prog: 2207
squelettes/rubrique-3.html

Oblique Music

Door "Frank" en "Imagine Waking Up Tomorrow and All Music Has Disappeared" samen op de affiche te zetten, wilden we de spots richten op enkele opmerkelijke persoonlijkheden uit de outsidermuziek. Deze term verwijst naar de muzikale uitdrukkingsvorm van de zogeheten "art brut", een vlag die de omvang en gelaagdheid van deze bijzondere creaties nauwelijks dekt.
Wat als het onverwachte toch gebeurt? Zijn mensen wel opgewassen tegen succes? En is het nastreven van succes op zich wel gezond? Wat is de werkelijke impact van de industrialisering van populaire muziek? De huidige muziekproductie wordt beheerst door amateurisme in de meest positieve zin van het woord. Maar wie zijn diegenen die zich vanuit een weloverwogen keuze of als gevolg van een of andere sociale, mentale of stilistische "handicap" buiten de muziekindustrie opstellen? En wat als de waanzin niet buiten, maar bínnen het systeem zit? We hebben allerminst de pretentie om deze vragen te beantwoorden. Lees ze daarom als een uitnodiging om mee op verkenning te gaan langs de wonderbaarlijke muzikale creaties van hen die buiten (en ver boven) de mainstream staan.



Lenny Abrahamson, 2014, GB-IE, DCP, eng ov fr ond,, 95'

Zoals elke beginnende muzikant droomt Jon van een bestaan als beroemde rockster. Per toeval komt hij bij de avant-garde pop-rockband Soronprfbs terecht, met de even mysterieuze als geniale frontman Frank (Michael Fassbender) die rondloopt met een kingsize hoofd van papier-maché. Nieuwsgierig naar de mens onder het masker, wordt Jon al gauw diens beschermeling. Maar de andere bandleden zijn minder enthousiast en verwijten hem meer aan succes dan aan muziek te denken. De opnames van de eerste plaat gevolgd door een concerttour die de groep van Ierland naar Texas brengt, zijn een avontuur met een diepmenselijke dimensie waarin immense twijfel, intense creativiteit, fusionele samenwerking en diepe vertrouwenscrisissen elkaar in snel tempo afwisselen. Regisseur Lenny Abrahamson inspireerde zich voor dit filmisch buitenbeentje op het levensverhaal van de artistiek hooggevoelige acteur/muzikant Chris Sievey (1955-2010). Diens alter ego, Frank Sidebottom, was permanent gemaskerd waardoor er geen emoties van zijn gezicht af te lezen vielen. Zelf had Chris Sievey zich openlijk uitgesproken tegen het verfilmen van zijn leven. Net daarom is "Frank" geen biopic geworden. Hoewel de film gebaseerd is op bandlid Jon Ronson, is de rest van het scenario toe te schrijven aan artistieke vrijheid. Lenny Abrahamson omschreef zijn film zelf als een verhaal waarin "de echte Frank Sidebottom ervan droomt een Amerikaanse rockster te zijn, met meer sexappeal en een hoger outsidergehalte dan de echte performer uit Noord-Engeland." Het opmerkelijke eindresultaat schakelt voortdurend tussen komedie, drama en slapstick. Doorheen de evolutie van de personages brengt Abrahamson een fabel tot leven die de kijker meesleurt in de ups en downs van een creatief proces dat gevoed wordt door de persoonlijkheidsproblemen van Frank. We leren de man onder het masker kennen als een uitzonderlijke artiest die bewust voor anonimiteit kiest om op die manier trouw aan zichzelf te blijven.

12.01 > 20:00 + 13.01 > 22:00 + 14.01 > 21:00 + 15.01 > 21:00 + 19.01 > 22:00 + 20.01 > 22:00 + 26.01 > 22:00 + 29.01 > 15:00 + 29.01 > 21:00 + 05.02 > 15:00 + 12.02 > 16:00 + 16.02 > 22:00 + 23.02 > 22:00 + 26.02 > 21:00
6€ / 4€


Stefan Schwietert, 2015, CH, DCP, eng ov fr ond,, 86'

