prog: 2280
squelettes/rubrique-3.html

Enzo G. Castellari & Sergio Martino

Enzo G. Castellari (°1938) maakte naam met een reeks genrefilms waarmee hij virtuoos met de regels van de B-film speelde. Hij onderscheidde zich door een persoonlijk gevoel voor montage en het gebruik van slow motion in actiescenes (verkregen door het draaien met drie camera’s die op verschillende snelheden opnamen). Castellari is vandaag vooral bekend omdat Tarantino zich voor zijn “Inglorious Basterds” baseerde op Castellari’s gelijknamige oorlogsfilm, hoewel het resultaat in niets op
het origineel leek. Eind jaren ‘60 brak Castellari door met spaghettiwesterns, een genre dat hij met “Keoma” (1976) een laatste klassieker bezorgde. Maar hij zal voor altijd verbonden blijven met gewelddadige politiefilms of poliziotteschi die treffend het politieke klimaat van de Italiaanse “Anni di piombo” (Loden Jaren) ventileerden. Bovendien was hij de vader van de postapocalyptische science fiction à l’italienne met
guilty pleasures als “1990: The Bronx Warriors” en “Escape from the Bronx”.



Sergio Martino (°1938) is samen met Mario Bava en Dario Argento een onbetwiste smaakmaker van de giallo, een Italiaans thriller genre dat wordt getypeerd door brutale moorden, ingewikkelde verhaallijnen, een portie erotiek, gestileerde cameravoering/beelcompositie en een fascinatie met vervreemding, paranoia en psychose. “Giallo” is Italiaans voor “geel” en verwijst naar de flashy covers van de pulp detectiveromans waarop het genre is gebaseerd. Tussen 1971 en 1973 regisseerde Martino niet minder dan vijf gialli, waaronder “Tutti i colori del buio” en “Torso”. Een moordmysterie, een paranoïde thriller of proto-slasher: het zijn allen prachtige stijloefeningen met opmerkelijk soundtracks en meer dan eens met zijn toenmalige muze, Edwige Fenech, in de hoofdrol. Martino ontpopt zich verder tot de meester van de “filone” want naast de giallo, bekwaamt hij zich ook in het draaien van sexy komedies, documentaires, politiefilms en zelfs een kannibalenfilm.



Luc Merenda (°1943) is een Frans filmacteur met Italiaanse roots. Hij was één vande meest prominente gezichten van het “poliziotteschi” genre en werkte verschillende keren samen met Sergio Martino (zoals “Torso” en “The Violent Professionals”). Hij speelde ook de hoofdrol in o.a. Fernando Di Leo’s “Shoot First, Die Later” en Duccio Tessari’s “Puzzle”.



High Crime

La polizia incrimina la legge assolve

Enzo G. Castellari, 1973, IT, 35mm, eng vt fr & nl ond,, 100'

Een van de vermaardste poliziottesci van Castellari, al wordt hij zelden openbaar vertoond, en nog minder op pellicule. De film is geïnspireerd op "Bullitt", wat de Franse titel "Un témoin à abattre" verklaart, en op "The French Connection" waar de Engelstalige titel "The Marseille Connection" de mosterd haalde. De mise en scene is nerveuzer dan die van Peter Yates, maar Fernando Rey blijft dezelfde als in de film van Friedkin.
Franco Nero vertolkt een verbeten politieagent die Fernando Rey tracht te ontmaskeren, die zijn gangsterpraktijken verhult door zich voor te doen als vreedzame tuinier. Wanneer zijn dochter wordt vermoord schakelt Nero enkele versnellingen hoger. Het geweld en de typische Castellari-stijl maakten van de film een voltreffer die de politziottesco internationaal op de kaart zette als blauwdruk voor achtervolgingen, familiewaarden en reactionaire flikken met het hart op de juiste plaats.
Officiële debuut op het grote scherm voor Massimo Vanni!

