prog: 40
squelettes/rubrique-3.html

JON JOST

Jon Jost is een autodidactisch cineast. Reeds zeer vroeg, in de jaren `60, begint hij zijn eerste korte films te maken op 16mm. In 1965 wordt hij veroordeeld tot twee jaar gevangenisstraf door de Amerikaanse federale staat omdat hij geen legerdienst wilde doen. (dit is niet enkel een anekdote: deze sterke positieinname herbergde wel meer teleurstellingen voor hem). Na zijn vrijlating hielp hij mee om "Newsreel" in Chicago op poten te zetten, een organisatie die belangrijk was in de geëngageerde documentaire in de V.S. Maar distantieert zich wegens ideologische conflicten. Daarna wijdt hij zich aan film maken (zowel korte als lange films) met een persoonlijke inslag waarvan je kan zeggen "Dit is Jost", maar die daarom niet minder gepolitiseerd zijn. Hij gaat hierin een formele zoektocht aan die eigen is aan de cinematografische taal, en die hij verbindt aan een haast klinische kijk op de maatschappij die hem omringt. Jost is meestal Amerikaan, maar niet enkel dat. Hij is virtuoos, ook in zijn verkenning van filmtechnieken, en hij waagt zich als één der eersten aan het gebruik van nieuwe technologische middelen. Omdat hij een lowbudget filmer is (in de zin van films maken met beperkte financiële middelen), maar ook omdat hij nieuwsgierig is naar elke nieuwe vondst op het gebied van film. Hij wordt beschouwd als één van de sleutelpersonages in de Amerikaanse avant-garde fictiefilm. Of dat zo is, kan je binnenkort zelf vaststellen.



"Angel City" behoort tot deze unieke, uiterst moeilijk te beschrijven films. Het is een fascinerende mix van mysterie, op zijn Chandlers, stadspoëzie, rond Los Angeles, anti-kapitalistische scheldpartijen, antiHollywood kritiek en Dadaïstisch surrealisme. Misschien valt de film nog het best te omschrijven als gefictionaliseerd essai met komisch-absurde ondertoon.

Gestructureerd als een omgekeerde telling, van 12 tot 1, vertelt "Angel City" ons het verhaal van een cynische en excentrieke privé-detective, Frank Goya, die door de voorzitter van een internationaal consortium wordt aangesteld om de moord op zijn vrouw te onderzoeken, een ex-model en beginnend actrice. Parallel met het moord-onderzoek ontwikkelen zich allerhande zaken, die door Jost aangewend worden om de voorgewende lineariteit van de film te doorbreken. Bij het uitbrengen van de film werd "Angel City" vergeleken met "Alphaville". Verwacht u echter niet aan iets vergelijkbaars, deze vergelijking dient enkel als aanwijzing...

20.04 > 22:00 + 26.04 > 20:00


"6 Easy Pieces" is het resultaat van de kracht van Jon Josts "gravitationele" montage van beelden, die gedurende 3 jaar werden verzameld. Het is een soort van commentaar op de impact die een hedendaagse geschiedenis van de esthetica kan hebben. De film begint met een reflectie over de waarde van het filmisch beeld als archief van onze tijd (Godard), en evolueert in de vorm van hoofdstukken met als thema de verschillende soorten van energie ­ technologische, sociale, creatieve ­ die de loop van onze beschaving hebben bepaald. Jon Jost stelt ons een niet-narratieve, elliptische film voor, die staat voor zijn actuele onderzoekingen omtrent de nieuwe vormen van narratie die door het digitale beeld mogelijk worden gemaakt.

28.04 > 22:00


"Uncommon Senses", een filmessay over Amerika, is een bijtend en polemisch werk, grappig. En angstaanjagend. Het gaat regelrecht naar de essentie van wat de Verenigde Staten zijn, zowel geografisch (de film is een soort road movie, maar dan zonder einddoel) als ideologisch (wat vinden de Amerikanen van zichzelf en van anderen?). De film is gestructureerd in tien hoofdstukken, met een proloog en epiloog. Meer dan een jaar reisde Jon Jost om een film te draaien die finaal onthult hoe de Verenigde Staten hun eigen mythologie construeren en "consumeren". Maar vergis je niet! Deze film is helemaal niet sociaal-realistisch...