Wat zou er gebeuren moest alle muziek plots uit de wereld verdwijnen? Zouden we ze opnieuw kunnen uitvinden? En hoe dan? De Zwitserse regisseur Stefan Schwietert had al verschillende muziekdocumentaires op het palmares toen hij aan Imagine Waking Up... begon. Hierin volgt hij een Schotse muzikant die het Engelse platteland afschuimt op zoek naar nieuwe stemmen voor zijn koor The17. Middenin de velden, op straat, in een fabriek of in een school: de man vraagt aan om het even wie om een stukje te zingen of een melodietje te hummen dat nog niet bestaat. Het gaat hier natuurlijk niet om zomaar een koor, maar om een wisselend amateurensemble dat zonder enige muzikale voorkennis of partituur composities brengt die niet geregistreerd worden. Schwietert filmt dit vergankelijke en haast utopische muzikale experiment in dezelfde losse stijl als waarmee Bill Drummond zijn koorleden rekruteert. Voor wie die laatste niet kent: Drummond startte zijn muzikale carrière eind jaren 70 als zanger van punkband Big in Japan, maar zijn muzikale hoogtepunt bereikte hij tijdens de technowave van de jaren 90 met het acid house project The KLF. Een commercieel succes dat hij eigenhandig en op niet mis te verstane wijze beëindigde door voor een miljoen pond bankbriefjes in de fik te steken. Drummond brak met de muziekindustrie en zorgde er en passant ook voor dat zijn platenfirma geen werk van hem zou kunnen heruitbrengen. Vandaag reist hij dus de wereld rond op zoek naar onbekende stemmen die een bijdrage willen leveren aan zijn immateriële symfonie, een ongrijpbaar en niet reproduceerbaar werk dat het magische van muziek wil beschermen tegen de hebzucht van het systeem. Stefan Schwietert levert een film af die verder reikt dan louter de persoon en het project: het gaat hier immers ook over het universele karakter van muziek en het onmiskenbare belang ervan in het leven van elke mens. Te zien - en bovenal - te horen!

13.01 > 20:00 + 22.01 > 21:00 + 29.01 > 17:00 + 02.02 > 22:00 + 11.02 > 19:00 + 19.02 > 21:00 + 26.02 > 19:00
6€ / 4€


Rolf De Heer, 1993, AU-IT, 35mm > video, eng ov fr ond,, 114'

Het zal even duren eer de kijker snapt waarom Nova deze film op een affiche over outsider muziek heeft gezet. De link wordt gegarandeerd duidelijk naarmate de beelden over het scherm rollen. Het verhaal begint in de bedompte sfeer van het groezelig en duister appartementje waar de 35-jarige Bubby al vanaf de geboorte door zijn moeder wordt misbruikt en vastgehouden. Daglicht kreeg hij daar nooit te zien, maar alles verandert wanneer een onverwachte bezoeker op de proppen komt en hij op de vlucht slaat. Plots bevindt hij zich middenin die vreemde, tegelijk gruwelijke en prachtige buitenwereld vol met mensen, straten, auto’s, bomen, katten, pizza en... muziek. De Australische regisseur Rolf De Heer slaagt er met zijn vierde langspeler in het verlangen naar liefde en waardering van het door een dysfunctionele kindertijd getekend hoofdpersonage samen te ballen in een pakkend verhaal. Het idee haalde De Heer uit het gegeven dat seriemoordenaars veelal één ding gemeen hebben, namelijk een getekende kindertijd, waarna hij het project de tijd gaf om langzaam te rijpen. Het resultaat is een krachtig pleidooi voor het recht op anders zijn. Met een prachtige vormgeving door niet minder dan 32 cameraregisseurs viel de film dik in de prijzen, maar ook het uitstekende acteerwerk van Nicholas Hope in een eerste hoofdrol heeft daar ongetwijfeld aan bijgedragen.

14.01 > 19:00 + 22.01 > 17:00 + 27.01 > 22:00 + 24.02 > 20:00
6€ / 4€


Antoine Boutet, 2009, FR, ov , 58'

Regisseur Antoine Boutet stamt eigenlijk uit de videokunst. Over zijn documentaire "Le plein pays" zegt hij dat ze over verzet, isolement en waanzin gaat, en dat hij er de grenzen van de creatieve impuls mee wou verkennen. Centraal staat Jean-Marie Massou, een man die al 40 jaar teruggetrokken in een bos in Frankrijk leeft. Daar graaft deze zonderling in zijn eentje hele ondergrondse galerijen uit die hij versiert met voorhistorische figuren en motieven: boodschappen die de Apocalyps aankondigen en die de toekomstige aardbewoners moeten informeren. Op zijn onafscheidelijke cassetterecorder spreekt hij berichten in over het einde van de mens of over de komst van buitenaardse wezens. Voor de inwoners en de boeren uit de streek is Jean-Marie een mysterie. Etiketten als kunstenaar, kluizenaar, wildeman of bosbewoner legt hij naast zich neer, want zelf ziet hij zich als een arbeider van de aarde... In deze fascinerende documentaire wordt het portret geschetst van een niet te klasseren ’kunstenaar’, van een bijzonder mens die in de marge van de moderne samenleving een uitdrukking tracht te geven aan het verdriet om de menselijke miserie en om het definitieve verlies van een perfecte wereld. De vertoning van "Le plein pays" wordt vooraf gegaan door een luistersessie met fragmenten uit "Sodorme", het eerste album van Jean-Marie Massou dat net uitgebracht werd.