08.03 > 21:30  
6€ / 4€


Street Law

Il cittadino si ribella

Enzo G. Castellari, 1974, IT, 35mm, eng vt , 105'

Franco Nero neemt deze film helemaal op zich, voor de verandering uiterst reactionair, typisch voor politiefilms uit de jaren 70 en 80. Hij kwam uit in hetzelfde jaar als "Death Wish" met Charles Bronson, en drie jaar na "Straw Dogs".
Een vredelievende burger raakt betrokken bij een hold-up, wordt gegijzeld wanneer de schurken op de vlucht slaan en wordt gemolesteerd achtergelaten. Hij is getraumatiseerd en woedend op de politie voor hun makke optreden. Tegen de raad van zijn vriendin (Barbara Bach!) om het daarbij te laten in, gaat hij zelf op onderzoek uit. Even onervaren als onhandig krijgt hij al gauw het deksel op de neus...
De kille afstandelijkheid – misschien zelfs ’realistisch’ – van de benadering is vernieuwend, maar staat een ongebruikelijke mise-en-scène niet in de weg, zoals de klassieke showdown tussen een Ford Mustang en Franco Nero te voet, of een finale shootout om duimen en vingers bij af te likken.
Massimo Vanni deed ook nog eens mee, onder andere.

09.03 > 21:30  
6€ / 4€


The Last Shark

L’ultimo squalo

Enzo G. Castellari, 1981, IT, 35mm, ov eng ond,, 88'

Hoe meer de grenzen opgezocht worden bij imitaties, des te gemakkelijker wordt het om zijn boekje te buiten te gaan. "The Last Shark" is een schaamteloze kopie van "Jaws" I en II, en werd verboden voor plagiaat in de Verenigde Staten. Pech voor het Amerikaanse publiek, dat daarmee dit onthutsend speelse spektakel moest missen.
De personages zijn een identieke kopie van Spielbergs klassieker, van de bezopen zeebonk tot de malafide politieagent (gespeeld door Joshua Sinclair in goede doen). En wat te zeggen van het beeld waar een jongeman in flou artistique een serenade brengt aan een meisje op het strand, waarna de camera uitzoomt langs een gat in een barbecue en langs de knisperende worstjes met een kraanshot het hele strand in beeld brengt vol jongelingen die zich van geen kwaad bewust zijn? Of een traveling op hetzelfde strand, langs een vintage ijsjesbar om te eindigen op een menselijke Jukebox met een baard...?
Massimi Vanni duikt ook op, natuurlijk, onder het pseudoniem Max Vanders. Dat en meer is enkel voorbehouden aan wie die de openingsscène weet te overleven: een virtuoze windsurfdemonstratie in eighties-style. Om je dood te lachen.

09.03 > 23:30  
6€ / 4€


Enzo G. Castellari, 1976, IT, HD, eng ov , 105'

Keoma (Franco Nero), een indiaan van geboorte, keert na de burgeroorlog terug naar het dorp waar hij als adoptiekind opgroeide. Hij treft het verwoest door de pest aan, en onder het juk van een militie huursoldaten van een rijke grondbezitter die de drie zonen van zijn adoptievader heeft gerekruteerd. Zij dragen hem een kwaad hart toe. Als zwanenzang van de duistere spaghettiwestern doet "Keoma" (in het Engels "Django rides again") nu en dan denken aan de film van Corbucci. Hoewel hij ook begint met irritante muziek, komt de film gaandeweg goed tot zijn recht met zijn ludieke seventies-effecten: slowmotion, drieste zooms, schoudercamera, typische belichting en geluid... Castellari vermaakt zich met gimmicks, zoals het schietkraam met de verloren vader, of het bekende “the price of four bullets” met vier vingers in de rand van het scherm.
Naast de halfnaakte maar hoogst behaarde vertolking van Nero, zijn er ook de immer volmaakte Woody Strode ("Once upon a time in the West") en William Berger ("Faccia a faccia"). Joshua Sinclair schreef mee aan de dialogen en neemt een van de boosaardige zonen voor zijn rekening. En Massimo Vanni? Die duikt geregeld ergens in een hoekje op.

10.03 > 19:30  
6€ / 4€


The Bronx Warriors

1990 : I guerrieri del Bronx

Enzo G. Castellari, 1982, IT, 35mm, eng vt fr & nl ond,, 92'

De titel helpt al om het onderscheid te maken met andere films. Laten we het houden op een hilarische rip-off van "The Warriors", "Mad Max", en "Escape from New York". Het is een postapocalyptische klassieker (te herkennen aan de verplichte aanwezigheid van Fred Williamson en George Eastman) waarin Castellari zich vermaakt met het verzorgen van het campy uitzicht en de stijl. Dit is een van de eerste van dergelijke films waarin we kennis maken met de gangs van hellegat Bronx en Manhattan met zijn bruggen op de achtergrond, op het ritme van een slagwerker van toen met een supercoole montage.
Joshua Sainclair, Massimo Vanni en Angelo Ragusa spelen met brio de figuranten van dienst rond een doeltreffend komische Mark Gregory. Een debuutrol is weggelegd voor Stephanie Geronami Goodwin die de regisseur bijstaat in het komende "Keoma Rises" (2018). Een zoveelste variatie op het individu, de groep, de maatschappij.... die zeer ontspannen oogt en het publiek voldoende beroert om er een vervolg aan te breien, te zien in de selectie in Cinematek.

