu’elles soient des villes nouvelles sans passé, des villes en décroissance stigmatisées, des villes dortoirs ou encore des villes de province oubliées, les villes discrètes ont en commun une dimension périphérique. Elles seraient "à côté". De l’activité, de la grande ville, de la modernité ou même de l’Histoire. Ces villes n’en restent pas moins des villes avec une réelle identité, parfois même davantage que les "villes-monde", ces "hyper lieux" qui ont tendance à s’uniformiser. Tout peut encore s’y inventer. Les équipes du Nova et de BRIK ont élaboré cette sélection de films documentaires qui questionnent ces espaces particuliers, en Belgique, en Europe, ou aux Etats-Unis et s’inscrivent dans un cycle de réflexion sur les villes discrètes et ce qu’elles racontent de notre société.


Exposition

La notion de "ville discrète" est une construction subjective, par comparaison avec des villes qui sembleraient « exister » davantage. Il s’agit d’espaces urbains de taille moyenne, lieux de vie a priori quelconques évoluant dans une temporalité préjugée plus lente. Peu présentes dans l’imaginaire collectif et à faible dimension médiatique ou romanesque contrairement à des villes comme Londres, Paris ou New-York, elles se situent hors des principaux canaux touristiques. C’est ce que veut raconter le projet BRIK. Pour cette expo, un cas pratique : la ville de Wuppertal, près de la Ruhr, en Allemagne. Nous la connaissions mal mais nous en avions une idée. Grâce au métro suspendu et au fait qu’elle a hébergé Pina Bausch pendant longtemps. Rien de plus. Nous nous y sommes rendus à quatre reprises, nous avons échangé avec ses habitants, interviewé des acteurs locaux et organisé des ateliers. Nous avons fait la liste de ses banalités rares. L’exposition BRIK présentera le fruit de ces voyages avec des photos, des textes, des cartes, des vidéos, des sons.

14.12 > 19:30
Discrete Steden

Of het nu gaat om nieuwe steden zonder verleden, gedoemde krimpende steden, slaapsteden of zelfs vergeten provinciestadjes, discrete steden delen een perifere dimensie. Zij worden gezien als "vergeten" – door de actie, door de grootstad, door de moderniteit of zelfs door de geschiedenis. Niettemin zijn dit steden steden met een echte identiteit, soms zelfs meer dan de ’wereldsteden’, de ’hyperplaatsen’ die hoe langer hoe meer op elkaar beginnen te lijken. Hier kan alles nog uitgevonden worden. De teams van Nova en BRIK hebben een selectie documentaires samengesteld die deze specifieke ruimtes bevragen, in België, Europa of de Verenigde Staten, in het kader van een cyclus van reflectie over discrete steden en wat ze ons leren over onze samenleving.


Foix

Acteur, producteur, professeur, critique ou essayiste, Luc Moullet est surtout connu pour être l’un des cinéastes français les plus atypiques. Ce pince-sans-rire choie les formats courts, idéaux pour ses démonstrations anthropologiques, para-scientifiques et loufoques. Et c’est le cas avec ce petit film, l’aboutissement de dix années passées à la recherche de la ville la plus ringarde de France. Luc Moullet l’a trouvée, c’est Foix.


Expositie

Het begrip ’discrete stad’ is een subjectieve constructie vergeleken met steden die ’meer’ lijken te ’bestaan’. Discrete steden zijn middelgrote stedelijke ruimtes, levensplaatsen die op een of andere manier in een langzamer tempo lijken te evolueren. Ze lijken niet echt aanwezig in de collectieve verbeelding, in de media en de literatuur en zijn, in tegenstelling tot steden als Londen, Parijs of New York, geen belangrijke toeristische bestemmingen. Hierover wil het BRIK project vertellen. Deze tentoonstelling draait rond een casestudy : de stad Wuppertal, in de buurt van de rivier de Ruhr, in Duitsland. We kenden de stad niet echt, maar we hadden er een vaag idee over dankzij de Schwebebahn (de zweeftrein) en het feit dat Pina Bausch er lange tijd haar danstheater had. Maar dat was het dan ook. We zijn er vier keer geweest, hebben met inwoners gesproken, lokale acteurs geïnterviewd en workshops georganiseerd. We hebben een lijst opgesteld met de zeldzame banaliteiten van de stad. De tentoonstelling BRIK presenteert de oogst van deze reizen presenteren in de vorm van foto’s, teksten, kaarten, video en audio.

