prog: 1579
squelettes/rubrique-3.html

Films

Serge Bourguignon, 1962, FR, 35mm, vo fr , 110'

C’est le début des années 60 et Serge Bourguignon propose un film bien éloigné de la Nouvelle vague, alors envahissante dans le cinéma français. Des cadres posés, un noir et blanc soigné, un film très écrit, des personnages de bonne volonté. Le personnage germano-français nommé Pierre (joué par Hardy Krüger, le capitaine Potzdorf de "Barry Lyndon"), revient de la guerre du Vietnam où il a tué une petite fille par accident, alors qu’il était pilote d’avion. Amnésique, il erre dans Ville d’Avray, petite ville moyenâgeuse près de Paris, chère à Boris Vian. Quand il n’est pas chez son amie, on peut le trouver chez un sculpteur aux idées libérales qui l’aide à se reconstruire, ou à la gare où il observe les voyageurs. C’est là qu’il rencontre une petite fille que son père abandonne dans un orphelinat catholique. Ces deux êtres perdus se lient d’amitié et entretiennent une relation dominicale ambiguë qui ne tarde pas à choquer la population locale. Une ambiance féérique et angoissante, des expérimentations audacieuses, pour un mélo français étonnant et bien mené accompagné par la musique de Maurice Jarre ; quelque part entre Franju, Erice et King Kong. Des dimanches dont on se souvient.

13.01 > 20:00 + 28.01 > 21:00
5€ / 3,5€


Serge Bourguignon, 1962, FR, 35mm, vo fr , 110'

Begin jaren 60 presenteert Serge Bourguignon een film die zich ver houdt van de toen erg in zwang zijnde Nouvelle vague in de Franse cinema. Ingetogen kaders, verzorgd zwart-wit, een film in schrijfstijl en personages van goeie wil. De Duits-Franse piloot Pierre (gespeeld door Hardy Krüger ofte kapitein Potzdorf uit "Barry Lyndon") komt terug van Vietnam waar hij per ongeluk een klein meisje heeft gedood met zijn vliegtuig. Beroofd van zijn geheugen dwaalt hij rond in Ville d’Avray, een klein middeleeuws aandoend stadje nabij Parijs, geliefd door Boris Vian. Wanneer hij niet bij zijn vriendin is, vinden we hem bij een beeldhouwer die er liberale ideeën op nahoudt en die Pierre helpt zichzelf te reconstrueren. Of aan het station waar hij de reizigers observeert. Daar ontmoet hij een meisje dat door haar vader in een katholiek weeshuis werd achtergelaten. Tussen deze twee verloren zielen ontstaat een hechte vriendschap, maar hun ambigue zondagsrelatie stuit al snel tegen de borst van de plaatselijke bevolking. De sprookjesachtige maar tegelijk beangstigende sfeer, de gewaagde experimenten en de muziek van Maurice Jarre maken van deze verrassende Franse melo een kruising tussen Franju, Erice en King Kong... Zondagen om niet te vergeten.

13.01 > 20:00 + 28.01 > 21:00
5€ / 3,5€


Les fainéants de la vallée fertile

Oi tembelides tis eforis koiladas

Nikos Panayotopoulos, 1978, GR, 35mm, vo st fr, 118'

À la mort de son aïeul, un homme hérite avec ses trois fils d’une maison de vacances familiale, perdue dans la campagne grecque. Ils décident de s’y installer pour y mener l’existence la plus tranquille qui soit et y cultiver la paresse et la fainéantise.
Dans cette magnifique grande maison, la vie tourne au ralenti et les quatre hommes passent leur temps à dormir. Le moindre effort est considéré comme un déshonneur familial. Quand l’un des frères décide de se marier, il rencontre le refus de sa famille, considérant qu’une femme viendrait rompre leur tranquilité. Quand le plus jeune des frères veut quitter la maison pour travailler, il a le droit à la même obstination familiale : hors de question pour eux qu’il quitte les lieux et sa tranquilité. La bonne à tout faire, incluse dans l’héritage, s’occupe de tout, des tâches ménagères aux volontés sexuelles de ces fainéants.
Le silence et le tic-tac des horloges résonnent tout au long du film, suivant les personnages au bout de l’ennui. Fable évidente et subtile, ce très beau film met en lumière l’état de nos sociétés occidentales productivistes et tellement pressées.

13.01 > 22:00 + 20.01 > 20:00
5€ / 3,5€


Les fainéants de la vallée fertile

Oi tembelides tis eforis koiladas

Nikos Panayotopoulos, 1978, GR, 35mm, vo st fr, 118'

Bij de dood van zijn grootvader erven een man en zijn drie zonen een afgelegen familiaal vakantiehuis op het Griekse platteland. Zij besluiten om er zich te vestigen en er een allerrustigst leven te leiden door zich volledig over te geven aan luiheid en niksdoenerij. In dat prachtige, enorme huis trekt het leven traag voorbij ; de vier mannen brengen hun tijd door met slapen. De minste inspanning wordt beschouwd als een daad van familiale oneer. Wanneer één van de broers besluit om te trouwen, stuit hij op verzet van zijn familie die vindt dat een vrouw enkel de rust zal komen verstoren. Hetzelfde verbeten verzet valt de jongste broer te beurt, wanneer hij het huis wil verlaten om te gaan werken. Geen sprake van dat hij huis en rust zou achterlaten ! De huismeid die met de erfenis was meegekomen doet letterlijk alles voor die luilakken, van huishoudelijke tot seksuele taken. De stilte en het tikken van de klokken weerklinken de hele film door, de personages begeleidend tot in het uiterste van de verveling. Deze vanzelfsprekende, subtiele fabel is vooral een mooie film die onze gehaaste, op productie gerichte westerse beschaving op de korrel neemt.

