De kassa en bar openen 30 minuten voor de eerste voorstelling.

#164 Laissez bronzer les cadavres

  • don 22.02 > 20:00

    Open Screen

    Varia
    Brute ode aan de spontane cinema, een scherm voor je al dan niet geslaagde experimenten of een ultieme test voor je festivalambities? De Open Screen is en blijft de onmisbare afspraak voor vrank en vrije films. Censuur noch selectie bevlekken deze voorstelling. Alles is welkom op drie voorwaarden: 1/ De film duurt niet langer dan 15 minuten 2/ en komt minstens een week voor de voorstelling toe 3/ in een projecteerbaar formaat. Wees gerust, onze machinerie kan bijna alles aan, behalve 70mm bijvoorbeeld.
  • vri 23.02 > 20:00

    Let the Corpses Tan

    Let the Corpses Tan
    Hélène Cattet & Bruno Forzani, 2017, BE-FR, DCP, ov fr ond nl, 92'
    Het is 11 uur in de voormiddag. Een zomerdag aan de Middellandse Zeekust, laf en heet. De zee is azuurblauw, de zon een koperen ploert. Een kunstenares en haar mannelijke alter ego – allebei lijdend aan een gebrek aan inspiratie- zijn naar een verlaten dorpje getrokken, geïsoleerd van de bewoonde wereld. Het lijkt Rhino en zijn bende de perfecte schuilplaats om even onder te duiken met 250 kilo vers gestolen goud. Helaas hebben ze niet gerekend op enkele ongenode gasten die hun plan danig verstoren. Het paradijselijke oord, eerder nog het toneel voor orgies en wilde happenings, wordt op een paar uur tijd getransformeerd tot een meedogenloos en hallucinant slagveld. Na "Amer" en "L’étrange couleur des larmes de ton corps" realiseren Hélène Cattet en Bruno Forzani (H&B) met hun derde langspeelfilm een lang gekoesterde droom: de verfilming van de gelijknamige roman (uitgegeven door Gallimard in 1971) van Jean-Patrick Manchette en Jean-Pierre Bastid, twee auteurs met anarchistische inslag. Deze detectiveroman, die bulkt van de cinematografische invloeden, en waarin het verhaal in realtime verteld wordt, vormt de gedroomde grondstof voor het regisseurskoppel dat gekend staat voor hun zorgvuldige werk, hun voorliefde voor genrefilms en hun geflipte DIY-aanpak van het filmen. Ook dit keer stellen ze niet teleur: letterlijk elk beeld in "Laissez bronzer les cadavres" is een lust voor het oog. De film, gedraaid in S16mm, is een festijn van cinematografische ideeën en stijlfiguren, wild bewegend tussen spaghettiwestern en giallo (Italiaanse horrorthrillers), waarin elk element in het decor (een verlaten dorpje in het dorre landschap van de Corsicaanse kust) en de minste oogbeweging van de personages (Elina Löwensohn, de ster in de films van Hal Hartley; Stéphane Ferrara, een ex-bokser die in "Détective" van Godard verscheen en in verschillende politiefilms aan de zijde van Jean-Paul Belmondo gespeeld heeft; en Bernie Bonvoisin, zanger van de hardrockband Trust, maar ook (...+)
  • vri 23.02 > 22:00

    Kalès

    Kalès
    Laurent Van Lancker, 2017, BE, DCP, ov ond fr & nl, 63'
    Op 25 en 26 oktober 2016 werd de "Jungle van Calais" volledig ontruimd. Dit kamp, op enkele kilometers van Calais, beroerde de geesten, niet enkel door de omvang ervan en door het aantal vluchtelingen dat er verbleef (bijna 10.000 op het moment van evacuatie!), maar ook omwille van de polemiek en de spanning die rond de "migratiecrisis" hing. Op het moment dat de matrakken en de graafmachines arriveerden, was er helemaal geen "jungle" meer: het was een heus dorp geworden, met een georganiseerd gemeenschapsleven, met scholen, kerken, winkels, restaurants,… Laurent Van Lancker ging er regelmatig werken als vrijwilliger. Naarmate de ontmoetingen en vriendschappen ontluiken, besluit hij een film te maken en neemt hij zijn camera mee. Hij filmt enkele maanden lang, tot op de dag van de ontmanteling. Bewoners van het kamp helpen hem bij het draaien, sommigen door zelf achter de camera te staan en te filmen. "Kalès" werd iets tussen een dagboek en een impressionistische film, in niets gelijkend op een feitendocumentaire of op de stortvloed aan mediareportages over de Jungle die we gewoon zijn. In een spel van komen en gaan, alterneert de blik van de regisseur met die van de bewoners, en bevraagt hij de droom van een beter leven van de bewoners en de zin van dit toevallige dorp. Helemaal voor de hand liggend was zijn uitgangspunt zeker niet, maar Van Lancker is er dubbel en dik in geslaagd een film te maken die tegelijkertijd gevoelig en ludiek is. Grote Prijs Franse Gemeenschap op het festival Filmer à tout prix (...+)
  • zat 24.02 > 19:00