14.12 > 19:30
Foix

Hij is ook acteur, producent, professor, criticus en essayist, maar Luc Moullet is het best gekend als een van de meest atypische Franse filmmakers. Zijn tongue-in-cheek humor is perfect in kortfilms, het ideale formaat voor zijn antropologische, para-wetenschappelijke en melige demonstraties. Zoals dit filmpje, dat het resultaat is van een tienjarige zoektocht naar de oudste stad van Frankrijk. Luc Moullet vond ze : Foix.


Detroit Wild City Détroit, ville sauvage

"J’ai vu l’herbe pousser sur les parkings où l’on produisait de l’acier, des voitures et des machines à laver." Ancien symbole du rêve américain, où Ford s’est installé, Détroit (Michigan) était l’une des villes les plus florissantes dans la première moitié du siècle dernier. Puis elle s’est effondrée, pour devenir l’archétype de la ville du passé. Au cinéma, Verhoeven, Jarmusch, Eastwood et tant d’autres s’en sont alors emparés. Cette ville serait-elle condamnée ? C’est ce que s’est demandé Florent Tillon dans ce très beau documentaire tourné en 2011. Terreau de luttes variées, dont la plus récente oppose le goudron à la nature, Détroit redeviendrait sauvage. Le réalisateur questionne ces mutations, où s’entremêlent ségrégation, délitement et gentrification et où tout semble encore en mesure de se réinventer.

+ Foix

Luc Moullet, 1994, FR, video, vo fr st fr, 13'

Acteur, producteur, professeur, critique ou essayiste, Luc Moullet est surtout connu pour être l’un des cinéastes français les plus atypiques. Ce pince-sans-rire choie les formats courts, idéaux pour ses démonstrations anthropologiques, para-scientifiques et loufoques. Et c’est le cas avec ce petit film, l’aboutissement de dix années passées à la recherche de la ville la plus ringarde de France. Luc Moullet l’a trouvée, c’est Foix.

En présence de Florent Tillon.

14.12 > 20:00
Detroit Wild City

"Ik heb gras zien groeien op de parkeerplaatsen waar vroeger staal, auto’s en wasmachines werden geproduceerd." Detroit (Michigan), het vroegere symbool van de American Dream, waar Ford zijn fabrieken vestigde, was in de eerste helft van de vorige eeuw een van de meest bloeiende steden. Daarna kwam de val en werd de stad het archetype van vergane glorie. Is de stad waar Verhoeven, Jarmusch, Eastwood en zoveel anderen filmden dan gedoemd ? Dat is de vraag die Florent Tillon stelt in deze zeer mooie documentaire uit 2011. Detroit, het slagveld van verschillende oorlogen, waarvan de meest recente uitgevochten wordt tussen asfalt en natuur, wordt opnieuw wildernis. De regisseur kijkt met een kritiek oog naar deze mutatie, waarin segregatie, ontbinding en gentrificatie met elkaar interageren in een ruimte waar alles nog steeds in staat is zichzelf heruit te vinden.

+ Foix

Luc Moullet, 1994, FR, video, vo fr st fr, 13'

Hij is ook acteur, producent, professor, criticus en essayist, maar Luc Moullet is het best gekend als een van de meest atypische Franse filmmakers. Zijn tongue-in-cheek humor is perfect in kortfilms, het ideale formaat voor zijn antropologische, para-wetenschappelijke en melige demonstraties. Zoals dit filmpje, dat het resultaat is van een tienjarige zoektocht naar de oudste stad van Frankrijk. Luc Moullet vond ze : Foix.