13.01 > 22:00 + 20.01 > 20:00
5€ / 3,5€


Matt Porterfield, 2006, US, 16mm, vo st fr, 65'

On retrouve beaucoup de "Putty Hill" dans "Hamilton", le premier film de Matt Porterfield. Dans l’un comme dans l’autre, il choisit pour titre le nom d’un quartier déshérité de la banlieue nord de Baltimore, sa ville natale. Porterfield filme ce qui lui est familier, ses deux longs métrages sentent le vécu et respirent l’authenticité. Si "Putty Hill" introduisait une dimension fictionnelle dans un documentaire (ou l’inverse), "Hamilton" tient de la pure fiction, même si on soupçonne les acteurs amateurs d’avoir des vies proches de celles qu’ils incarnent à l’écran. On suit Lena et Joe le temps d’un paisible week-end d’été. À peine sortis de l’adolescence, ils viennent d’avoir un bébé et doivent faire face à leurs responsabilités. Comme dans "Putty Hill", l’action fondatrice est déjà passée quand le film commence. On est de retour dans la normalité, dans le quotidien qui fait suite à un événement (une mort, une naissance). Plutôt que de raconter une histoire, le film fait vivre un moment, une situation, des personnages. Porterfield filme avec soin et prend le temps de faire ressortir beaucoup d’émotions de ses images et de ses ambiances sonores. Peu de choses sont exprimées ouvertement, il y a d’ailleurs très peu de dialogues, pourtant "Hamilton" est très touchant. On sent dès ce premier film que Porterfield est un réalisateur à suivre et on attend avec impatience son prochain, "I Used to be Darker", en 2012.

14.01 > 19:00 + 17.02 > 22:00
5€ / 3,5€


Matt Porterfield, 2006, US, 16mm, vo st fr, 65'

Je vindt veel ’Putty Hill’ terug in ’Hamilton’, de eerste film van Matt Porterfield. In beide films dient de naam van een arme buurt in de noordelijke buitenwijken van zijn geboortestad Baltimore als titel. Porterfield filmt wat hem bekend is, zijn twee langspeelfilms ademen authenticiteit. Maar terwijl "Putty Hill" een fictionele dimensie introduceerde in de documentaire (of vice versa), blijft "Hamilton" in pure fictiestijl, ook al mogen we de acteurs ervan verdenken dat hun echte levens zeer verwant zijn aan deze die zij voor de camera neerzetten. We volgen Lena en Joe gedurende een rustig zomerweekend. Nauwelijks de adolescentie voorbij moeten zij al de verantwoordelijkheid dragen over een baby. Zoals in "Putty Hill" ligt de oorsprong van de gebeurtenissen vóór het begin van de film. Wij bevinden ons op de terugweg naar het normale leven, naar het dagelijks bestaan dat volgt op een bijzondere gebeurtenis (een overlijden, een geboorte). Eerder dan een verhaal te vertellen, geeft de film gestalte aan een moment, een situatie, personages. Porterfield filmt met zorg en neemt volop de tijd om een maximum aan emoties te halen uit beeld en klank. Zeer weinig wordt openlijk gezegd (er is overigens maar weinig dialoog), en toch is "Hamilton" zeer beklijvend. Je voelt van bij deze debuutfilm al dat Porterfield een regisseur is om in de gaten te houden. Wij wachten alvast vol ongeduld op zijn volgende film, "I Used to be Darker", verwacht in 2012.

14.01 > 19:00 + 17.02 > 22:00
5€ / 3,5€


Lemonade Joe

Limonádový Joe aneb Konská opera

Oldrich Lipský, 1964, CZ, 35mm, vo st ang, 99'

Les années 60 sont sans conteste crépusculaires pour le western. Attaqué de toutes parts, dans son propre pays essentiellement où naissent les anti-westerns, revigoré mais désarticulé et ultra violent en Italie, il ne sera pas non plus épargné de l’autre côté du mur. Pro indien pour les Allemands de l’est, il sera burlesque pour la Nouvelle vague tchèque, plus drôle et moins snob que la française...
Oldrich Lipský passe le genre à la moulinette, un peu comme à la manière d’un Vorlicek et des super-héros de "Who Killed Jessie" (projeté pour les 10 ans du Nova...). Utilisation de filtres, dessins sur la pellicule, burlesque appuyé, product placement absurde, ridiculisation de la virilité et du genre, musique détournée, morale douteuse, accélération des scènes d’action, critique de la société marchande, méchants trop méchants, une invention permanente et un rythme effréné participent d’un spectacle total hilarant.
Les personnages, tous stéréotypés, sont poussés au bout leur logique et sont les véhicules internes qui font avancer le film, sans que les parties submergent le tout, dans une dynamique qui bouscule le spectateur consentant et amusé, sortant de la salle les sens à l’envers mais en éveil.

14.01 > 21:00 + 20.01 > 22:00
5€ / 3,5€


Oldrich Lipský, 1964, CZ, 35mm, vo st ang, 99'

De jaren 60 zijn ontegensprekelijk duistere jaren voor de western. Het genre wordt langs alle kanten belaagd, niet in het minst vanuit geboorteland Amerika waar de anti-western oprukt. Gerevitaliseerd, maar tegelijk ontwricht en gewelddadig wordt het in Italië. Ook aan de andere kant van de Muur wordt het genre niet gespaard : de Oost-Duitsers verklaren zich pro-Indiaans en de Tsjechische Nouvelle vague maakt er burleske van, grappiger en minder snobistisch dan die van de Fransen... Oldrich Lipský draait het genre door de gehaktmolen, een beetje zoals Vorlicek en zijn superhelden van "Who killed Jessie" (vertoond voor de tiende verjaardag van Nova). Gebruik van filters en tekeningen op pellicule, doorgedreven burleske, absurde product placement, belachelijk maken van de viriliteit en het genre, afwijkende muziek, een verdorven moraal, versnelde actiescènes, kritiek op de consumptiemaatschappij, door-en-door slechteriken, een permanente heruitvinding en een teugelloos ritme maken er een hilarisch totaalspektakel van. De zéér stereotype personages worden tot aan het uiterste van de logica gedreven ; zij zijn de interne drijfveren van het verhaal zonder dat de onderdelen ervan het geheel verraden, in een dynamiek die de geamuseerde en gewillige toeschouwer van de sokken blaast om hem dan in een staat van ontreddering maar klaarwakker de zaal te laten verlaten.

14.01 > 21:00 + 20.01 > 22:00
5€ / 3,5€


Eight Deadly Shots

Kahdeksan surmanluotia / Les huit balles meurtrières

Mikko Niskanen, 1972, FI, 35mm, vo st fr, 145'

Considéré comme l’un des fleurons du cinéma finlandais, ce film est pourtant très peu connu à l’étranger. "Les huit balles meurtrières" est à la base un téléfilm en quatre parties, d’une durée totale de plus de cinq heures et jamais traduit. La version que nous présentons en est un habile condensé de deux heures et demie fait pour le cinéma et est la seule qui ait été présentée, en de rares occasions, en dehors des frontières finlandaises.
Ce film-fresque s’inspire d’un fait divers (un paysan tue quatre policiers venus l’arrêter) et dépeint la vie dure et tragique d’une famille rurale qui arrive difficilement à survivre. Bien qu’il s’agisse d’une fiction, Mikko Niskanen a construit son film et ses personnages sur base des entretiens qu’il a eu avec l’homme en question en prison. Le réalisateur incarne lui-même le rôle principal et réussi à transmettre, par son jeu et par sa manière de filmer, toute la profondeur du personnage. Il livre avec empathie le portrait nuancé d’un homme à bout, face à une société qui ne lui offre rien. Plongé dans la misère, les dettes, les frustrations, la violence, il trouve un peu de ressort dans sa distillerie clandestine qui lui fourni un petit revenu et de quoi satisfaire sa consommation personnelle, mais aussi un moyen d’affronter, au moins symboliquement, le système qui l’écrase.

22.01 > 21:00 + 05.02 > 17:00
5€ / 3,5€


Eight Deadly Shots

Kahdeksan surmanluotia

Mikko Niskanen, 1972, FI, 35mm, vo st fr, 145'

Beschouwd als een kroonjuweel van de Finse cinema, is deze film nochtans vrij onbekend gebleven in het buitenland. "Eight Deadly Shots" is eigenlijk een vierdelige televisiefilm met een totale duur van vijf uur, en werd nooit vertaald. De versie die wij presenteren is in een handig cinemaformaat van 2,5 uur. Het is ook de enige versie die bij zeldzame gelegenheden in het buitenland werd vertoond. Deze fresco is geïnspireerd op een ware gebeurtenis (een boer doodt de 4 agenten die hem komen arresteren) en beschrijft het harde en tragische leven van een plattelandsfamilie die met moeite de eindjes aan elkaar geknoopt krijgt. De film is fictie, maar Mikko Niskanen heeft verhaal en personages geconstrueerd uit gesprekken met de dader tijdens diens gevangenschap. De regisseur neemt ook de hoofdrol voor zijn rekening en slaagt er in om, via zijn spel en manier van filmen, de diepte van het personage passend weer te geven. Hij portretteert op empathische en genuanceerde wijze een man die op het randje staat, het gelaat gericht naar een maatschappij die hem niets te bieden heeft. Ondergedompeld in miserie, schulden, frustratie en geweld vindt hij een beetje troost in zijn clandestiene stokerij die hem van een klein inkomen voorziet en zijn persoonlijke consumptie dekt, maar die hem daarnaast ook in staat stelt om - tenminste symbolisch - het systeem te trotseren dat hem dreigt te verpletteren.

22.01 > 21:00 + 05.02 > 17:00
5€ / 3,5€


Der Rechte Weg

The Right Way

Peter Fischli & David Weiss, 1983, CH, 16mm, vo st fr, 55'

Artistes zurichois, Fischli & Weiss travaillent en duo depuis 1979 et créent une œuvre protéiforme basée sur le mécanisme du lieu commun. Dès les années 80, ils vont s’intéresser au cinéma et à la vidéo. "Der Rechte Weg" est leur deuxième film. Ils y jouent les rôles principaux : celui d’un rat fainéant et celui d’un ours bluffeur, deux animaux de même taille, dotés de la parole et qui vont entreprendre ensemble un voyage initiatique, une errance à travers les Alpes suisses. Au fil de ce périple guidé par leur seul instinct, ils vont traverser une série d’épreuves, de sentiments et d’émotions allant de la solidarité à la trahison, de l’amitié à la vengeance, de la puissance à la compassion, du crime au châtiment... S’amusant à brouiller nos repères, Fischli & Weiss s’attaquent ainsi avec philosophie et dérision à notre vie quotidienne, nos tabous et nos valeurs.

+ Der Lauf der Dinge [The Way Things Go]

Peter Fischli & David Weiss, 1987, CH, 16mm, sans dial, , 30'

Une installation d’une trentaine de mètres dans un dépôt, un plan séquence de 30 minutes filmant une suite de réactions en chaîne d’eau, de feu, de gravité et de chimie. Un sabordage de l’autoritarisme technologique !

27.01 > 22:00 + 10.02 > 20:00
5€ / 3,5€


Der Rechte Weg

The Right Way

Peter Fischli & David Weiss, 1983, CH, 16mm, vo st fr, 55'

Fischli & Weiss zijn artiesten uit Zürich die sinds 1979 samenwerken aan een veelzijdig oeuvre dat gebaseerd is op het mechanisme van de gemeenplaats. Vanaf de jaren 80 interesseren ze zich ook voor cinema en video. "Der Rechte Weg" is hun tweede film. Ze nemen zelf de hoofdrollen voor hun rekening : die van een luie rat en een bluffende beer, twee sprekende dieren van dezelfde grootte die samen een reis ondernemen doorheen de Zwitserse Alpen. Gedurende deze omzwervingen waarin zij hun instinct volgen, worden zij geconfronteerd met een rits beproevingen, gevoelens en emoties, gaande van solidariteit tot verraad, van vriendschap tot wraak, van macht tot medeleven, van misdaad tot straf... Door te dollen met onze maatstaven, vallen Fischli & Weiss op filosofische en lachwekkende wijze ons dagelijks leven, onze taboes en onze waarden aan.

+ Der Lauf der Dinge [The Way Things Go]

Peter Fischli & David Weiss, 1987, CH, 16mm, sans dial, , 30'

Een 30 meter lange installatie in een depot en een sequentieplan van 30 minuten waarin een kettingreactie van water, vuur, zwaartekracht en chemie gefilmd wordt. Het technologisch autoritarisme tot zinken gebracht !

27.01 > 22:00 + 10.02 > 20:00
5€ / 3,5€


Derailroaded

Inside the mind of Wild Man Fischer

Josh Rubin, 2005, US, video, vo , 86'

"In the year of 1962, they threw me out of school". Wild Man Fischer nous a tristement quitté cette année, un peu avant l’été. Moins médiatique que Steve Jobs, il a pourtant changé la vie de ceux qui ont eu la chance d’entendre son incroyable musique. Sa formidable énergie, son "peps", qu’il communique à travers ses chansons improvisées a cappella qui semblent lui échapper, vient en grande partie de ses maladies. Il était maniaco-dépressif, paranoïaque et schizophrène. Mal perçu par sa famille, pris en charge de manière très chaotique dans un environnement austère et ignorant de la Californie 60’s, il trouve dans le mouvement freaks de 1968 ce qu’il croit être une caisse de résonance adéquate. Frank Zappa le découvre, lui produit un improbable double album avant de se brouiller avec lui : "Wild Man is really wild...".
Ce film récent nous fait découvrir le parcours de cet homme hors norme, cet "outsider", rockstar avortée qui connut une seconde carrière avec "Go to Rhino Records" qui lança le label et en collaboration avec Barnes & Barnes, créateurs du mythique "Fish Heads". Josh Rubin a rencontré des proches de Larry "Wild Man" Fischer, des célébrités comme Dr Demento, Weird Al Yankovic, etc., pour présenter ce portrait parfois dérangeant mais rempli de moments fabuleux en présence d’un chanteur unique. "Come on let’s merry go, merry go, merry go round, pouuu pouuu pouuu !!"

28.01 > 19:00 + 05.02 > 21:00
5€ / 3,5€


Derailroaded

Inside the mind of Wild Man Fischer

Josh Rubin, 2005, US, video, vo , 86'

Wild Man Fischer verliet ons net voor de zomer van 2011. Hoewel hij zeker het leven veranderde van allen die het geluk hadden om naar zijn ongelooflijke muziek te luisteren, veroorzaakte zijn dood veel minder deining dan die van pakweg Steve Jobs. Zijn ongelooflijke energie tijdens geïmproviseerde a capella liederen was één van de gevolgen van zijn psychische aandoeningen. Fischer was manisch-depressief, paranoïde en schizofreen. Hij kampte al op jonge leeftijd met zware mentale problemen en werd daardoor verstoten door zijn eigen familie. Nadat hij uit het ziekenhuis ontslagen werd, zwierf hij in de jaren ’60 door Los Angeles, waar hij vreemde, zelfgeschreven liedjes op straat zong. Hij sloot zich aan bij de Freak-beweging en werd in 1965 ontdekt door Frank Zappa, die in 1968 samen met Fischer het dubbelalbum “An Evening With Wild Man Fischer“ produceerde. Maar ze kregen ruzie. Zappa besloot dat Wild Man “really wild” is. In 2005 verscheen “Derailroaded“. Deze film laat ons de levensloop van deze ‘outsider’ kennen, een man die buiten elke categorie valt, een afgeknapte rockster. Fischer probeerde nog een tweede carrière aan te vatten met ‘Go to Rhino Records’, een label dat hij lanceerde in samenwerking met Barnes & Barnes, de mythische uitvinders van “Fish Heads”.
Regisseur Josh Rubin ontmoette de intimi van Larry “Wild Man” Fischer, waaronder beroemdheden als Dr Demento en Weird Al Yankovic. Het werd een portret dat bij momenten confronterend is, maar dat eveneens wonderbaarlijke scenes met deze unieke zanger bevat. “Come on let’s merry go, merry go, merry go round, pouuu pouuu pouuu !!”

28.01 > 19:00 + 05.02 > 21:00
5€ / 3,5€


Tongues Untied

Langues déliées

Marlon Riggs, 1989, US, video, vo st fr, 55'

"Des hommes noirs aimant des hommes est l’acte révolutionnaire, est-il dit dans ce chef-d’oeuvre réalisé en 1990 par le cinéaste, poète, et activiste afro-américain Marlon Riggs, mort du sida en 1994, et figure phare du new black queer cinema. Il y est question de l’appartenance à l’identité noire et à l’identité gaie et de la difficulté de se représenter dans une expérience qui est pensée comme contradictoire. "J’étais un homme invisible, je n’avais ni ombre, ni substance, ni place, ni histoire, ni reflet". Dans ce film à la beauté chorale et incantatoire, variation sur le thème du silence et de l’agir, les personnages se trouvent tous exilés d’eux-mêmes. Les récits qui s’entrecroisent, entremêlés à des poèmes d’Essex Hemphill, Steve Langley, Alan Miller, des chansons de Nina Simone ou de Roberta Flack, de performances rap issues des subcultures des ballrooms et du voguing, s’affranchissent du mutisme, tissant une communauté d’expérience et une communauté d’action" (Kantuta Quiros & Aliocha Imhoff, Le peuple qui manque).
Réalisé pour la télévision, "Tongues Untied" a déclenché à l’époque de sa diffusion l’hystérie des gardiens de l’ordre moral américain, qui y ont vu un film "pornographique" et ont déployé une énergie sans limite pour le déprogrammer d’une série de chaînes.

04.02 > 19:00 + 19.02 > 19:00
3,5€ / 2,5€


Marlon Riggs, 1989, US, video, vo st fr, 55'

“Zwarte mannen die van mannen houden, is een revolutionaire daad”, beweert regisseur Marlon Riggs in dit meesterwerk uit 1990. Marlon Riggs was cineast, dichter, Afro-Amerikaanse activist en leidend figuur van de new black queer cinema. Hij stierf aan aids in 1994. De film gaat over de moeilijke en paradoxale ervaring om de zwarte identiteit met die van een homoseksuele identiteit te combineren. “Ik was een onzichtbare man ; ik had geen schaduw, substantie, plaats, geschiedenis, noch weerspiegeling.” Deze bezwerend mooie film, een versmelting van documentaire met fictie, gaat over verstomming, daden en ballingschap. De levensverhalen die elkaar kruisen worden doorvlochten met gedichten van Essex Hemphill, Steve Langley, Alan Miller, met muziek van Nina Simone en van Roberta Flack, en met rap performances die voortkomen uit de subculturen van de ballrooms en voguing. “Deze verhalen gaan voorbij de stilte en geven ons een beeld van een gemeenschap vol van ervaringen en van daden" (Kantuta Quiros & Aliocha Imhoff, Le peuple qui manque). "Tongues Untied" is een televisiefilm die bij zijn eerste uitzending een storm van protest veroorzaakte bij de bewakers van de Amerikaanse morele orde. Ze zagen er een “pornografische" film in en deden er alles aan om hem van de televisiezenders weg te krijgen.

04.02 > 19:00 + 19.02 > 19:00
3,5€ / 2,5€


Un programme de courts métrages inventifs et décalés, autrement dit expérimentaux, tournés en super 8 par deux cinéastes allemands... qui seront avec nous pour cette séance exceptionnelle !

7 films courts de Hans-Robert Franz (1994 - 2005)

Films fabriqués quasi entièrement dans la caméra, image par image, faisant référence et hommage aux films de Paul Sharits. Pour chacun de ces films, Hans-Robert Franz invente un système arithmétique pour définir la suite des photogrammes et un dispositif technique qui lui permet de la réaliser. Il filme des images soit fabriqués par lui même (photos, dessins, peinture, pochoirs), soit trouvées ou collectionnées (photos de journaux, publicité, films pornos domestiques). Le son consiste en des enregistrements maintes fois superposés et se structure de manière à reprendre le rythme des images.

+ Zurückweisung der absurden Behauptungen der sowjetrevisionistischen Sozialimperialisten [Rejet des hypothèses absurdes du social-impérialisme révisionniste soviétique]

Hans-Robert Franz, 1994, DE, super8 > video, sans dial, , 6'

+ Zeitungspatrouille [Patrouille journalistique]

Hans-Robert Franz, 1994, DE, super8 > video, sans dial, , 3'

+ Versuch über die binomischen Formeln [Essai sur les égalités remarquables]

Hans-Robert Franz, 1996, DE, super8 > video, sans dial, , 2'

+ Der lange Weg zum kleinen Ort [Le long chemin au petit lieu]

Hans-Robert Franz, 1996, DE, super8 > video, sans dial, , 2'

+ Ruckruck [Hisse-hisse]

Hans-Robert Franz, 1999, DE, super8 > video, sans dial, , 2'

+ Das waren die Siebziger [C’étaient les années 70]

Hans-Robert Franz, 2000, DE, super8 > video, sans dial, , 3'

+ Worum es geht [De quoi il s’agit]

Hans-Robert Franz, 2005, DE, super8 > video, sans dial, , 3'

6 films courts de Peter Hoffmann & Co (1992-1996)

Tous ces petits films, dont la plupart sont co-réalisés, marquent une époque de recherche très basique (de cinéma et d’environnement) : l’animation (la caméra comme mécanisme compteur), le champ/contre-champ (se filmer réciproquement), le travelling, les fondus (l’éphémère), le plan long (la question du budget), l’expérimentation documentaire (la question du hasard).

+ Alle Autos der Nordstadt [Toutes les voitures du quartier nord]

Peter Hoffmann, 1992, DE, super8, vt de , 4'

+ Ohrenklingen [Sonnerie d’oreilles]

Peter Hoffmann & Irena Oelerich, 1992, DE, super8, sans dial, , 3'

+ Ein Platz für Biere – Das Bier in mir [Une place pour la bière – la bière en moi]

Peter Hoffmann & Hans-Robert Franz, 1992, DE, super8, sans dial, , 3'

+ Rendezvous [Rendez-vous]

Peter Hoffmann & Hans-Robert Franz, 1994, DE, super8, sans dial, , 3'

+ Erich Honecker, Staatsratsvorsitzender der DDR und Generalsekretär des ZK der SED [Erich Honecker, Président du Conseil d’État de la RDA et Secrétaire Général du Comité Central du Parti Socialiste Unifié]

Peter Hoffmann, 1994, DE, super8, sans dial, , 7'

+ Musik Pausen Film [Film musique pause]

Peter Hoffmann & Rolf Diederich, 1996, DE, super8, vt de , 7'

En présence de Hans-Robert Franz et Peter Hoffmann.

04.02 > 20:00
5€ / 3,5€


Een programma van inventieve en experimentele kortfilms, gedraaid op super8-film door twee Duitse filmmakers die zelf aanwezig zijn bij deze bijzondere voorstelling.

7 korte films van Hans-Robert Franz (1994 - 2005)

Films die vrijwel geheel in de camera gemaakt werden, frame voor frame, met verwijzingen naar de films van Paul Sharits als eerbetoon. Voor elk van deze films bedacht Hans-Robert Franz een rekenkundig systeem voor de opeenvolging van fotogrammen, en een technisch apparaat om dit te bereiken. Hij filmt dingen die hij zelf maakt (foto’s, tekeningen, schilderijen, stencils), vond of verzamelde (krantenfoto’s, reclame, huisporno). De geluidsopnames bestaan uit opeengestapelde lagen en structureren zich op het tempo van de beelden.

+ Zurückweisung der absurden Behauptungen der sowjetrevisionistischen Sozialimperialisten [Verwerping van de absurde claims van het revisionistische Sovjet sociaal-imperialisme]

Hans-Robert Franz, 1994, DE, super8 > video, sans dial, , 6'

+ Zeitungspatrouille [Krantenpatrouille]

Hans-Robert Franz, 1994, DE, super8 > video, sans dial, , 3'

+ Versuch über die binomischen Formeln [Essay over de binomiale formules]

Hans-Robert Franz, 1996, DE, super8 > video, sans dial, , 2'

+ Der lange Weg zum kleinen Ort [De lange weg naar het dorp]

Hans-Robert Franz, 1996, DE, super8 > video, sans dial, , 2'

+ Ruckruck [Hop hop]

Hans-Robert Franz, 1999, DE, super8 > video, sans dial, , 2'

+ Das waren die Siebziger [Dat waren de jaren 70]

Hans-Robert Franz, 2000, DE, super8 > video, sans dial, , 3'

+ Worum es geht [Waarover gaat het]

Hans-Robert Franz, 2005, DE, super8 > video, sans dial, , 3'

6 korte films van Peter Hoffmann & Co (1992-1996)

Al deze filmpjes, waarvan de meesten met anderen gemaakt werden, zijn een onderzoek (film en omgeving) : animatie (de camera als teller-mechanisme), beeld/tegenbeeld (elkaar filmen), travellings, fade-in en fade-out (het voorbijgaande), lange sequentieplannen (het budget), documentaire experiment (het toeval).

+ Alle Autos der Nordstadt [Alle auto’s van de Noordwijk]

Peter Hoffmann, 1992, DE, super8, vt de , 4'

+ Ohrenklingen [Oorsuizen]

Peter Hoffmann & Irena Oelerich, 1992, DE, super8, sans dial, , 3'

+ Ein Platz für Biere – Das Bier in mir [Een plaats voor bier – het bier in mij]

Peter Hoffmann & Hans-Robert Franz, 1992, DE, super8, sans dial, , 3'

+ Rendezvous [Rendez-vous]

Peter Hoffmann & Hans-Robert Franz, 1994, DE, super8, sans dial, , 3'

+ Erich Honecker, Staatsratsvorsitzender der DDR und Generalsekretär des ZK der SED [Erich Honecker, voorzitter van de Raad van State van de DDR en algemeen secretaris van het Centraal Comité van de SED]

Peter Hoffmann, 1994, DE, super8, sans dial, , 7'

+ Musik Pausen Film [Muziek pauze film]

Peter Hoffmann & Rolf Diederich, 1996, DE, super8, vt de , 7'

In aanwezigheid van Hans-Robert Franz en Peter Hoffmann.

04.02 > 20:00
5€ / 3,5€


Pierre Carles & Philippe Lespinasse, 2012, FR, video, vo fr , 91'

Il y a le gentil et le méchant, Philippe Lespinasse et Pierre Carles ("Pas vu pas pris", "Volem rien foutre al païs"...), dans un tandem qui n’est pas toujours pacifique, entre "Easy Rider" (sans moto), "Delivrance" (sans violence), "Strip Tease" (sans Belgique) et... "Ushuaïa" (sans Nicolas Hulot). Nos deux pieds nickelés s’entendent comme larrons en foire, canotant sur les étangs entre Port-la-Nouvelle et Gruissan, en quête de petits métiers, de pêcheurs, chasseurs, et bidouilleurs. Croisant des personnages hauts en couleur, parfois même un peu à la limite, ils s’interrogent sur eux-mêmes et sur les limites de leur voyeurisme. S’ils ne perçoivent pas toujours les insuffisances de leur tournage, Roger Ikhlef, le chef-monteur, s’en occupe. Débarquant "à la grenade" dans le film, il prend un malin plaisir à en souligner les défauts et met tout le monde d’accord. Au fil de toutes ces rencontres, un monde se dessine, au bord du grand monde, plein de bruit et de fureur. Bricolé, bizarre, autosuffisant, et pas près de renoncer à ses espaces et à ses ressources, cet univers a bien du charme. Dans le fond, un lieu où les deux cinéastes songent peut-être à se réfugier en cas de fin du monde...

En présence de Pierre Carles.

09.02 > 20:00
5€ / 3,5€


Pierre Carles & Philippe Lespinasse, 2012, FR, video, vo fr , 91'

Philippe Lespinasse en Pierre Carles (van hen vertoonden we al "Pas vu pas pris", "Volem rien foutre al païs"...) zijn als ’good cop bad cop’ : een tadem die niet altijd even vredelievend is. Ergens tussen "Easy Rider" (zonder moto), John Boormans "Deliverance" (zonder geweld), "Strip Tease" (zonder Belgie) en de Franse ecologische Tv-reeks "Ushuaïa" (zonder Nicolas Hulot).
Onze twee koppigaards, twee handen op een buik, bevaren de waterlopen tussen Port-la-Nouvelle en Gruissan, op zoek naar kleine beroepen, vissers, jagers, en plantrekkers. Ze komen de vreemdste snuiters tegen, die er soms net een beetje over zijn – zodat ons duo zich vragen begint te stellen over zichzelf en de grenzen van hun voyeurisme. Als ze zelf de tekortkomingen van hun opnames niet zien, dan wijst Roger Ikhlef, die de montage doet, er hen wel op. Als een olifant in een porseleinen kast schept hij er een duivels genoegen in om hun fouten in de verf te zetten. Doorheen al deze ontmoetingen tekent zich een apart wereldje af, aan de rand van de grote wereld, vol bezigheden. Dit wereldje bevolkt door zelfvoorzienende plantrekkers die niet bereid zijn om afstand ten nemen van hun ruimte en hun bestaansmiddelen, bezit een geheel eigen charme. Misschien is het daar wel waar onze twee filmmakers naar toe willen trekken wanneer het einde van de wereld in zicht komt.

In aanwezigheid van Pierre Carles.

09.02 > 20:00
5€ / 3,5€


Masaaki Yuasa, 2004, JP, vo st fr & ang, 103'

Nishi, jeune mangaka d’Osaka, sent que sa lâcheté va lui faire perdre son amour d’enfance, la belle Myon. Il faudra qu’un infâme yakusa l’envoie visiter Dieu pour que Nishi réalise qu’il n’a qu’une vie… Tiré d’un manga éponyme culte, et animé par le Studio 4°C - dont le fameux "Tekkonkinstreet" fût projeté au PleinOPENair 2008 -, "Mind Game" connut un succès festivalier fulgurant, mais paradoxalement aucune distribution en salle hors Japon ! Doté d’une bande son explosive et d’un graphisme époustouflant, le film contient plusieurs techniques d’animation qui s’entrechoquent, embarquant le spectateur dans un délire visuel halluciné où les trouvailles abondent, au point qu’un temps tout paraisse décousu. L’humour désopilant y est omniprésent, laissant néanmoins la place à des passages de pure poésie, sans omettre le développement de personnages complexes et attachants. Les emprunts populaires tels la baleine de Pinocchio ou le vieux Robinson Crusoé finissent par ajouter une aura mythologique à cette oeuvre singulière, hors norme. Et de comprendre la formule de l’animateur Bill Plympton, pour qui "Mind Game" est "le Citizen Kane de l’animation".

11.02 > 19:00 + 19.02 > 21:00
5€ / 3,5€


Masaaki Yuasa, 2004, JP, vo st fr & ang, 103'

Nishi, een jonge manga-tekenaar uit Osaka, vreest dat zijn lafheid hem duur zal komen te staan. Zijn mooie jeugdliefde Myon zou er wel eens vandoor kunnen gaan. Wanneer een gemeen bendelid van de Yakuza hem op bezoek naar God stuurt, begrijpt Nishi dat hij maar één leven heeft. Gebaseerd op de gelijknamige cultmanga, en geanimeerd door Studio 4°C – die ook instond voor het magistrale "Tekkonkinstreet" dat we vertoonden op PleinOPENair 2008 – kende "Mind Game" een enorm succes op allerlei festivals. Paradoxaal genoeg kende de film buiten Japan geen zaalrelease.
Behalve een explosieve soundtrack en een verbazingwekkende vormgeving, bevat de film een mengeling van animatietechnieken die de toeschouwer meevoert naar een hallucinant visueel spektakel vol originele vondsten. De stormachtige humor is alom aanwezig, maar er is ook plaats voor momenten van pure poëzie, zonder de ontwikkeling van de complexe personages te vergeten die beroep doen op het inlevingsvermogen van de kijker. De ontleningen aan sprookjes, zoals de walvis van Pinokkio en Robinson Crusoe, voegen een mythologisch aura toe aan het verhaal van dit bijzondere werk. Kom kijken en begrijp waarom de Amerikaanse animatiefilmer Bill Plympton deze film de “Citizen Kane van de animatie" noemde.

11.02 > 19:00 + 19.02 > 21:00
5€ / 3,5€


Windschaduw

L’ombre du vent / Windshade

Frans van de Staak, 1986, NL, 16mm, vo nl st fr, 71'

Au Nova, nous ignorions tout de Frans van de Staak, jusqu’à ce quinzième anniversaire qui fut l’occasion pour l’un de nos spectateurs d’attirer notre attention sur l’œuvre de ce fils de cordonnier d’Amsterdam devenu cinéaste sans concession... De fait, dix ans après sa disparition et malgré la reconnaissance de ses pairs (Jean-Marie Straub le considérait par exemple comme "le seul héritier de Dziga Vertov"), Frans van de Staak reste largement méconnu. Voici une première occasion de découvrir sa filmographie (une petite trentaine de films à son actif) avec "L’ombre du vent", que notre spectateur se souvient avoir vu "à une époque où je ne pouvais pas, où je n’étais pas encore capable d’apprécier certains films".
"L’ombre du vent" a été réalisé selon la "méthode du domino" : chaque scène, à l’exception de la première, a été créée après le tournage de la précédente. Le scénario a été écrit au terme d’un an de tournage... Le cinéaste Johan van der Keuken a écrit à propos de ce film : "Je ne peux pas l’expliquer, mais dans ses moments les plus forts, Frans van de Staak est pour moi l’un des cinéastes qui s’approchent le plus de l’essence du cinéma. Non qu’il soit le plus doué ou le plus grand (qui peut en décider ?), mais seulement ceci : il s’en approche au plus près" (Johan van der Keuken dans "Skrien", 1986).

11.02 > 21:00 + 17.02 > 20:00
5€ / 3,5€


Frans van de Staak, 1986, NL, 16mm, vo nl st fr, 71'

Eerlijk gezegd, in Nova kenden we het werk van Frans van de Staak niet tot onze oproep voor onze vijftiende verjaardag. Een toeschouwer vestigde onze aandacht op het werk van deze schoenmakerszoon uit Amsterdam die een compromisloze cineast werd. Tien jaar na zijn overlijden, en ondanks erkenning van zijn collega’s (Jean-Marie Straub beschouwde hem als "de enige erfgenaam van Dziga Vertov"), blijft Frans van de Staak voor velen onder ons een illustere onbekende. Hier is dus een unieke gelegenheid om dat goed te maken. We vertonen één werk uit zijn omvangrijke filmografie – de man maakte meer dan dertig films. Onze attente toeschouwer zag Windschaduw “in een periode waarin ik niet kon, of nog niet in staat was om bepaalde films te appreciëren”.
Windschaduw werd gerealiseerd volgens de “dominomethode” : elke scene, op de eerste na, werd opeenvolgend gecreëerd na het draaien van de voorgaande. Het scenario werd geschreven na een draaiperiode van een jaar... De beroemde cineast Johan van der Keuken schreef naar aanleiding van "Windschaduw" in het tijdschrift Skrien (1986) dat Frans van de Staak een van die cineasten is die het best de essentie van cinema benadert. Niet omdat hij de grootste zou zijn, want niemand kan dat beslissen, maar wel omdat hij het dichtst in de buurt komt.

11.02 > 21:00 + 17.02 > 20:00
5€ / 3,5€


Au fil de sa carrière, Joël Séria nous a offert une vision iconoclaste de la société. De l’univers étouffant d’un pensionnat pour jeunes filles ("Mais ne nous délivrez pas du mal", montré en 2007 au Nova), à la rencontre improbable d’un beauf de province et d’un macro sur la tangente ("Les deux crocodiles"), Séria n’a eu de cesse de nous dépeindre une France profonde à coups de couleurs criardes, telles celles utilisées par le peintre-colporteur de parapluies des "Galettes de Pont-Aven", son plus grand succès. Et puis, il y a Jeanne Goupil, sa femme dans la vie et son icône féminine dans ses films où l’innocence est en question. Sans oublier la marque de fabrique du réalisateur : ses répliques truculentes portées au rang de culte par son acteur fétiche, Jean-Pierre Marielle. Et quand, dans "Les galettes", ce dernier profère avec amour à une Andréa Ferréol extasiée, "tu sens la pisse, toi, pas l’eau bénite", on y croit ! L’art du contre-pied transformant des séries B en petites merveilles, c’est bien là le principal talent de ce septuagénaire toujours actif, dont deux films représentatifs vous sont présentés ce soir en sa compagnie, et celle de sa concubine.

En présence de Joël Séria et Jeanne Goupil

www.joel-seria.fr

7,5€ / 6€ (soirée / avond)


Gedurende zijn carrière gaf Joël Seria blijk van een iconoclastische visie op de maatschappij. Van de verstikkende wereld van een meisjespensionaat ("Mais ne nous délivrez pas du mal", in Nova vertoond in 2007) tot de onwaarschijnlijke ontmoeting tussen een kleinstedelijke johnny en een oplichter ("Les deux crocodiles"), schildert Seria landelijk Frankrijk af in schreeuwerige kleuren, zoals de paraplu’s van de ontrouwe handelsreiziger in "Les galettes de Pont-Aven", zijn grootste succes. En dan is er nog Jeanne Goupil, zijn vrouw en zijn fetisj-actrice als verpersoonlijking van de onschuld zelve. Het handelsmerk van de regisseur zijn de scherpe replieken met cultstatus van zijn favoriete acteur, Jean-Pierre Marielle. Wanneer in "Les galettes de Pont-Aven" deze laatste liefdevol tegen een vrouw in extase zegt “Jij ruikt naar pis, niet naar wijwater” klinkt hij zelfs geloofwaardig ! De kunst van het omvormen van B-films in filmpareltjes, dat is het grootste talent van deze actieve zeventiger waarvan we vanavond twee films voorstellen.

In aanwezigheid van Joël Seria en, onder voorbehoud, Jeanne Goupil.

www.joel-seria.fr

7,5€ / 6€ (soirée / avond)


Joël Séria, 1973, FR, 35mm > video, vo , 90'

Charlie, quadragénaire camelot au chômage volontaire, rencontre Guislaine et Josyane, deux filles espiègles de vingt ans qui le décide à reprendre la route des marchés provinciaux. La vie s’écoule joyeusement, jusqu’à la rencontre de Tony, vendeur ambulant de cathédrales de Chartres miniatures… Réalisé à la suite du transgressif "Mais ne nous délivrez pas du mal" qui dépeignait une rébellion adolescente contre l’hypocrisie d’un monde puritain, "Charlie et ses deux nénettes" change radicalement de ton. Espèce de road movie en forme d’ode à la liberté, où même un drame ne pourra perturber longtemps la légèreté ambiante, le film se regarde d’un bout à l’autre avec plaisir tant celui des acteurs est communicatif. Séria y dépeint notamment avec naturel son expérience de l’époque où, jeune comédien fauché, il travailla sur les marchés. Ce sera enfin la première rencontre du cinéaste avec Jean-Pierre Marielle, ici en sacré bonimenteur dont la gouaille rabelaisienne inspirera "Les Galettes de Pont-Aven" et son irrésistible représentant de commerce en Gauguin maudit par son utopie du cul parfait.

12.02 > 19:00
5€ / 3,5€


Joël Séria, 1973, FR, 35mm > video, vo , 90'

Charlie, een werkonwillige veertiger, ontmoet Guislaine en Josyane, twee ondeugende meisjes van twintig jaar. Ze besluiten om op pad te gaan naar de markten in landelijk Frankrijk. Het leven gaat vrolijk zijn gangetje, totdat ze Tony, een straatverkoper van miniaturen van de kathedraal van Chartres ontmoeten...
Gemaakt na het controversiële "Mais ne nous délivrez pas du mal", over adolescenten in opstand tegen de hypocrisie van de puriteinse maatschappij, slaat "Charlie et ses deux nénettes” een radicaal andere toon aan. Een soort van roadmovie-achtige ode aan de vrijheid, libertair, waar zelfs een drama de lichtheid van het bestaan niet lang kan verstoren. Seria verwerkte er zijn ervaringen in als jonge berooide acteur die als marktkramer aan de kost kwam. Dit is de eerste samenwerking van de regisseur met de acteur Jean-Pierre Marielle, hier als spottende charlatan die later inspiratiebron was voor "Les Galettes de Pont-Aven” en zijn onweerstaanbare utopie van de perfecte kont.

12.02 > 19:00
5€ / 3,5€


Joël Séria, 1976, FR, 35mm > video, vo , 115'

Marie, jeune fille de 17 ans élevée par ses grand-parents, rencontre Claude, un riche châtelain qui tient une boutique de poupées. Séduit par sa fraîcheur et sa naïveté juvéniles, Claude la demande en mariage. Dès lors, il ne la regardera plus que comme un jouet... Avec "Marie-Poupée", Séria a pris autant de risque qu’avec "Mais ne nous délivrez pas du mal" dont la distribution en salle fût retardée par une censure archaïque. Doté d’un univers poético-érotique audacieux dans sa subversion, "Marie-Poupée" pouvait paraître difficile d’accès auprès du grand public. Et malgré un casting de qualité dont l’excellent André Dussolier en mari dévoyé, il déplu à sa sortie. Au point que Séria se cantonnera par la suite dans des comédies d’auteur afin d’obtenir des finances. Oeuvre singulière, tout en finesse dans la perversité sexuelle qu’elle suggère, "Marie-Poupée" est le film où Séria utilise le plus judicieusement le physique ingénu et la voix cristalline propres à Jeanne Goupil. Et d’arriver subrepticement à transformer cette "drôle" d’histoire de femme-poupée, en un pamphlet féministe dénonçant la phallocratie de notre société dite civilisée.

12.02 > 21:00
5€ / 3,5€


Joël Séria, 1976, FR, 35mm > video, vo , 115'

Marie, een jong meisje van 17, opgevoed door haar grootouders, ontmoet Claude, een rijke heer die een poppenwinkel openhoudt. Verleid door haar jeugdige frisheid en naïviteit, doet Claude haar een huwelijksaanzoek. Vanaf dat moment ziet hij haar als een pop.
Met "Marie-Poupée" nam Seria al evenveel risico’s als met "Mais ne nous délivrez pas du mal" dat te maken kreeg met archaïsche censuurwetten. Met zijn gedurfde poëtische-erotische subversiviteit, kan "Marie-Poupée" ontoegankelijk lijken voor het grote publiek. En ondanks een cast van uitstekende kwaliteit, onder wie de gestoorde echtgenoot André Dussolier, werd de film lauw onthaald. Zozeer dat Seria zich vanaf dan toelegde op auteurskomedies om nog financiering te krijgen. Het is nochtans een bijzonder werk, subtiel in zijn seksuele perversiteit, waarin hij zeer efficiënt gebruik maakt van de troeven van Jeanne Goupil en haar naïeve verschijning en kristallen stem. Een "grappig" verhaal over een kindvrouwtje dat een dubbele bodem heeft als feministisch pamflet over de fallocratie in onze beschaafde samenleving.

12.02 > 21:00
5€ / 3,5€


squelettes/rubrique-3.html
lang: fr
id_rubrique: 1581
prog: 1579
pos: aval