10.03 > 21:30  
6€ / 4€


All the Colors of the Dark

Tutti i colori del buio

Sergio Martino, 1972, IT, HD, ov eng ond,, 88'

Een jaar na het success van “The Strange Vice of Mrs. Wardh” roept Sergio Martino zijn oude cast van Edwige Fenech, George Hilton en Ivan Rassimov opnieuw bij elkaar voor een thriller die zich afspeelt in Londen. Edwige Fenech speelt nu in de rol van Jane, een vrouw die haar ongeboren kind verloor tijdens een auto-ongeluk. Ten gevolge van dit trauma heeft Jane terugkerende nachtmerries waarin ze zich een traumatische ervaring uit het verleden herinnert. In de hoop deze nare dromen van zich af te kunnen zetten, roept ze de hulp in van een psychiater, maar ze wordt op een zijspoor gezet door een buurvrouw die er andere ideeën op nahoudt en haar meeneemt naar een zwarte mis. Intussen blijft een vreemde belager haar achtervolgen…
Voor deze beklijvende, psychedelische giallo haalde Sergio Martino alles uit de kast om ons mee te laten voelen met de angsten van het hoofdpersonage: bizarre lenzen die het beeld vertekenen, flashy kleuren waar je ze niet verwacht, grimmige sekteleden,... Ook de hypnotiserende soundtrack met oosterse invloeden van Bruno Nicolai is de moeite waard. Een niet te missen immersieve headtrip!

15.03 > 19:30  
6€ / 4€


Torso

I corpi presentano tracce di violenza carnale

Sergio Martino, 1973, IT, HD, it ov fr & eng ond,, 92'

Een proto-slasher waarin haast alle mannen onfatsoenlijke gluiperds zijn en vrouwen de seksuele valuta om hun lusten te bevredigen. Minder ‘psychedelisch’ dan de andere Martino’s op het programma maar desondanks kundig in beeld gebracht als uiterst spannend moordmysterie op een universiteitscampus.
De vrouwelijke cast bestaat uit mooie schepsels zoals Tina Aumont en Suzy Kendall en ook Luc Merenda is van de partij. De gebeurtenissen ontwikkelen zich eerst in de omgeving van de universiteit maar verplaatsen zich daarna naar een klein dorpje en een enkele, afgelegen villa waarin de slachtoffers één voor één worden omgebracht door een gehandschoende engerd met een bivakmuts. De gezellige, zomerse sfeer van de film staat enigszins in contrast met de verontrustende hoeveelheid seksistische opmerkingen die de meisjes onophoudelijk te verduren krijgen en een voorbode zijn van de dodelijke agressie waarmee ze later in contact zullen komen. “Torso” heeft ook een vroege verschijning van het fenomeen van de ‘final girl’ dat je gegarandeerd tot aan het eind op het puntje van je stoel zal houden.

16.03 > 21:30  
6€ / 4€


2019 : After the Fall of New York

2019 : Dopo la caduta di New York

Sergio Martino, 1983, IT, 35mm, eng vt fr & nl ond,, 96'

Sergio Martino’s “After the Fall of New York” is voor de post-apocalyptische genrefilm wat “Starcrash” van Luigi Cozzi voor “Star Wars” was: een sympathiek samenraapsel van de troeven van een filmische voorganger die geld had opgebracht en nu als voorbeeld diende voor de kopieerwoede van de Italianen. In “2019” vinden we zowel elementen uit “Mad Max” en “Escape from New York”. De befaamde accessoires van Snake Plissken (een bandana en een ooglapje) werden hier wel over twee personages verdeeld.
In een bouwvallig en extreem gevaarlijk Manhattan moet Parsifal de enige nog vruchtbare vrouw op aarde zien terug te vinden. Met de binnenstad in handen van de meedogenloze Euraks, is dat een hachelijke onderneming. “2019: After the Fall of New York” heeft een ruim aanbod aan twijfelachtige schatten: motorfietsen, auto’s, testosteron, goedkope synthesizermuziek, verouderde special effects, opzichtige decors, buitenopnames op locaties die niet eens in de buurt van de Big Apple liggen, carnavaleske kostuums, karikaturale personages, en, misschien nog het verdienstelijkst, een stel enthousiaste acteurs die de stoet gaande houden (George Eastman als ‘Big Ape’). Vermakelijke superkitsch die smaakt te midden van een toegeeflijk publiek!