In aanwezigheid van Florent Tillon.

14.12 > 20:00
Charleroi la plus belle ville du monde

L’histoire est connue. Charleroi a été élue la plus laide ville du monde dans un sondage aux Pays-Bas. C’est ce qui a donné à Florent Tillon, le réalisateur, le titre de son documentaire et à Nicolas Buissart, artiste carolo, personnage principal de ce film, l’idée de faire des "safaris" touristiques dans Charleroi. Tillon suit donc Buissart dans cette exploration urbaine. Tous deux racontent Charleroi, ses habitants, ses difficultés, ses absurdités, mais aussi sa beauté, à travers ce film sympathique, parfois drôle, tourné dans la décontraction, en trois jours.

Suivi d’un débat avec Florent Tillon (réalisateur), Patrick Talliercio (réalisateur) et un membre de la revue "Dérivations".


Charleroi la plus belle ville du monde

Het verhaal is bekend : Charleroi werd in een enquête in Nederland tot lelijkste stad ter wereld verkozen. Daarmee had regisseur Florent Tillon meteen een naam voor zijn documentaire over het idee van de Karolingische kunstenaar Nicolas Buissart, hoofdpersonage van de film, om safari’s in Charleroi te organiseren. Tillon volgt Buissart op zijn stedelijke verkenningstochten. Samen vertellen ze het verhaal van de stad, haar inwoners, haar problemen, haar absurditeiten, maar ook haar schoonheid in een sympathieke en soms grappige documentaire die in een ontspannen sfeer op drie dagen werd opgenomen.

Gevolgd door een debat met Florent Tillon (regisseur), Patrick Talliercio (regisseur) en een lid van het tijdschrift "Dérivations".


Métamorphose d’une gare

Confiée à l’architecte espagnol Santiago Calatrava au milieu des années 90, la transformation de la gare de Liège-Guillemins s’achèvera en 2009 au terme d’un chantier pharaonique de 9 ans. Et voilà Liège, avec ses 200.000 habitants, disposant de la plus grande gare TGV d’Europe ! Thierry Michel a suivi cette épopée titanesque. Manifestement sensible à sa dimension de rêve, d’aventure humaine et de défi technologique, le documentariste semble être tombé sous le charme du projet, qu’il a suivi pendant 9 ans. Sa caméra a capté les doutes, les ambiguïtés, les conflits, les contradictions, les retards. Le spectateur pourra y déceler tous les éléments absurdes dont fut jalonné ce projet démesuré, mais le réalisateur s’est bien gardé de porter lui-même toute critique frontale. Au contraire, son regard est plutôt lyrique et admiratif. C’est sans doute cela qui a rendu le tournage de "Métamorphose d’une gare" possible, et qui lui confère tout son intérêt.

+ Charleroi la plus belle ville du monde

Florent Tillon, 2015, BE, video, vo fr st fr, 56'

L’histoire est connue. Charleroi a été élue la plus laide ville du monde dans un sondage aux Pays-Bas. C’est ce qui a donné à Florent Tillon, le réalisateur, le titre de son documentaire et à Nicolas Buissart, artiste carolo, personnage principal de ce film, l’idée de faire des "safaris" touristiques dans Charleroi. Tillon suit donc Buissart dans cette exploration urbaine. Tous deux racontent Charleroi, ses habitants, ses difficultés, ses absurdités, mais aussi sa beauté, à travers ce film sympathique, parfois drôle, tourné dans la décontraction, en trois jours.

Suivi d’un débat avec Florent Tillon (réalisateur), Patrick Talliercio (réalisateur) et un membre de la revue "Dérivations".