    Jean-Pierre Bastid, van "Testament d’Orphée" tot "Dupont Lajoie"   [Rencontre + film]

    Around the corpses
    Jean-Pierre Bastid is 23 wanneer hij assistent wordt van Jean Cocteau voor zijn film "Le testament d’Orphée" (1960). Daarna werkt hij samen met Nicholas Ray, vooraleer zich te storten op scenario’s voor sexy politiefilms ("L’enfer sur la plage" van José Benazéraf, "La peur et l’amour" van Max Pécas), mee te schrijven aan het polemische "Dupont Lajoie" (van regisseur Yves Boisset in 1975), en tussendoor ook nog eens zijn eigen films te draaien... Films van onderling zeer verschillende, zelfs tegengestelde genres: arthouse en exploitation, Nouvelle vague en erotische films, politiek en populair. Radicale vormen aftasten en een stevige portie maatschappijkritiek vormen de rode draad in zijn oeuvre. Wanneer het om opdrachtfilms gaat, maakt hij steevast gebruik van pseudoniemen en wendt hij voor de instructies na te leven om ze beter aan zijn laars te kunnen lappen. Een schoolvoorbeeld van de vrijheid die hij zich permitteerde was de samenwerking met zijn vriend Jean-Patrick Manchette, die ging van het scenario voor de film "Salut les copines" (1967) tot de politieroman "Laissez bronzer les cadavres" (1971) zonder daarbij een onderzoek over de ontvoering van Mehdi Ben Barka te vergeten... Jean-Pierre Bastid is onophoudelijk films, romans en scenario’s blijven realiseren. Enkele weken voor zijn 81ste verjaardag zakt hij af naar Nova, in het gezelschap van Hélène Cattet & Bruno Forzani. Tijdens deze ontmoeting, in het gezelschap van Hélène Cattet & Bruno Forzani, vertonen we twee kortfilm van Jean-Pierre Bastid en een reeks archiefbeelden. Ook Christophe Bier, kenner van de erotische Franse cinema, is van de partij om de kopij "Massacre pour une orgie" op te delven, deze film met een onwaarschijnlijke geschiedenis die tot op vandaag nauwelijks vertoond (...+)
    + Massacre pour une orgie
    Jean-Loup Grosdard, 1966, FR-LU, 35mm, ov fr ond nl, 82'
  • zon 25.02 > 17:00

    Let the Corpses Tan

    Let the Corpses Tan
    Hélène Cattet & Bruno Forzani, 2017, BE-FR, DCP, ov fr ond nl, 92'
    Het is 11 uur in de voormiddag. Een zomerdag aan de Middellandse Zeekust, laf en heet. De zee is azuurblauw, de zon een koperen ploert. Een kunstenares en haar mannelijke alter ego – allebei lijdend aan een gebrek aan inspiratie- zijn naar een verlaten dorpje getrokken, geïsoleerd van de bewoonde wereld. Het lijkt Rhino en zijn bende de perfecte schuilplaats om even onder te duiken met 250 kilo vers gestolen goud. Helaas hebben ze niet gerekend op enkele ongenode gasten die hun plan danig verstoren. Het paradijselijke oord, eerder nog het toneel voor orgies en wilde happenings, wordt op een paar uur tijd getransformeerd tot een meedogenloos en hallucinant slagveld. Na "Amer" en "L’étrange couleur des larmes de ton corps" realiseren Hélène Cattet en Bruno Forzani (H&B) met hun derde langspeelfilm een lang gekoesterde droom: de verfilming van de gelijknamige roman (uitgegeven door Gallimard in 1971) van Jean-Patrick Manchette en Jean-Pierre Bastid, twee auteurs met anarchistische inslag. Deze detectiveroman, die bulkt van de cinematografische invloeden, en waarin het verhaal in realtime verteld wordt, vormt de gedroomde grondstof voor het regisseurskoppel dat gekend staat voor hun zorgvuldige werk, hun voorliefde voor genrefilms en hun geflipte DIY-aanpak van het filmen. Ook dit keer stellen ze niet teleur: letterlijk elk beeld in "Laissez bronzer les cadavres" is een lust voor het oog. De film, gedraaid in S16mm, is een festijn van cinematografische ideeën en stijlfiguren, wild bewegend tussen spaghettiwestern en giallo (Italiaanse horrorthrillers), waarin elk element in het decor (een verlaten dorpje in het dorre landschap van de Corsicaanse kust) en de minste oogbeweging van de personages (Elina Löwensohn, de ster in de films van Hal Hartley; Stéphane Ferrara, een ex-bokser die in "Détective" van Godard verscheen en in verschillende politiefilms aan de zijde van Jean-Paul Belmondo gespeeld heeft; en Bernie Bonvoisin, zanger van de hardrockband Trust, maar ook (...+)
  • zon 25.02 > 19:00