12.01 > 22:00 + 28.01 > 19:00
4€ / 3€


Vic Rawlings & Jeff Silva, 2016, US, DCP, ov fr ond,, 98'

In een door de steenkoolindustrie verwoest en leeggezogen gebied, diep in de Amerikaanse staat Kentucky, ligt het godverlaten gat Linefork. Het koppel Lee en Opal slijten er hun oude dag in een caravan. De tijd vullen ze met het bewerken van enkele vierkante meters land, met het shoppen van prullen bij de plaatselijke Spullenhulp, en met het constante gezoem van de televisie. Maar in dat kalme leventje is ook een belangrijke plaats weggelegd voor muziek. Laat in de avond komen de twee echt goed op gang, wanneer het bal in het café om de hoek iedereen in vuur en vlam zet. Lee Sexton, een gepensioneerde ex-mijnwerker, is een levende muzieklegende en meester in de tweesnarige banjo, die in 1959 nog meewerkte aan het geroemde album "Mountain Music of Kentucky" van John Cohen. Vier decennia later bracht hij met "Whoa Mule" zelf een plaat uit onder zijn eigen naam. Rawlings en Silva weten dit levend stukje muziekgeschiedenis uit de Appalachen meesterlijk in beeld te brengen. Met lange, vaste shots, traag gefilmd en vanop een discrete afstand vertellen zij een verhaal nog ouder dan Lee’s witte haren. Een verhaal dat zoals vele in de plooien van de geschiedenis dreigt te verdwijnen, over een bescheiden leven dat telkens opnieuw opwarmt en ontvlamt zodra de muziek het overneemt.

15.01 > 17:00 + 29.01 > 19:00
6€ / 4€


Werner Penzel & Ayako Mogi, 2015, JP, video, ov eng ond,, 69'

In de Shobu-gemeenschap, een Japans instituut voor personen met een mentale beperking, wisselen artistieke en artisanale workshops elkaar af. Shin Fukumori is tegelijk hoofdbegeleider en orkestleider van de kleurrijke en explosieve percussieband waarin patiënten en begeleiders samen muziek maken. De repetities zijn doordrongen van de ambitie om deze groep samen met zijn eigen band otto&orabu voor publiek te laten spelen. Daarmee wil Fukumori de waanzin als creatieve kracht boven de grenzen van de muziektherapie tillen en haar werkelijke schoonheid blootleggen. Zo krijgen de dagelijkse activiteiten in het instituut een filosofische basis die de keuzevrijheid van de bewoners voorop stelt. Regisseur Werner Penzel is vooral gekend vanwege de avant-garde muziekdocumentaire Step Across the Border die hij samen met Nicolas Humbert maakte. Hier levert hij met levenspartner en fotografe Ayako Mogi een werk af dat ons laat kennismaken met het eenvoudige, gezonde dagelijks leven in een wel heel bijzondere gemeenschap. "While We Kiss the Sky" onthult op meesterlijke wijze de pakkende en relevante complementariteit van een zoektocht naar identiteit en het proces van zelfontplooiing. Beide voltrekken zich hier doorheen de muziek van een dolle fanfare die dans, zang en schreeuw verenigt in uitbundige jamsessies.

15.01 > 19:00 + 27.01 > 20:00
6€ / 4€


CHOMO & Clovis Prévost, 1998-2000, FR, 16mm > video, fr ov , 30'

Ontsnapt uit de academie, teruggekomen van de avant-garde, ontslagen uit de kunstmarkt, vond hij zijn toevlucht op een afgelegen stuk land van waaruit hij terugsloeg als Chomo (Roger Chomeaux voor de burgerlijke stand), de artiest-kluizenaar-dichter-imker-gids. Zelfs in de categorie speciale gevallen is Chomo atypisch. Met z’n 82 jaren, waarvan meer dan de helft doorgebracht in zijn zelfopgerichte heiligdom in Achères-la-Forêt in Frankrijk, onderneemt hij zijn ultieme levenswerk: zijn laatste film, de film die je in je laatste levensmomenten in fast forward ziet ontrollen. Twee jaar lang werkte hij aan deze quasi-testamentaire film waarin hij alle elementen oproept die van zijn hand konden zijn (schilderijen, klank, licht, beeldhouwwerken, gedichten, chemie...), als was het om een totaaloeuvre te bieden. Weinig vertoond en tot op vandaag onafgewerkt, is "Le débarquement spirituel" een zeldzame gelegenheid om het alchemistische oeuvre van Chomo te leren kennen.