15.12 > 20:00
Métamorphose d’une gare

In het midden van de jaren negentig wordt de transformatie van het station Luik-Guillemins toevertrouwd aan de Spaanse architect Santiago Calatrava. Na 9-jarige werken van faraonische proporties, wordt het project in 2009 afgerond. En heeft Luik, met zijn 200.000 inwoners, het grootste HST-station in Europa ! Thierry Michel volgde deze titanische onderneming. Met zijn duidelijke gevoeligheid voor de dimensies droom, menselijk avontuur en technologische uitdaging lijkt de documentairemaker behekst te zijn geweest door het project dat hij 9 jaar volgde. Zijn camera heeft alle twijfels, dubbelzinnigheden, conflicten, tegenstrijdigheden en vertragingen geregistreerd. De kijker ontdekt alle absurde elementen van dit epische project, maar de regisseur hoedt zich voor alle openlijke kritiek. Integendeel, zijn blik op het gegeven is bepaald lyrisch en vol bewondering. Dat is ongetwijfeld wat de opnamen van "Métamorphose d’une gare" mogelijk maakte, maar het is ook wat de film interessant maakt.

+ Charleroi la plus belle ville du monde

Florent Tillon, 2015, BE, video, vo fr st fr, 56'

Het verhaal is bekend : Charleroi werd in een enquête in Nederland tot lelijkste stad ter wereld verkozen. Daarmee had regisseur Florent Tillon meteen een naam voor zijn documentaire over het idee van de Karolingische kunstenaar Nicolas Buissart, hoofdpersonage van de film, om safari’s in Charleroi te organiseren. Tillon volgt Buissart op zijn stedelijke verkenningstochten. Samen vertellen ze het verhaal van de stad, haar inwoners, haar problemen, haar absurditeiten, maar ook haar schoonheid in een sympathieke en soms grappige documentaire die in een ontspannen sfeer op drie dagen werd opgenomen.

Gevolgd door een debat met Florent Tillon (regisseur), Patrick Talliercio (regisseur) en een lid van het tijdschrift "Dérivations".

15.12 > 20:00
La plaie A Praga

Dans la ville de Porto, se propagent des rumeurs autour de la présence de plus en plus menaçante des goélands. Le narrateur José Roseira, guide énigmatique, nous emmène dans un voyage où règnent souvent des ambiances terrifiantes, grotesques et irréelles. Les conseils de spécialistes scientifiques se mêlent à des récits populaires, véritables poésies collectives. Ces histoires, qui peuvent conférer au film une tonalité fantastique, émouvante ou horrible, évoquent une idée plus universelle : le dialogue complexe entre les humains et les animaux, qui s’opposent et s’attirent sans cesse, balancent constamment entre peur et fascination. De magnifiques prises de vue et une bande-son extrêmement précise accompagnent José Roseira, l’énigmatique guide et protagoniste, alors qu’il tente de comprendre, au risque de se perdre. Dans ce documentaire aux allures de film catastrophe, qui flirte avec nos souvenir des "Oiseaux" de Hitchcock, Porto dévoile ses peurs et ses fantasmes à travers ses légendes animales.

16.12 > 21:00
La plaie A Praga

In Porto doen geruchten de ronde over de steeds toenemende en bedreigende aanwezigheid van zeemeeuwen. Verteller José Roseira, een raadselachtige gids, neemt ons mee op een bijwijlen angstaanjagende, groteske en onwerkelijke reis. Adviezen van gespecialiseerde wetenschappers worden afgewisseld met volksverhalen die getuigen van collectieve poëzie. De verhalen die de film een fantastische ondertoon meegeven – ontroerend of juist schrikbarend – leggen ook een meer alomvattend idee bloot : de complexe dialoog tussen mens en dier, die elkaar onophoudelijk aantrekken en afstoten, steeds op de grens tussen angst en fascinatie. Prachtige beelden en een extreem accurate geluidsband begeleiden José Rosiera, de enigmatische gids en protagonist, terwijl hij het probeert te begrijpen, en zichzelf ternauwernood verliest. Deze documentaire heeft de allures van een rampenfilm, die herinneringen oproept aan Hitchcocks "The Birds". Porto geeft haar angsten en verbeelding bloot aan de hand van deze dierenlegendes.