16.03 > 23:30  
6€ / 4€


Sergio Martino, 1973, IT, 35mm, eng vt , 104'

Eén blik op deze film is even goed als tijdreizen naar het corrupte Milaan van de jaren ’70. Gelukkig vertoeven we in het gezelschap van Luc Merenda die hier de rol van de Italiaanse “Dirty Harry” voor zijn rekening neemt. In “Milano trema” is hij een flik die er niet voor terugschrikt om het even vuil te spelen als de boeven die zijn overste vermoordden. Hij wil zich wreken en gaat undercover als pooier om zo het schorriemorrie van binnenuit te liquideren.
Als deze film anno 1973 al schokkend moet hebben geleken, is hij dat naar hedendaagse maatstaven niet minder. Dat hebben we deels te danken aan het charisma en de bikkelharde attitude van Luc Merenda op zijn niet te stuiten éénmansmissie, maar ook aan de directoriale know-how van Martino die de actiescènes inblikte. De openingsscène waarin twee smoezelige gevangenen uit een treinstel ontsnappen door zich met een kogelregen een weg naar hun kortstondige vrijheid te schieten, is er sowieso al één om niet meer te vergeten.

17.03 > 19:30  
6€ / 4€


The Suspicious Death of a Minor

Morte sospetta di una minorenne

Sergio Martino, 1975, IT, HD, ov eng ond,, 98'

De vreemdste contributie die we dit jaar van Martino in Nova te zien krijgen, is een roerbak van genres die hij construeerde op basis van de giallo, de poliziottesco en de typisch Italiaanse komedie. Met de regels van de giallo in het achterhoofd, opent “The Suspicious Death of a Minor” met een goed georchestreerde achtervolgingsscène op een openluchtfeest. Een jonge prostituee wordt er op de hielen gezeten door een moordenaar. Eén van de figuren op de achtergrond blijkt een flik in burger die er ongewone methodes op nahoudt. Claudio Cassinelli speelt de bewuste flik die het scherm inpakt met zijn kolderieke vorm van physical comedy en toeren uithaalt die zowel lachwekkend als intrigerend zijn. Ondanks zijn farcicale elementen neemt “The Suspicious Death of a Minor” de tijd om zijn personages uit te diepen en met elkaar in verband te brengen, op een manier die je niet snel in soortgelijke films (zoals “Milano trema”) terugziet.

17.03 > 21:30  
6€ / 4€


Lezing

Conference : Italian Genre Cinema

The Land of Imitation ? The Curious Case of Italian Genre Cinema

In de jaren ’60 en ’70 toonde de Italiaanse filmindustrie talrijke overeenkomsten met de exploitation film. Zolang je een film met een andere kon vergelijken, deed het verhaal er niet toe. Zo was Italië het land van “Zombi 2” maar niet van “Zombi 1” en van “The Last Shark” in plaats van “Jaws”. Die perceptie van de Italiaanse genrecinema als imitatief is blijven plakken; velen zagen er niets anders in dan goedkope rip-offs.
Vele van deze films worden intussen echter als cult bestempeld, geliefd voor hun overdaad en absurditeit, maar ook voor hun verrassende schoonheid en inventiviteit. Het was een productieve periode waarin Italië meer dan 250 films per jaar maakte. Dr. Russ Hunter (“Italian Horror Cinema”) geeft een overzicht van de Italiaanse genrefilm terwijl Alexia Kannas (“Deep Red”) de belangrijkste functies van de giallo bespreekt. Vervolgens exploreert Dr. Jamie Sexton (“Cult Cinema”) de bijdrage die de
iconische componisten Ennio Morricone en Bruno Nicolai leverden aan de Italiaanse cinema en praat Dr. Louis Bayman (“Italian Popular Cinema”) over de poliziotteschi. Dit alles wordt gevolgd door een ronde tafel over Italiaanse genrefilms met regisseur Sergio Martino en Manlio Gomarasca (auteur, uitgever en filmjournalist bij “Nocturno”).

17.03 > 13:30  
Gratis


squelettes/rubrique-3.html
lang: nl
id_rubrique: 2282
prog: 2280
pos: aval