+ Jolie chanson

Vincent Guilbert, 2015, FR, HD, fr ov , 30'

In een wereld waarin cultuur vaak levenloos lijkt, is de energie van muzikant-performer-schrijver Jean-Louis Costes er een die censuur ridiculiseert, de middenvinger opsteekt richting goede smaak, de literatuur uitdaagt en comateuze muziek een schop geeft. Deze noeste werker die een veelheid aan collages, video’s, manifesten en mooie liedjes die zich verschuilen achter noise voortbrengt, heeft als voornaamste vijand zichzelf en het gruwelijke gebrek aan overtuiging in zijn plannen. Vincent Guilbert toont ons de keerzijde van het podiumbeest, waarbij hij diep kerft in de innerlijke tweespalt van Costes.

22.01 > 19:00 + 28.01 > 21:00
4€ / 3€


Frank Behnke & Georg Maas, 1994, DE, video, de eng ond,, 30'

Klaus Behnke vergezelt zijn vriend Klaus Beyer overal. Tijdens concerten en tentoonstellingen draaide hij een intiem portret van hem, zodat wij deze bijzondere Berlijnse artiest kunnen ontdekken in de coulissen van zijn creatieve proces. De film dateert uit 1994 en toont meteen ook een ander verrassend aspect, namelijk dat van Berlijn net na de val van de muur en zijn alternatieve milieu van toen. Dit wordt geïllustreerd door de flyer waarop hij zich bevindt in het gezelschap van "die tödliche Doris", de cinema’s en de clubs waar hij optreedt, het appartement van zijn moeder en vooral het zijne dat in jaren 70-stijl gedecoreerd is, plooibed inbegrepen. We zien hem aan het werk in de kaarsenfabriek, tijdens avonden die hij doorbrengt met zijn moeder die voor hem boterhammen en koffie voor de volgende dag maakt, en de ietwat storende blik van “alternatieve” artiesten die interesse in hem betonen, in deze artiest die even briljant, solitair, pathetisch, enthousiast als enthousiasmerend is.

+ Je suis Frédéric

Damien Magnette, 2010, BE, audio, fr ov , 39'

Dit is een prachtig klankportret dat Damien Magnette (de man achter Wild Classical Music Ensemble) monteerde over het bijzondere dagelijkse leven van iemand met een "verstandelijke beperking"... Frédéric vertelt, maakt opnamen alleen in zijn kamer, in de boerderij waar hij een dag per week werkt, in zijn schildersatelier, tijdens zijn verplaatsingen... Hij verzamelt geluiden, een koffie-apparaat, een televisie-uitzending, zijn vader die hoest... Zijn beleving is een compositie op basis van een hele reeks kleine anekdotische fragmenten. Beetje bij beetje treden wij zijn wereld binnen, zijn verbeelding, waarin de grens tussen realiteit en fictie vervaagt. We lopen verloren. We laten ons erin opgaan. Hij spreekt tegen ons, over hem, over de maatschappij, over wat hij meemaakt, wat hij denkt. Impliciet bevraagt hij onze maatschappij, onze realiteit, onze “normaliteit” doorheen zijn blik en zijn anders-zijn.

20.01 > 20:00 + 24.02 > 22:00
4€ / 3€


BE,

Choolers Division staat voor ontspoorde hiphop, het resultaat van het samensmelten van twee ingenieuze muzikanten, Antoine Boulangé (machines) en Jean-Camille Charles (machines & gitaar), met twee rappers met het Downsyndroom die niet moeten onderdoen voor de meest doorgewinterde MC’s! De taal van Kostia Botkine en Philippe Marien is weliswaar obscuur voor het publiek, maar de emotionele lading van de scherpe aanklachten en het opstandige grommen overtuigt vanaf de eerste flows. De gescandeerde ritmes door de twee kameraden creëren een ruige sfeer, de bonte muziek met ruw gehalte onderstreept volop hun buitengewone rap. Afkomstig uit “La "S" Grand Atelier”, een artistieke werkplaats in de Belgische Ardennen waar artiesten met een verstandelijk beperking alle medelijden weigeren, is Choolers Division een podiumfenomeen en een vrolijk complot dat het ontdekken op scene meer dan waard is!