    The Cinema Travellers

    The Cinema Travellers
    Shirley Abraham & Amit Madheshiya, 2016, IN, DCP, ov ond fr & eng, 96'
    Jaarlijks doen rondreizende bioscopen afgelegen dorpen in India aan om de magie van beelden tot bij een immer verrukt publiek te brengen. Met dezelfde feestelijke inslag en kermisachtige sfeer van de vlaggetjes en wimpeltjes van een PleinOPENair, verzamelen de toeschouwers op een onwaarschijnlijke plek en troepen ze samen rond de projector. De motor ronkt, een lichtvonk, een ronkend geluid, de machine zet zich in beweging, de bobijn ontrolt zich, de lichtstraal priemt recht vooruit en het beeld verschijnt... De fascinatie straalt van de gezichten af. In tegenstelling tot VOD- platformen en andere virtuele toestanden, blijft de bioscoop een plek van uitwisseling. Technische problemen, het dagelijkse lot van elke filmoperator, houden het publiek in spanning. Soms moeten ze zelfs rituelen uitvoeren om het materiaal vrijwaren voor het slechte lot, zoals regen en storm... Nochtans, na zeven decennia, roesten de vrachtwagens en vallen hun projecteren uit elkaar, de filmspoelen zijn museumstukken die steeds moeilijker te vinden zijn, en het publiek bezwijkt voor de verleiding van de digitale technologie. Met "The Cinema Travellers" duiken we in de intimiteit van dit verdwijnende universum. Vijf jaar lang hebben Shirley Abraham en Amit Madheshiya drie personages gevolgd die tot elk prijs filmvoorstellingen naar verafgelegen dorpen brengen, en film willen behoeden voor de complexe technologische evolutie, door hun beroep te heruitvinden voordat het definitief verdwijnt. Twee personages zijn filmoperator, de ene een geslepen uitbater, de andere een welwillende nomade die tegemoet komt aan de behoeften van zijn familie onderweg. De derde is een handige knutselaar en atypische uitvinder van allerlei machines. Hij brengt een poëtische, filosofische en pragmatische visie op de evolutie van film: omdat hij niet van beroep kan veranderen, recycleert hij zijn talenten naar landbouw, wat niet niks is in een land dat minstens evenveel tonnen graan aflevert als films aan de rest (...+)
  • zon 25.02 > 21:00

    Let the Corpses Tan

    Let the Corpses Tan
    Hélène Cattet & Bruno Forzani, 2017, BE-FR, DCP, ov fr ond nl, 92'
    Het is 11 uur in de voormiddag. Een zomerdag aan de Middellandse Zeekust, laf en heet. De zee is azuurblauw, de zon een koperen ploert. Een kunstenares en haar mannelijke alter ego – allebei lijdend aan een gebrek aan inspiratie- zijn naar een verlaten dorpje getrokken, geïsoleerd van de bewoonde wereld. Het lijkt Rhino en zijn bende de perfecte schuilplaats om even onder te duiken met 250 kilo vers gestolen goud. Helaas hebben ze niet gerekend op enkele ongenode gasten die hun plan danig verstoren. Het paradijselijke oord, eerder nog het toneel voor orgies en wilde happenings, wordt op een paar uur tijd getransformeerd tot een meedogenloos en hallucinant slagveld. Na "Amer" en "L’étrange couleur des larmes de ton corps" realiseren Hélène Cattet en Bruno Forzani (H&B) met hun derde langspeelfilm een lang gekoesterde droom: de verfilming van de gelijknamige roman (uitgegeven door Gallimard in 1971) van Jean-Patrick Manchette en Jean-Pierre Bastid, twee auteurs met anarchistische inslag. Deze detectiveroman, die bulkt van de cinematografische invloeden, en waarin het verhaal in realtime verteld wordt, vormt de gedroomde grondstof voor het regisseurskoppel dat gekend staat voor hun zorgvuldige werk, hun voorliefde voor genrefilms en hun geflipte DIY-aanpak van het filmen. Ook dit keer stellen ze niet teleur: letterlijk elk beeld in "Laissez bronzer les cadavres" is een lust voor het oog. De film, gedraaid in S16mm, is een festijn van cinematografische ideeën en stijlfiguren, wild bewegend tussen spaghettiwestern en giallo (Italiaanse horrorthrillers), waarin elk element in het decor (een verlaten dorpje in het dorre landschap van de Corsicaanse kust) en de minste oogbeweging van de personages (Elina Löwensohn, de ster in de films van Hal Hartley; Stéphane Ferrara, een ex-bokser die in "Détective" van Godard verscheen en in verschillende politiefilms aan de zijde van Jean-Paul Belmondo gespeeld heeft; en Bernie Bonvoisin, zanger van de hardrockband Trust, maar ook (...+)
squelettes/seances.html
lang: nl
id_rubrique:
prog: