prog: 1689
squelettes/rubrique-3.html

Pellicola e basta

Un titre inspiré d’un festival dédié à des films et performances réalisés en pellicule, en 2007 à Grenoble. Car l’amour du cinéma argentique est un point commun entre nos quatre invités. Mais ce n’est pas le seul. L’un d’entre eux est actif dans une salle indépendante en Allemagne, les autres dans des ateliers ou laboratoires français ou belges qui permettent encore de travailler tous les formats argentiques : super 8, 16 mm et 35 mm. Tous réalisent des films in-catégorisables (que d’aucuns qualifient de documentaires expérimentaux), s’apprécient, échangent ou collaborent entre eux. Autant de raisons pour les inviter à venir ensemble montrer leurs derniers films respectifs.



De inspiratie voor onze titel is te zoeken bij een festival in Grenoble, georganiseerd in 2007, en volledig gewijd aan films en performances, gedraaid op filmpellicule. De liefde voor dit zilverhoudende substraat is namelijk een passie die onze vier gasten delen. En dat is niet de enige. Eén filmmaker is actief bij een onafhankelijke bioscoop in Duitsland, de anderen zijn werkzaam in ateliers of labo’s in Frankrijk of België die de mogelijkheid blijven bieden om met alle formaten van film aan de slag te gaan : super 8, 16 mm en 35 mm. Alle vier maken ze ook films die niet in één vakje onder te brengen zijn (en die sommigen als experimentele documentaires zouden beschrijven). Ze kennen en waarderen elkaar ook, en voeren samenwerking en uitwisseling hoog in het vaandel. Redenen te over dus om ze allemaal tegelijk uit te nodigen voor de voorstelling van hun nieuwste films.



Autrement, la Molussie

Anders, Molussien

Nicolas Rey, 2012, FR, 16mm, vo de st fr, 81'

Penseur et essayiste allemand, mari d’Hannah Arendt, affublé d’un pseudonyme marquant l’anonymat et la différence, Günther Anders écrivit "La catacombe de Molussie" entre 1932 et 1936. Il fallut attendre sa mort en 1992 pour que ce roman soit publié en Allemagne. Avec l’avènement du nazisme, le manuscrit avait échappé de peu à la destruction grâce à l’éditeur de Brecht qui le maquilla en livre de voyage. Mais Anders n’avait trouvé personne pour l’éditer , et après-guerre il n’en voyait plus l’intérêt. Aujourd’hui, ce texte prophétique où des prisonniers d’un Etat fasciste imaginaire se transmettent des histoires à propos du dehors, n’a toujours pas été traduit en français. Sans l’avoir lu, Nicolas Rey en fit un film… Il demanda à Peter Hoffmann d’en lire et d’en traduire des fragments. Restait à filmer ce pays imaginaire. Pas besoin d’aller bien loin pour ça. Le tournage se fit avec de la pellicule périmée, développée en autoproduction puis montée en 9 bobines présentées dans un ordre aléatoire... Soit 362.880 combinaisons possibles. On peut donc raisonnablement considérer que chaque projection est une première mondiale !

01.12 > 19:00
5€ / 3,5€ 6€ / 5€ (soirée / avond)


Nicolas Rey, 2012, FR, 16mm, vo de st fr, 81'

Günther Anders, Duitse filosoof en essayist, echtgenoot van Hannah Arendt, koos het pseudoniem "Anders" zowel om zijn anonimiteit te bewaren als zijn anders-zijn te benadrukken. "Die molussische Katakombe” (De catacombe van Molussië), de roman die hij schreef tussen 1932 en 1936, gaat over twee gevangenen in een denkbeeldige fascistische staat. Ze wisselen met elkaar verhalen uit over de buitenwereld, verhalen die uitgroeien tot filosofische fabels. Het manuscript ontsnapte nipt aan de vernietiging, dankzij de uitgever van Brecht, die de gezegende inval had het voor te stellen als een reisverhaal. Maar vóór de oorlog kon Anders niemand vinden om zijn boek uit te geven, en daarna zag hij de zin er niet meer van in. Pas na zijn dood in 1992 zou zijn profetische roman verschijnen in Duitsland. Nicolas Rey wilde het werk absoluut verfilmen, zelfs zonder het gelezen te hebben. Probleem : hij kende geen Duits en de tekst was nooit naar het Frans vertaald. Wat nu ? Peter Hoffmann las het werk door en vertaalde er fragmenten uit. Bleef nog de zaak dit denkbeeldige land te filmen. Daarvoor was geen verre reis nodig : er werd gedraaid op afgedankte 16mm film, en het ontwikkelen gebeurde in autoproductie. De montage leverde 9 filmbobijnen op, die voorgesteld konden worden in willekeurige volgorde... wat overeenkomt met 362.880 mogelijke combinaties. We kunnen er dus van uitgaan dat elke projectie in feite een wereldpremière is !