+ Projet Utopique Hautement Explosif

Collectif, 2016, BE, video, fr ov , 12'

Verschillende opnamen van workshops met Brusselaars waarvan sommigen met en anderen zonder handicap, een co-organisatie van vzw Gratte en jeugdhuis “Cité des jeunes”uit Sint-Gillis, vormen deze clip die even veelkleurig is als het werk van Monsieur Pimpant, de motor achter dit “Hoogexplosief Utopisch Project”.

+ Après la mort, après la vie

Adolpho Avril & Olivier Deprez, 2016, BE, DCP, fr ov eng ond,, 15'

Docter A en Verpleger O verslaan de nacht met houtgravures en film. De auteurs van deze vreemde animatiefilm, waaronder Adolpho, "outsider"-kunstenaar van “la "S" Grand Atelier” in Vielsam, verfilmen hun gelijknamige strip uit de stal van Fremok.

+ Orchestre sauvage

BE,

Het Orchestre Sauvage de Belgique, dat zijn vijf kinderen (Sarah, Yassin, Diego, Cola, Zaid) en een volwassene (Maxime) die elkaar ontmoet hebben in 2015 in de sociale woonblokken van de Brigitinnen, en die beslisten om samen muziek te maken om komaf te maken met vooroordelen! Verbonden door dezelfde wijk, de Marollen, en begiftigd met een brede culturele erfenis (Marokko, Spanje, Congo...). Wanneer ze samen spelen komt hun afkomst naar boven om zich te vermengen via hun zelfgemaakte instrumenten en microfoons... .

www.thechoolers.org

03.02 > 20:00
8€ / 6€


Concert

Klaus Beyer

DE,

Nog zo’n artiest die Nova al lang eens wilde uitnodigen! Klaus Beyer is wel een heel bijzondere. Zijn traject doet denken aan dat van Daniel Johnston maar dan in een Duitse context: zijn passie voor The Beatles, zijn films tussen experiment en geschifte home movies, zijn bijzondere band met zijn moeder, zijn openbloeien dankzij MTV vanaf de jaren 1980... Hij is zo’n grote fan van The Beatles dat hij hun teksten naar het Duits vertaalde om ze voor zijn mama te zingen zodat zij ze zou begrijpen. Uiteindelijk maakte hij nieuwe opnames van al hun albums op zijn eigen manier! Zijn gevoelige vertolkingen en zijn Duitse accent hebben een trouw publiek veroverd in Duitsland, waaronder Jorg Buttgereit en Felix Kubin. Zijn geweldige lied "Die Glatze" dat hij componeerde en vertolkte, en dat zich met graagte in je hoofd nestelt, werd gedurende een hele periode zowat onafgebroken op MTV afgespeeld. Klaus komt ons enkele van zijn vroege films tonen en enkele van zijn liedjes vertolken, waarbij hij er natuurlijk enkele van The Fab Four tussen schuift. "Wir sind in ein Gelbes Unterwasserboot, Unterwasserboot, Unterwasserboot!"

+ Klaus Beyer kortfilms

Klaus Beyer, DE, super8 > video, , 40'

Een bloemlezing uit de films van Klaus Beyer, gedraaid op super 8 in de jaren 1980-90. Flat-westerns, dubieus cabaret, Duitse volkscultuur, slecht verteerde US, minimalistische clips, onwaarschijnlijke liedjes, animatie van 50 cent, cro-magnon samples, kartonnen gitaren, depressieve Bontempi, dit alles gedrenkt in onversneden joviale oprechtheid. In totaal 18 films met als climax "Die Glatze", zijn onwaarschijnlijke hit!

+ Harry Merry

NL,

Harry Merry, afkomstig uit Rotterdam, voelde zich gedurende zijn hele jeugd onbegrepen omwille van zijn anders-zijn. Hij hield altijd al van literatuur, vooral van Dickens, en van muziek, meer bepaald van The Beatles en The Dark Pink. Dit zette hem aan tot het schrijven van zijn eigen liedjes, geïnspireerd op zijn eigen leven. Hij componeert meestal met synthesizer, drums, elektrische bas, en zijn bijzondere zang met zijn uitgesproken Hollands accent. Als multi-instrumentalist is Harry op het podium een echte eenmansband die een obsessionele pop-rock voortbrengt. Ondertussen is de man 45, en nog steeds onbegrepen door de sociale zekerheid van zijn land. Gelukkig kan hij rekenen op de onvoorwaardelijke steun van zijn moeder en een hele schare melomanen.

http://www.klaus-beyer.de

17.02 > 20:00
8€ / 6€


squelettes/rubrique-3.html
lang: nl
id_rubrique: 2208
prog: 2207
pos: aval