Behalve vormelijk origineel en virtuoos, is "Uncommon Senses" ook een handige mengeling van beelden, klanken, stemmen, commentaren. De film snijdt voortdurend heen en weer tussen subjectiviteit en objectiviteit. Sommigen zien er zelfs een filmversie in van "Civil Disobedience" van Thoreau.

19.04 > 22:00 + 05.05 > 19:00


In de stad Butte, in Montana, bestond vroeger een bloeiende industrie rondom de mijnsite "Bell Diamond". Toen deze werd gesloten werd de stad aan haar lot overgelaten en viel ze ten prooi aan verval, waarop de bevolking wegtrok. Dit op zich niet echt nieuwe verhaal wordt door Jon Jost, met zijn enscenering van de wolkige hemels, verlaten fabrieken en oude tanks van Butte, het voorwendsel voor een scherpzinnige metafoor. Metafoor voor de lotgevallen en gemoedstoestanden van de Amerikaanse arbeidersklasse. Jost draait de film met niet-acteurs (die echter wel acteren) en toont ons de grijze gespannen gezichten van de mensen uit de streek zelf. Zijn fijngevoeligheid levert ons dan ook niet enkel visueel overtuigende maar ook diepmenselijke portretten op. "Bell Diamond" is echter geen documentaire, maar wel fictie, met een verhaal dat we u in enkele zinnen inleiden: Jeff, Vietnamveteraan, wordt door zijn vrouw aan de deur gezet. Zij is onder andere gefrustreerd over het feit dat zij geen kinderen van hem kan krijgen. Op een dag komt zij terug... We verraden niets meer, enkel nog dat de film door Amerikaanse critici uitgeroepen werd tot één van de beste films van dat jaar.

13.04 > 22:00 + 25.04 > 20:00


New York, Manhattan, einde van de jaren tachtig. De koude en artificiële sfeer van het kunstgalerijenmilieu, arty lofts. Naïeve of wanhopige overlevingspogingen in een wereld waar het geld regeert. Maar ook de corrupte en ijzige sfeer van de financiële wereld. / In de zaal die in het Metropolitan Museum aan Vermeer is gewijd, ver weg van de drukte van de stad, stopt een vrouw voor een portret. Een man kijkt naar de vrouw en het portret. Een vreemd gevoel van gelijkenis. De man is geroerd. Hij stopt de jonge vrouw een briefje toe, want hij wil haar weerzien. Hij is beursmakelaar aan Wall Street, zij een Franse actrice die werk zoek in de V.S. Het begin van een liaison. Aan de ene kant opportunisme, aan de andere een wanhopig fantasme...

"All the Vermeers in New York" is misschien de film van Jon Jost die een plaatsje had kunnen veroveren in één of ander distributiecircuit... Het verhaal is conventioneler dan anders bij Jost, maar blijft op de achtergrond. De film roept in de eerste plaats een plaats, een milieu, een periode op. Jost deed zelf het filmwerk, en de schoonheid van de beelden doet bijna denken aan de schilderkunst van Vermeer...

18.04 > 20:00 + 28.04 > 18:00


Twee steeds terugkerende elementen in Josts films zijn zijn kritiek aan het adres van de familie, als instituut dat onze maatschappij vorm geeft en zijn wilde weigering van elke vorm van autoriteit en onderwerping. "Sure Fire" is nochthans opgedragen aan Jons vader, ex-kolonel van het Amerikaanse leger, en zou kunnen wijzen op een soort van bekering... Het zou u echter op het verkeerde spoor zetten. "Sure Fire" is namelijk een donkere en storende film, die onderduikt in de ingewanden van een familie uit de middenklasse, die door de vader des huize, die zweert bij zijn vuurwapen, meegesleurd wordt in een drama.

Wes is een agressieve en egocentrische zakenman die ervan overtuigd is millionair te worden met zijn handel in oude panden in het zuiden van Utah. Volledig opgaand in zijn geestdrift, geeft hij zich nauwelijks rekenschap van de zieleroerselen van zijn naasten, tot op een dag alles uit de hand loopt... Met deze film, geproduceerd door een producent uit Los Angeles, zou men kunnen denken dat Jost langzamerhand aansluiting zoekt bij Hollywood. Wel nee!

14.04 > 22:00 + 21.04 > 18:00


squelettes/rubrique-3.html
lang: nl
id_rubrique: 44
prog: 40
pos: aval