16.12 > 21:00
Rat Film

Baltimore, cité caractérisée par ses statuts peu enviables de première ville des USA à avoir promulgué des lois ségrégationnistes en 1911 et de capitales des rats.
À l’origine de "Rat Film", un rongeur. Hagard dans sa poubelle, il gratte et bondit désespérément avide d’une liberté que la hauteur de la benne ne lui offrira pas. De ce point de départ crissant, Theo Anthony déploie une enquête complète au montage alliant pertinence et audace qui explore le mythe urbain du rat de Baltimore. Urine nauséabonde, dégâts des griffes et autres désagréments ; cette infestation est à l’origine de campagnes de dératisation sans fin et d’autres séances de pêche urbaine à la batte de baseball quand – à contre courant – des amoureux bichonnent ces petites bêtes aux tranchantes incisives. De plans en plans, le réalisateur révèle la concordance souhaitée entre terre-à-rats et quartiers pauvres jusqu’à la concrétisation par l’urbanisme et le jeu des emprunts bancaires des idéaux ségrégationnistes de 1911…
Alternant avec audace maquette numérique, rencontres chaleureuses et vues de Baltimore, "Rat Film" quitte la périphérie pour évoquer avec force et intelligence l’impact de rouages tenus secrets sur le destin d’une ville et de ses habitants, velus ou non.

16.12 > 19:00
Rat Film

Baltimore heeft de twijfelachtige eer om als eerste stad in de VS de rassenscheiding afgekondigd te hebben in 1911, en is tevens hoofdstad van de rat.
Aan de basis van "Rat film" ligt dan ook een knaagdier. Hij probeert zich verwilderd in zijn vuilbak een weg naar boven te springen en te knagen, hij verlangt naar de vrijheid die de hoge randen van zijn vuilniscontainer hem nooit zullen gunnen. Aan dat hopeloze uitgangspunt knoopt Theo Anthony even treffend als moedig een onderzoek vast naar de stadsmythe van de rat in Baltimore. Een walgelijke urinegeur, beschadigingen door hun klauwen en andere overlast : deze plaag leidt tot een eindeloze strijd tegen de rat en stedelijke klopjachten met baseballbats, terwijl aan het andere uiterste van het spectrum rattenliefhebbers deze kleine beestjes met vlijmscherpe tanden vertroetelen.
Beeld na beeld legt de regisseur de parallellen bloot tussen de plaatsen waar de ratten heer en meester zijn en de arme wijken, tot de uitvoering van de ideeën van rassenscheiding uit 1911 via de opkomst van de urbanisatie en het kansspel van bankenleningen...
Met 3D-maquettes, hartelijke ontmoetingen en vergezichten uit Baltimore legt "Rat film" krachtig en intelligent de impact bloot van het geheime raderwerk dat het verborgen lot van een stad en haar al dan niet harige inwoners vormgeeft.

16.12 > 19:00
Conversations in Milton Keynes

Le réalisateur se perd en Angleterre, dans une ville nouvelle dont il ne soupçonnait pas l’existence. Milton Keynes ne répond en rien à ses réflexes d’orientation et met en doute tout ce qu’il sait de ce monde. Partant à la recherche d’un improbable centre-ville, il rencontre au hasard de son chemin un buveur de bière, une famille visitant une maison-modèle, un jeune amateur de voitures, un manager de quartier, un responsable des caddies, quelques officiels… Ces habitants semblent tous subir cette "ville du 21éme siècle". Cela vaut aussi pour l’architecte créateur de la ville qui, dans les années 1960, avait concrétisé cette utopie sur base des théories de l’urbaniste Melwyn Webber, partant de l´idée que le citoyen moderne n´a plus besoin de liens locaux. Milton Keynes est la seule ville au monde réalisée à partir des idées de Webber. Dans cet urbanisme où tout est prévu, les personnages rencontrés se sont toutefois forgé leur place dans l’imprévu. C’est à cette place que le film s’intéresse car dans une société à ce point fonctionnalisée et sécuritaire, qui génère la solitude et la peur de l’autre, ces rencontres sont un miracle en soi.