01.12 > 19:00
5€ / 3,5€ 6€ / 5€ (soirée / avond)


Séance composite autour de la première bruxelloise du film "Miramen" issu du Labo de Bruxelles et de la sortie du mini-album du co-auteur de la musique du film, Prairie ("I’m So In Love I Almost Forgot I Survived A Disaster" sur Spank Me More).
La projection sera suivie d’une session d’écoute manipulée par Prairie en compagnie de Lucille Calmel à la voix et Kika aux projecteurs super 8.
Une exposition d’images-mirages tirées de "Miramen" est également à voir au Nova durant toute la programmation.

+ Miramen

Khristine Gillard & Marco Rebuttini, 2011, BE, super8 > video, sans dial, , 22'

Miramen — du provençal, mirage.
La Camargue est une île qui demande à l’homme qui l’habite de faire corps avec elle. Ce monde de l’entre deux, entre terres et eaux, est celui de la rencontre du fleuve, de la mer et de la communauté des étangs. Un monde de gestes (ceux du gardian-centaure, du pêcheur d’étang, du tellinier, du chasseur des marais) inscrits dans les corps et les paysages. Là veille la Bête.

http://soundcloud.com/prairiehounds

01.12 > 21:00
3,5€ / 2,5€ 6€ / 5€ (soirée / avond)


Een evenement rond de Brusselse première van de film "Miramen" (gemaakt in het Brusselse LABO) en de release van het mini-album van Prairie, co-auteur van de muziek van "Miramen" ("I’m So In Love I Almost Forgot I Survived A Disaster" op Spank Me More).
De voorstelling wordt gevolgd door een "gemanipuleerde luistersessie" door Prairie, in gezelschap van Lucille Calmel (stem) en Kika (super 8-projectie). En er is een tentoonstelling van super 8 beelden-luchtspiegelingen, afkomstig uit "Miramen", te bekijken in het foyer gedurende het hele programma.

+ Miramen

Khristine Gillard & Marco Rebuttini, 2011, BE, super8 > video, sans dial, , 22'

Miramen is Provençaals voor luchtspiegeling. De Camargue is een eiland, dat van zijn bewoners vraagt dat ze er één mee worden. Een wereld ergens tussenin, tussen land en water, een ontmoeting van rivier, zee en brede waterplassen. Een wereld van handelingen ook - die van de natuurwachter te paard, de visser, de tellinier, de moerasjager - gebaren die de lichamen en de landschappen tekenen. Daar waakt het Beest.

http://soundcloud.com/prairiehounds

01.12 > 21:00
3,5€ / 2,5€ 6€ / 5€ (soirée / avond)


Nathalie Nambot, 2010, FR, 35mm, vo st fr, 56'

En 1922, le grand écrivain russe Ossip Mandestam, déporté dans un camp de Sibérie où il disparut en 1938, écrivait : "Mon siècle, ma bête, qui saura plonger dans tes pupilles ?". De cette question, Nathalie Nambot fait son point de départ. Son film traîte du retour et du recommencement, de la persistance de la vision, d’où remontent des fantômes de l’Histoire qui continuent de hanter le présent. De la mer gelée de Kronstadt jusqu’à Moscou, des lisières calmes au cœur de la ville, quelques voix nous guident : les mots d’Ossip et Nadejda Mandelstam, d’Anna Akhmatova, et la colère abrupte de Cassandres du temps présent. A travers poèmes ou récits documentaires, ils disent une histoire commune d’amour et d’amitié en prise avec l’époque de 1938 et sa violence. La poésie, comme un couteau, dissèque l’époque. "Ami, entends-tu" est un chant de résistance.