En présence d’Ingo Baltes

17.12 > 19:00
Conversations in Milton Keynes

De regisseur loopt verloren in Engeland, in een nieuwe stad waarvan hij het bestaan niet eens vermoedde. Milton Keynes beantwoordt in niets aan zijn oriëntatievermogen en stelt alles wat hij weet over de wereld in vraag. Terwijl hij op zoek gaat naar een onwaarschijnlijk centrum, loopt hij een bierdrinker tegen het lijf, een familie die een modelhuis bezoekt, een jonge autofan, een wijkbestuurder, een caddieverantwoordelijke, enkele beambten... Die inwoners lijken allemaal deze deze "stad van de 21e eeuw" te ondergaan. Dat gaat ook op voor de architect die de stad ontwierp in de jaren 60. Hij werkte deze utopie uit op basis van de theorieën van de urbanist Melwyn Webber, die vertrok van de idee dat de moderne burger geen nood meer heeft aan lokale relaties. Milton Keynes is de enige stad in de wereld die tot stand gekomen op basis van de ideeën van Webber. In deze stedenbouwkundige betonnen illusie waar alles op voorhand gepland is, zoeken personages die elkaar tegengekomen desalniettemin een plaats in het onvoorziene. Daarop wil de film focussen, want in een samenleving die dermate functioneel en afgeschermd is, wordt eenzaamheid en angst voor de andere juist in de hand gewerkt. Dan zijn dergelijke ontmoetingen een wonder op zich.

17.12 > 19:00
Etats-Réunis

Parmi une pléthore de créations "in situ", le collectif pluridisciplinaire HSH, né à Rouen début des années 90, réalise des films où se mêlent joyeusement animation, documentaire et fiction. Improvisés lors d’un événement public ou d’une résidence, ces films “tournés-montés-montrés” en peu de temps composent désormais une série baptisée les "Etats-Réunis” qui transfigure la réalité au sens propre comme au sens figuré. Que ce soit en ville ou en pleine campagne, la grisaille ambiante ou le banal du quotidien n’existent plus. De chaque coin de rue peut surgir une situation fantasmagorique, un moment poétique, où l’imagination se joue de la réalité et vice-versa. Les relations d’idées foisonnent et l’humour n’est jamais loin. De Rome à Bruxelles, en passant par Calais, Cherbourg, la campagne de Neubourg ou la vallée de l’Andelle, ces “animadocufictions” sont un condensé de pure plaisir cinématographique !

En présence d’un membre d’HSH.

www.hshcrew.com
http://www.hshcrew.com

17.12 > 21:00
Etats-Réunis

Naast een hele rist “in situ”-creaties maakt het multidisciplinaire collectief HSH (opgericht in Rouen begin jaren 90) films waarin animatie, documentaire en fictie vrolijk door elkaar gehaald worden. Deze films worden geïmproviseerd tijdens publieke evenementen of residenties. Ze worden "gedraaid-gemonteerd-getoond" op korte tijd en vormen inmiddels een reeks die "Etats-Réunis" gedoopt is, en die de werkelijkheid zowel letterlijk als figuurlijk vervormt. In de stad of op het platteland bestaan de heersende somberheid en alledaagse banaliteit niet meer. Vanuit elke hoek van de straat kan er een fantastisch spektakel ontstaan, een poëtisch ogenblik waarbij de verbeelding een loopje neemt met de werkelijkheid en omgekeerd. Het stroomt over van ideeën en de humor is nooit veraf. Van Brussel tot Rome, via Calais, Cherbourg, het platteland rond Neubourg of de vallei van de Andelle, getuigen deze “animadocuficties” van puur cinemaplezier !

17.12 > 21:00
Microboutiek 17.12 > 18:30
http://www.nova-cinema.org/spip.php?page=print&id_rubrique=2255