02.12 > 19:00
3,5€ / 2,5€ 6€ / 5€ (soirée / avond)


Nathalie Nambot, 2010, FR, 35mm, vo st fr, 56'

In 1922 schreef de grote Russische schrijver Ossip Mandelstam, gedeporteerd naar een kamp in Kolyma in Siberië, waar hij verdween in 1938 : "Dit tijdperk van mij, dit beest van mij, wie zal het in de pupillen weten te kijken ?". Van die vraag heeft Nathalie Nambot het uitgangspunt gemaakt voor haar film. Een film over terugkeer en opnieuw beginnen, over dingen die op het netvlies gebrand blijven en over geesten die opduiken uit het verleden. Geesten uit de geschiedenis, die het heden blijven achtervolgen. Van de bevroren zee aan het eiland Kronstadt tot in Moskou dreunt het geluid van de tijd. Poëzie, als een mes, ontleedt de tijd. Van landelijke uithoeken tot in het hart van de stad leiden enkele stemmen ons doorheen gedichten, verhalen of documenten. We horen de woorden van Ossip en Nadezhda Mandelstam, van Anna Achmatova, en de abrupte woede van de waarschuwende zieners van onze eigen tijd. Stemmen die doorheen gedichten of verslagen een gemeenschappelijk verhaal brengen van liefde en vriendschap, geconfronteerd met de jaren 1938 en hun geweld. Het is een film zonder commentaar, die door onbekende streken voert, door plaatsen waar men naar terugkeert, tot de sluier van onze huidige tijd opgelicht wordt : de abrupte actualiteit. "Ami, entends-tu" is een lied van verzet.

02.12 > 19:00
3,5€ / 2,5€ 6€ / 5€ (soirée / avond)


La dernière année

The Last Year

Peter Hoffmann, 2011, FR-DE, 16mm > video, vo fr , 78'

Rasiguères, village perdu des Pyrénées, voit revenir chaque année les saisonniers pour les vendanges. Peter Hoffmann est l’un d’eux. Un mois intense de vie en commun... Réminiscence, à la veille de leur disparition, des temps où l’on travaillait ensemble dans les champs. Les traditions et les gestes, aussi vieux que la vigne, sont repris à leur manière par les saisonniers d’aujourd’hui. Leurs chansons et leurs fêtes, les histoires et les événements éphémères, les jours de soleil et de pluie, tout s’inscrit dans le cours du temps et dans la mémoire du lieu. Jusqu’au jour où la machine à vendanger mettra définitivement fin à cette continuité. Pour Hoffmann, travail de la vigne et travail de la caméra sont indissociables. Dans les deux cas, on se débrouille. Ses images trahissent un souci de filmer le travail mais tout autant la sève des hommes, nous offrant une galerie de portraits magnifiés par l’usage de la pellicule. Le temps qui passe, la dernière année, la disparition de la pellicule...

02.12 > 21:00
5€ / 3,5€ 6€ / 5€ (soirée / avond)


Peter Hoffmann, 2011, FR-DE, 16mm > video, vo fr , 78'

Rasiguères, een verloren dorpje in de oostelijke Pyreneeën, ziet ook dit jaar weer de seizoenarbeiders voor de druivenpluk terugkeren. Peter Hoffmann is al lang één van hen. Een intense maand van samenleven. Een herinnering, op de rand van de verdwijning, aan de tijd waarop mensen gezamenlijk op het veld werkten. Tradities en handelingen, zo oud als de wijngaard zelf, worden opnieuw opgenomen door de seizoenarbeiders van vandaag. De zogenaamde marginalen smaken hun privileges. Hun zang en hun feesten, de verhalen en de vluchtige gebeurtenissen, de dagen met zon en regen, alles maakt deel uit van de loop van de tijd en het geheugen van de plaats. Net zoals de mensen die komen en gaan. Tot de dag dat een oogstmachine definitief een einde zal maken aan die continuïteit. Voor Hoffmann zijn de arbeid in de wijngaard en het camerawerk onlosmakelijk met elkaar verbonden. In beide gevallen behelpt men zich naar beste vermogen. Zijn beelden verraden zijn verlangen om de arbeid op film vast te leggen, maar ook het temperament van de mens, en dat levert een galerij van portretten op, uitvergroot door het gebruik van pellicule. De tijd verstrijkt, en het afgelopen jaar verdwijnt, net zoals de pellicule...

02.12 > 21:00
5€ / 3,5€ 6€ / 5€ (soirée / avond)


squelettes/rubrique-3.html
lang: fr
id_rubrique: 1705
prog: 1689
pos: aval